Η «ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ» ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Η απόφαση της συγκυβέρνησης να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, χωρίς να υφίσταται κάποια αντίστοιχη πρόκληση σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, καταδεικνύει, χωρίς αμφιβολία, αφενός, την πλήρη πολιτική διάλυσή της και τα έντονα εκφυλιστικά φαινόμενα, που παρατηρούνται συνήθως, «όταν το καράβι βυθίζεται» και, αφετέρου, την έντονη κοινωνική οργή, αγανάκτηση, αλλά και δυναμική, που οδηγεί σε μεγάλη πολιτική ανατροπή, με συντριβή των μνημονιακών πυλώνων του συστήματος παρακμής. Η κίνηση αυτή, αναμφισβήτητα, έχει τον χαρακτήρα της «Εξοδίου Ακολουθίας» αυτής της παρακμιακής και επικίνδυνης για τον Λαό κυβέρνησης.
Είναι προφανές ότι, η πολιτική κίνηση αυτή προέρχεται από τους επικυρίαρχους δανειστές – τοκογλύφους της Χώρας, που «παίζουν», με τον τρόπο αυτό, «το χαρτί» της καθυστέρησης, έστω και βραχυχρόνιας, προκειμένου να ολοκληρώσουν την καταστροφική οικονομική πολιτική της διάλυσης και εσωτερικής υποτίμησης και την «αποικιοποίηση» της Χώρας. Αυτοί, καλύτερα από τον καθένα, αντιλαμβάνονται ότι ο πολιτικός χρόνος, που οι ντόπιες πολιτικές «θεραπαινίδες» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των «υψηλών προστατών» τους βρίσκονταν στην εξουσία, παίζοντας, μάλιστα, το «κακόγουστο θέατρο των σωτήρων της Χώρας», πλέον εκπνέει.
Το πιθανότερο είναι ότι, το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, έχοντας και στο πίσω μέρος του μυαλού του την προσωπική του «πολυτελή επιβίωση», θα παραστεί και θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην καταρρέουσα κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, παραμένοντας, έτσι, οι τελευταίοι ως «εξουσιολάγνοι», για λίγο ακόμα στην εξουσία. Γιατί, εάν υπήρχε στοιχειώδης πολιτική ευθιξία, μετά το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών και των συνεχών δημοσκοπήσεων, που καταδεικνύουν την «βύθιση» του πολιτικού μνημονιακού «σκάφους», έναντι της Ελληνικής κοινωνίας, που βιώνει με τον χειρότερο τρόπο τον μνημονιακό «παγετώνα», θα είχαν υποβάλει την παραίτησή τους, οδηγώντας την Χώρα σε εκλογές, για αποτύπωση της σημερινής βούλησης του Ελληνικού Λαού. Αλλά, ακόμα και αν δεν το έκαναν αυτό, στο σημερινό έντονα ρευστό πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον και με το δεδομένο ότι, η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας βρίσκεται, πλέον, σε προβλεπόμενο από το Σύνταγμα χρόνο διεξαγωγής της, τουλάχιστον θα ζητούσαν ο «πήχης της δεδηλωμένης» να ανέλθει στους 180 βουλευτές.
Παρά την έντονη προσπάθεια «λασπολογίας» και «τρομολαγνείας», τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την κατάρρευση αυτής της κυβέρνησης και την μεγάλη πολιτική ανατροπή και αλλαγή, από ένα ισχυρό αντιμνημονιακό, προοδευτικό, δημοκρατικό, πατριωτικό, κοινωνικό Μέτωπο, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τις υπόλοιπες δημοκρατικές, προοδευτικές, πατριωτικές δυνάμεις, που θα στηρίξει την επόμενη κυβέρνηση Σωτηρίας της Χώρας, για την αποτροπή της ανθρωπιστικής κρίσης και την θέση των βάσεων για την πραγματική έξοδο της Χώρας από την σημερινή χαώδη κατάσταση.
Άλλωστε, δεν έχει περάσει πολύς χρόνος, όταν η, τότε, μνημονιακή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, μπροστά στις ογκούμενες κοινωνικές αντιδράσεις, αν και ζήτησε και έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή το 2011, κατέρρευσε με τον γνωστό τρόπο, λίγο καιρό μετά. Την ίδια ακριβώς τύχη θα έχει και η σημερινή μνημονιακή συγκυβέρνηση, που με τα ολέθρια λάθη και τις αποφάσεις της, έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε «αποικία χρέους» και έχει φέρει τα 4/5 σχεδόν του Ελληνικού Λαού σε κατάσταση απελπισίας, ενώ, την ίδια στιγμή, το 1/5, που αποτελεί την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, μεγαλώνει τον πλούτο του, με τις «πλάτες» των μεγάλων ωφελημένων στο «Ελληνικό πρόβλημα», που είναι οι εκπρόσωποι του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού συστήματος, «υπό τον μανδύα» των δανειστών – κερδοσκόπων.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ «ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ»

«Γροθιά στο στομάχι» αποτελεί, στην κυριολεξία, η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής με τίτλο «Πολιτικές ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα», που δόθηκε προχθές στην δημοσιότητα. Παρά το γεγονός ότι, σε γενικές γραμμές, τα στοιχεία «βύθισης» της Ελληνικής κοινωνίας εξαιτίας του μνημονιακού «οδοστρωτήρα» είναι γνωστά, η αποτύπωση της πραγματικότητας

Με βάση την έρευνα εισοδημάτων και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών, 2,5 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας (για το 2013, το όριο φτώχειας ήταν 432 ευρώ το μήνα για ένα άτομο και 908 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια). Επιπλέον, 3,8 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται στο κατώφλι της φτώχειας, λόγω υλικών στερήσεων και ανεργίας. Έτσι, από την έρευνα αυτή προκύπτει ότι, 6,5 περίπου εκατομμύρια Έλληνες (!!!) βιώνουν το φάσμα της φτώχειας και αδυνατούν να επιβιώσουν, συνιστώντας, έτσι, μία «εκρηκτική» ανθρωπιστική κρίση σε Ευρωπαϊκή Χώρα, μέλος του Ευρώ !!!

Δημιουργείται, εν τοις πράγμασι, σε μια Ευρωπαϊκή Χώρα, που έχει επιλεγεί να παίξει τον ρόλο του παγκόσμιου «πειραματόζωου», το μοντέλο της «κοινωνίας του 1/5», που αποτελεί το «πρότυπο» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Η σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, που επιβλήθηκε από το Ευρωπαϊκό «ιερατείο» και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ακολουθήθηκε από τις υποτακτικές ντόπιες «θεραπαινίδες», ως «πείραμα», σε μία Χώρα – μέλος του Ευρώ, επέφερε «συντριπτικό κάταγμα» στην ζωή και τις ελπίδες της μεγάλης πλειοψηφίας της Ελληνικής κοινωνίας, εξαιρουμένου του «ιδιοτελούς τμήματος» αυτής.

«Δούρειο Ίππο» για την κατάσταση αυτή αποτελεί το πολιτικό και οικονομικό μνημονιακό σύστημα παρακμής, το οποίο, αφού διέλυσε την Χώρα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, προκειμένου να διατηρήσει τα προκλητικά προνόμιά του, στηριζόμενο στις «πλάτες» των ξένων κέντρων, αφενός, εκποιεί την δυνατότητα της Χώρας να παραμείνει ανεξάρτητο και κυρίαρχο Κράτος και, αφετέρου, δημιουργεί συνθήκες κοινωνικού «Αρμαγεδδώνα».

Αν ληφθεί υπ’ όψιν, ότι η ανεργία, ήδη, αγγίζει το 30% (στους νέους φθάνει το 60%), ότι το ΑΕΠ έχει, ήδη, μειωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και προβλέπεται ότι θα ξεπεράσει, με βάση τα νέα ισοπεδωτικά μέτρα, το 50% (πτώση, που ξεπερνά κάθε όριο, ακόμα και αν συσχετισθεί με περιόδους πολέμου), είναι πρόδηλο και στον πλέον αδαή στα οικονομικά, ότι αυτή η καταστροφική και ισοπεδωτική πολιτική οδηγεί την Ελλάδα σε συνθήκες ιστορικής στρατηγικής εθνικής ήττας.

Οι συνθήκες αυτές, δυστυχώς, δεν είναι παροδικές. Μετατρέπονται σε μόνιμες, αυξάνοντας το αίσθημα του αδιεξόδου. Η γιγάντωση της ανεργίας, το κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η υπερφορολόγηση των νοικοκυριών, την ώρα που η αγοραστική δύναμη μειώνεται συνεχώς, αναμφισβήτητα, αποτελούν έναν «εκρηκτικό» κοινωνικό συνδυασμό. Η κοινωνική «θρυαλλίδα», που «βρίσκεται προ των πυλών», θα είναι οδυνηρή και καταστρεπτική.

Χρειαζόμαστε ριζοσπαστικές πολιτικές, με πρώτη αυτή της εσωτερικής «σεισάχθειας», η οποία μπορεί να δώσει το απαραίτητο «οξυγόνο», τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία μακροπρόθεσμα.

Έτσι, απαιτείται, σήμερα και άμεσα, μία άλλη προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική κυβέρνηση Σωτηρίας αντιμνημονιακού προσανατολισμού, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τις άλλες πατριωτικές προοδευτικές δυνάμεις, η οποία θα μπορούσε να προβεί σε σοβαρή πολιτική επαναδιαπραγμάτευση, τόσο για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική στην Ελλάδα, με στόχο την υπέρβαση των σημερινών στρεβλώσεων του κλεπτοκρατισμού, όσο και για την ανάγκη γενναίας αντιμετώπισης του δημοσίου χρέους των Χωρών του Νότου και όλης της Ευρώπης, η οποία, με τις πολιτικές του Βερολίνου, οδηγείται σήμερα σε μία «αυτοκρατορικού τύπου ένωση Κρατών και «αποικιών χρέους».

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ «ΤΡΟΜΟΫΣΤΕΡΙΑ» ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ «ΑΤΤΑΒΙΣΜΟΣ»

Οι τρομώδεις δηλώσεις και σπασμωδικές ενέργειες της μνημονιακής συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, μετά την διατύπωση της προγραμματικής πρότασης από τον Πρόεδρο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αλέξη Τσίπρα στην Δ.Ε.Θ., παραπέμπουν στον φόβο του τερματοφύλακα πριν το πέναλτι και καταδεικνύουν τον πανικό του εξουσιαστικού συστήματος παρακμής.

Είναι αυτοί, που παρέδωσαν την κυριαρχία της Χώρας και το μέλλον της, χωρίς καμία αντίσταση, στο ξένο διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και στις πολιτικές του Βερολίνου, προκειμένου να περισώσουν τα προνόμιά τους.

Έτσι, όταν αναπτύσσεται και εισακούεται από την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού ένα εναλλακτικό, εν σχέσει με την μνημονιακή καταστροφή, πρόγραμμα Σωτηρίας της Χώρας, που βυθίζεται σε ανθρωπιστική κρίση, επιτίθενται με μανία και με όλα τα μέσα, αυτά, δηλαδή, της «λασπολογίας», της απαξίωσης και της «τρομοϋστερίας». Η δήλωση του Πρωθυπουργού, από την «ασφάλεια» της άτυπης σύναξης των βουλευτών του, ότι «εάν εκλεγεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν θα μείνει ευρώ στις τράπεζες», ήταν το αποκορύφωμα της παραπάνω τακτικής. Πλην όμως, ματαιοπονούν. Γιατί φαίνεται, ότι δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα ότι, εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής, που υπηρετούν, μεγάλο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας έχει ξεπεράσει τις «κόκκινες γραμμές του φόβου». Γι’ αυτό και η μνημονιακή «τρομοϋστερία» και «τρομολαγνεία» τους, που επέφερε αποτελέσματα το 2012, πλέον έχει «ξεθωριάσει» και μετατρέπεται σε έναν κακέκτυπο πολιτικό «ατταβισμό», από τον οποίο πάσχουν όλοι αυτοί, που διέπραξαν, τα τελευταία χρόνια, «εγκλήματα εσχάτης προδοσίας», επιτρέποντας στα παγκόσμια καπιταλιστικά κερδοσκοπικά κεφάλαια, μέσω της Τρόϊκας, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε διεθνές «πειραματόζωο», όπου εφαρμόζονται «Προκρούστεια πειράματα» σε βάρος του Λαού μας και σε σύγχρονη «αποικία χρέους».

Προκειμένου, μάλιστα, να αποσείσουν τις τεράστιες αυτές εθνικές ευθύνες, έχουν προβεί σε «αυτολοβοτομή» της λογικής και της πολιτικής αντίληψης και συνείδησης, μετατρέποντας, έτσι, σε ψευδή συνείδηση την εντύπωση και την πεποίθησή τους ότι, ασκώντας την συγκεκριμένη καταστρεπτική μνημονιακή πολιτική, θα σώσουν την Ελλάδα !!!, ενώ όλοι οι αντικειμενικοί παρατηρητές, ακόμα και αυτό το Δ.Ν.Τ., πιστοποιούν ότι, αυτό το πρόγραμμα έχει οικτρά αποτύχει και ότι η Χώρα οδηγείται στο «χείλος της αβύσσου».

Πρόκειται, αντικειμενικά, για σοβαρότατη πολιτική και συνειδησιακή στρέβλωση σε όλο το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό, αλλά και στην οικονομική ολιγαρχία, που δημιουργεί χαρακτηριστικά «νενεκισμού», θέτοντας, έτσι, την Χώρα και τον Λαό μας σε τεράστιους κινδύνους. Είναι χρήσιμο, στο σημείο αυτό, να γίνει υπενθύμιση του τρομακτικού συμπεράσματος του Καθηγητή και Προέδρου του «ΠΡΑΤΤΩ» Νίκου Κοτζιά, ο οποίος, κατά την συγγραφή του σπουδαίου του βιβλίου «Η Ελλάδα αποικία χρέους» και μελετώντας σε βάθος την Γερμανική Ιστορία, την πολιτική και τους στόχους του Βερολίνου στην σημερινή συγκυρία και την προσπάθειά του για την πρωτοκαθεδρία στην Ε.Ε., διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε εξαρχής σχέδιο «αποικιοποίησης» της Ελλάδος. Αυτό διαμορφώθηκε κατά την επαφή τους με τους «θλιβερούς» εκπροσώπους της Ελληνικής πολιτικής και οικονομικής «ελίτ», που επέδειξαν, ευθύς εξαρχής, μεγάλη προθυμία να παραχωρήσουν τα πάντα, με συνέπεια «να ανοίξει η όρεξη» των ξένων, ότι μπορούν να κάνουν οτιδήποτε σε βάρος αυτής της Χώρας !!!

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΣ

Οι τραγικές συνθήκες, που βιώνει η Ελλάδα, ως παγκόσμιο «πειραματόζωο», με «εργαλείο» την μνημονιακή μονεταριστική «προκρούστεια» αντίληψη, δεν αποτελούν αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, παρά τις ιδιαιτερότητες του μεταπρατικού διεφθαρμένου περιφερειακού καπιταλιστικού συστήματος της Χώρας μας, αλλά είναι μια εκ των κραυγαλέων περιπτώσεων της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.

Το υπαρκτό δραματικό αδιέξοδο για την ανθρωπότητα, είναι η μετάλλαξη του καπιταλισμού, από σύστημα προόδου, εν σχέσει με την φεουδαρχία, που αντικατέστησε, σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο μανιακό και καταστροφικό σύστημα για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και, συνολικά, τον πλανήτη, που απειλείται μακροπρόθεσμα με οικολογικό «ολοκαύτωμα».

Η γιγάντωση της παγκοσμιοποίησης, που επήλθε μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού», κάτω από τον «μανδύα» της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, «νομιμοποίησε» την πλήρη διάρρηξη κάθε πολιτικού και κοινωνικού ελέγχου στην καπιταλιστική συσσώρευση, που είχε επιβληθεί στον Δυτικό κόσμο μεταπολεμικά, υπό την μορφή της Δυτικής Σοσιαλδημοκρατίας, εξαιτίας της δράσης ισχυρών εργατικών κινημάτων στην βάση των κοινωνικών και οικονομικών ερειπίων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διάρρηξη, όμως, κάθε κοινωνικού ελέγχου στην καπιταλιστική συσσώρευση δεν ισοπέδωσε μονάχα τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος», αλλά αποτέλεσε δυναμικό παράγοντα για την βίαιη μεταλλαγή του ιδίου καπιταλιστικού συστήματος στον πυρήνα του, με «απόλυτο νικητή» τον χρηματοπιστωτικό τομέα, που παράγει εικονικό και «νεκρό» παγκόσμιο πλούτο τεραστίων διαστάσεων, χωρίς να αναλογεί στοιχειωδώς στα μεγέθη της παραγωγικής οικονομίας, που συνεχώς συρρικνώνεται.

Σήμερα, μετά από μια απίστευτη εικοσαετή κερδοσκοπική έκρηξη του παγκόσμιου αρπακτικού καπιταλιστικού συστήματος, οι κοινωνικές ανισότητες από την άνιση κατανομή του παγκόσμιου πλούτου έχουν γίνει τρομακτικές, δημιουργώντας τις «κοινωνίες του 1/3», όπου τα υπόλοιπα 2/3 βρίσκονται στην «σκοτεινή πλευρά» της φτώχειας, της πείνας και του περιθωρίου, λαμβάνοντας, ολοένα και περισσότερο, χαρακτηριστικά «αποκλήρων».

Από έγκυρες έρευνες, που δημοσιεύθηκαν τον τελευταίο καιρό, προκύπτει ότι: «Οι σούπερ πλούσιοι, που αποτελούν μόλις το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, ελέγχουν πλέον το 41% του πλούτου, ενώ αν προστεθεί και το 7,7% των απλώς πλουσίων, το 8,3% του πληθυσμού ελέγχει το 83,3% του παγκόσμιου πλούτου. Από την άλλη πλευρά, το 68,7% των απλώς αδυνάτων ελέγχει μόλις του 3% του παγκόσμιου πλούτου. Καθώς ο ’’πλούτος φέρνει πλούτο’’, οι δισεκατομμυριούχοι από 2.170 το 2013, αναμένεται να φθάσουν σύμφωνα με εκτιμήσεις του WealthX Institute τους 3.873 το 2020. Οι εκατομμυριούχοι πάλι με εισοδήματα κάτω των 30 εκατ. δολ. από 199.300 το 2013 αναμένεται να αυξηθούν σύμφωνα με τη Knight Frank κατά 40% φθάνοντας τις 280.000 περίπου αντίστοιχα».

Στην, δε, Ελλάδα, κατά την περίοδο του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», όπου μεγάλα κοινωνικά τμήματα βρίσκονται, πλέον, στην ανεργία και κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με στοιχεία, που δημοσιεύθηκαν από τον Τάσο Μαντικίδη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 24.8.2014: «περίπου 16.000 οικογένειες, σύμφωνα με κορυφαίους τραπεζίτες, διαθέτουν πάνω από 1 εκατ. ευρώ αποκλειστικά για επενδύσεις σε διάφορα ενεργητικά μέσω εξειδικευμένων επενδυτικών τμημάτων των ελληνικών τραπεζών και είδαν την (προσωπική) περιουσία τους να μεγαλώνει», ενώ «559 Έλληνες κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολ. στις λίστες των WealthX και UBS – Στα 140 δισ. ευρώ τα ελληνικών συμφερόντων κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό».

Η μετάλλαξη αυτή του παγκόσμιου καπιταλισμού σε εξτρεμιστικό σύστημα, είναι ο βασικός παράγοντας, που τον καθιστά, πλέον, επικίνδυνο για τις κοινωνίες, τα έθνη και τον πλανήτη. Το εάν βρισκόμαστε στην απαρχή του τέλους του καπιταλιστικού συστήματος, ως στάδιο της Ιστορίας του ανθρωπίνου γένους, για το οποίο ο Καρλ Μαρξ προέβλεψε την υπέρβαση, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, και την αντικατάστασή του από μια ανώτερη βαθμίδα, που είναι ο Σοσιαλισμός – Κομμουνισμός, μένει να διαφανεί στην προσεχή ιστορική διαδρομή.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 3ΗΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΣΤΗΝ «ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ»

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη το 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου αποτέλεσε ένα εκ των σημαντικότερων ιστορικών – ριζοσπαστικών ντοκουμέντων της σύγχρονης Ιστορίας της Ελλάδας. Παρά τις γενικεύσεις, η διακήρυξη αυτή αποτύπωσε, συμβόλισε, αλλά, κυρίως, συγκρότησε κάτω από την ιδεολογική της «ομπρέλα», τον αριστερόστροφο ριζοσπαστισμό της Ελληνικής κοινωνίας, που διαμορφώθηκε καθ’ όλη την μετεμφυλιακή περίοδο. Το νεοσύστατο, τότε, ΠΑ.ΣΟ.Κ. έγινε ισχυρή πολιτική δύναμη και κυριάρχησε στην πολιτική ζωή κατά την Μεταπολίτευση, επειδή, με καταλυτικό τρόπο, εξέφρασε πολιτικά και ιδεολογικά τα λαϊκά στρώματα (εργάτες, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, μικρομεσαίοι), τα οποία ασφυκτιούσαν από την πολιτική καταπίεση και το παρακράτος της Δεξιάς, καθώς και από την έντονη κοινωνική και οικονομική τους περιθωριοποίηση στην μετεμφυλιακή συγκρότηση του νόθου και εξαρτημένου Ελληνικού περιφερειακού καπιταλισμού. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πέτυχε αυτή την πολιτική «ηγεμονία», γιατί εξέφρασε την μεγάλη συλλογική προσδοκία των στρωμάτων αυτών, η οποία αφορούσε, από τη μια μεριά, τον εκδημοκρατισμό της χώρας και την οριστική υπέρβαση των υπολειμμάτων του Εμφυλίου και την εθνική χειραφέτηση από τις στρεβλές εξωτερικές πολιτικές εξαρτήσεις και, από την άλλη μεριά, την δημιουργία μιας σύγχρονης κοινωνίας, με ισχυρά στοιχεία Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας.

Η απομάκρυνση από το γράμμα και το πνεύμα της 3ης του Σεπτέμβρη εμφανίσθηκε, από την πρώτη κιόλας στιγμή, κατά την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., κορυφώθηκε την περίοδο της εκσυγχρονιστικής διακυβέρνησης (1996-2004), όπου κυριάρχησε ο τεχνοκρατικός και οικονομίστικος διαχειριστικός λόγος, με πλείστα όσα νεοφιλελεύθερα ιδεολογικά «δάνεια» και γιγαντώθηκε κατά την περίοδο της μνημονιακής κηδεμονίας (2009 έως σήμερα), όπου «εξοντώθηκε» η Ελληνική κοινωνία.

Εν σχέσει με το κείμενο αυτής της διακήρυξης, υφίσταται μία τρομακτική αντίφαση και αυτή συνίσταται στο ότι, ενώ αυτή έχει επικληθεί και μνημονευθεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης, ιδιαίτερα στον χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., καθ’ όλη την περίοδο της δημιουργίας, ανόδου και πτώσης αυτού, έχει κατ’ ελάχιστο εφαρμοσθεί στην πράξη. Γιατί, αν εξαιρεθεί η πρώτη τετραετία των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1981 – 1985), όπου υπήρξε, πράγματι, ο εκδημοκρατισμός της Χώρας, η άρση των συνεπειών του Εμφυλίου Πολέμου και του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους της Δεξιάς και τέθηκαν οι βάσεις για την δημιουργία θεσμών Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας, η πλήρης «κρατικοποίηση» του κόμματος αυτού και η ενίσχυση των πελατειακών σχέσεων στην κοινωνία, όχι μόνο δεν «γιάτρεψαν» τις διαχρονικές «πληγές» της Ελλάδος (παρασιτισμός, κοτζαμπασισμός, πελατειακά δίκτυα, διαφθορά, αναξιοκρατία), αλλά τις ενίσχυσαν.

Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά και ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίζει τεράστιους κινδύνους σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, εν μέσω της μνημονιακής «θυέλλης», απαιτείται η πρόταξη και η συγκρότηση ενός ριζοσπαστικού εθνικού πολιτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση, ενός πολιτικού προγράμματος Σωτηρίας της Χώρας, στο οποίο σημαντικές πτυχές περιλαμβάνονται σ’ αυτή την ριζοσπαστική διακήρυξη, που θα υλοποιηθεί από ένα ισχυρό αντιμνημονιακό, προοδευτικό, πατριωτικό, δημοκρατικό κοινωνικό μέτωπο Σωτηρίας, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και άλλες προοδευτικές, δημοκρατικές, πατριωτικές δυνάμεις, για την οικονομική ανάταξη, τον παραγωγικό εκσυγχρονισμό, την δημιουργία Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας και την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας, που έχει παραχωρηθεί από το σύστημα παρακμής (παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και μνημονιακό πολιτικό προσωπικό) στους διεθνείς κερδοσκόπους – δανειστές.

Όσο και αν φαντάζει απίστευτο, ένα εκ των κεντρικών αιτημάτων της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη το 1974 για εθνική ανεξαρτησία της Χώρας, αποτελεί σήμερα, εν μέσω του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», ένα εκ των βασικών ζητουμένων για την Ελλάδα, η οποία έχει μετατραπεί από το σύστημα παρακμής σε σύγχρονη Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους».

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΓΡΟΤΙΑΣ

Οι τελευταίες οδυνηρές εξελίξεις στον αγροτικό χώρο, που οφείλονται στα αντίμετρα της Ρωσίας προς τις Χώρες της Δύσης, μιας Χώρας – «κλειδί» για την διάθεση σημαντικών παραγόμενων Ελληνικών αγροτικών προϊόντων, πέραν των σοβαρών πολιτικών ευθυνών της δικομματικής συγκυβέρνησης για τους «άθλιους» χειρισμούς της στο θέμα των κυρώσεων απέναντι στην φίλη Χώρα (σε αντίθεση με την Φινλανδία, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά εξαιρέθηκε από τα Ρωσικά αντίμετρα), αναδεικνύουν το τεράστιο και διαχρονικό αγροτικό πρόβλημα της Ελλάδος.

Αναμφισβήτητα, μία από τις βασικότερες αιτίες της χρεοκοπίας της Ελλάδος, είναι οι εγκληματικές πολιτικές της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε αυτή την Χώρα διαχρονικά, έναντι της αγροτικής τάξης και της ανάπτυξης του πρωτογενούς οικονομικού τομέα, σε συνδυασμό με την σύνδεση αυτού με τον δευτερογενή διατροφικό τομέα. Ο χώρος αυτός, που, ενώ αποτέλεσε το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό στήριγμα του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της Χώρας, υπήρξε ο πλέον παραμελημένος τομέας από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, με ελάχιστες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις, λόγω της απόλυτης εξάρτησής του από τα κέντρα και της έλλειψης «εθνικής συνείδησης».

Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών είναι η δημιουργία του φαινομένου του λεγόμενου «αγροτικού παραδόξου», που εμφανίζεται κυρίως στις εξαρτημένες Χώρες της περιφέρειας, και ιδιαίτερα αυτές του Τρίτου Κόσμου. Η Ελλάδα και εδώ, δυστυχώς, έχει την ευρωπαϊκή «πρωτοτυπία», να είναι η Χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αγροτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά να μην μπορεί να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες του Λαού της, αφού ξοδεύει για εισαγωγή αγροτικών προϊόντων (κυρίως κτηνοτροφικών παλαιότερα και, τελευταία, και φυτικών) περισσότερα χρήματα, από αυτά που πληρώνει για την εισαγωγή ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ.).

Ο μνημονιακός «οδοστρωτήρας» των τελευταίων τεσσάρων ετών, ήλθε να διογκώσει υπέρμετρα αυτές τις δραματικές επιπτώσεις στον αγροτικό τομέα, που υπήρχαν, αντικειμενικά, καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης, δημιουργώντας συνθήκες οξύτατης «νεοκολληγοποίησης» στην πλειοψηφία της αγροτικής τάξης, που αποτελείται από μικρομεσαία αγροτικά στρώματα.

Η ευθύνη των μνημονιακών κυβερνήσεων και του συστήματος παρακμής, που ακόμα και σήμερα κυβερνά την Ελλάδα, είναι τεράστια, συνιστώντας, ειδικότερα στο θέμα της αγροτικής παραγωγής, «εθνικό έγκλημα», αφού δεν έκαναν, έστω και σ’ αυτή την ιστορικά καταστροφική φάση για την Ελλάδα, το αυτονόητο εθνικό καθήκον για την Ελληνική οικονομία και για την Σωτηρία του Λαού: Να ενισχύσουν, δηλαδή, στοχευμένα τον πρωτογενή αγροτικό τομέα, δημιουργώντας συνθήκες καταπολέμησης της τρομακτικής ανεργίας του 30% και δημιουργίας μικρομεσαίων ανταγωνιστικών βιομηχανιών διατροφικών προϊόντων, με πρώτο στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την μείωση του αγροτικού ελλείμματος. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι, η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να μετατραπεί σε πρότυπη αγροτική Χώρα, με επώνυμα ποιοτικά προϊόντα σε όλα τα επίπεδα, τόσο για την κάλυψη των αναγκών του Λαού μας, όσο και για την ανταγωνιστική εξαγωγή αυτών των προϊόντων στις άλλες Ευρωπαϊκές Χώρες.

Αυτό το καθήκον οφείλει να θέσει, σε πρώτη προτεραιότητα, η Κυβέρνηση Σωτηρίας, που θα προκύψει από το διαμορφούμενο αντιμνημονιακό, δημοκρατικό, προοδευτικό, πατριωτικό μέτωπο, εφαρμόζοντας ένα άμεσα συνεκτικό εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα, με σύγχρονες υποδομές, με προτεραιότητα στα ποιοτικά και βιολογικά προϊόντα, την σύνδεση της παραγωγής και του χωραφιού με την μεταποίηση, μέσω ισχυρών συνεταιρισμών και άλλων μορφών συλλογικής δράσης, για την μετατροπή της Ελλάδος σε κέντρο γενετικού παραγωγικού υλικού και την αποτροπή της διαφαινόμενης «ερημοποίησης» σε μεγάλα τμήματα του Θεσσαλικού Κάμπου και άλλων περιοχών της Χώρας.

ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ «ΝΕΝΕΚΟΙ»

Πιθανότατα ο τίτλος και το περιεχόμενο προηγούμενου άρθρου «Παρασιτισμός, ’’εθελοδουλία’’ ή ανικανότητα;», να ξένισε και να ενόχλησε κάποιους αναγνώστες, ως υπερβολικό. Πλην όμως, οι πρόσφατες εξελίξεις στην πολύπαθη Χώρα της Αργεντινής και η ιταμή και δουλοπρεπής συμπεριφορά εγχώριων «αστέρων» του ευρύτερου μνημονιακού δικομματικού χώρου, αλλά και της μνημονιακής συγκυβέρνησης, που αποτελείται από τα κόμματα εκείνα, που διαχειρίσθηκαν τις τύχες της Χώρας σε όλη την Μεταπολίτευση και την κατέστρεψαν, καταδεικνύει ότι, το περιεχόμενο του άρθρου εκείνου ήταν τελικά επιεικές.

Γιατί, πρόκειται για το «σύστημα παρακμής», που συναπαρτίζεται από την εξαρτημένη οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό προσωπικό, που την υπηρετεί, με κύρια χαρακτηριστικά τον παρασιτισμό, τον «μαυραγοριτισμό», αλλά και τον έντονο «νενεκισμό». Είναι αυτοί, που παρέδωσαν την κυριαρχία της Χώρας και το μέλλον της, χωρίς καμία αντίσταση, στο ξένο διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και στις πολιτικές του Βερολίνου, προκειμένου να περισώσουν τα προνόμιά τους. Είναι αυτοί, που πιθανόν να είναι και οι μόνοι στον πλανήτη, που ταυτίσθηκαν ασθμαίνως με τα «όρνεα» των αγορών και επιχαίρονται, κακόβουλα μάλιστα, αφού παραποιούν και την πραγματικότητα, για την στάση της Αργεντινής, που στέκει όρθια, με καθαρό πατριωτικό πρόσωπο, απέναντι στους κερδοσκοπικούς «γύπες».

Ο Καθηγητής και Πρόεδρος του «ΠΡΑΤΤΩ» Νίκος Κοτζιάς, κατά την συγγραφή του σπουδαίου του βιβλίου «Η Ελλάδα αποικία χρέους», μελετώντας σε βάθος την Γερμανική Ιστορία, την πολιτική και τους στόχους του Βερολίνου στην σημερινή συγκυρία και την προσπάθειά του για την πρωτοκαθεδρία στην Ε.Ε., κατέληξε σε ένα τρομακτικό συμπέρασμα: Ότι, δηλαδή, δεν υπήρχε, εξαρχής, σχέδιο «αποικιοποίησης» της Ελλάδος. Αυτό διαμορφώθηκε κατά την επαφή τους με τους «θλιβερούς» Έλληνες «νενέκους» της πολιτικής και οικονομικής «ελίτ», που, για να σώσουν τα δικά τους «τομάρια», έδειξαν τέτοια προθυμία να παραχωρήσουν τα πάντα, με συνέπεια «να ανοίξει η όρεξη» των ξένων, ότι μπορούν να κάνουν οτιδήποτε σε βάρος αυτής της Χώρας !!!

Αυτοί, λοιπόν, που διέπραξαν, ουσιαστικά, τα τελευταία χρόνια, «εγκλήματα εσχάτης προδοσίας», επιτρέποντας στα παγκόσμια καπιταλιστικά κερδοσκοπικά κεφάλαια, μέσω της Τρόϊκας, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε διεθνές «πειραματόζωο», όπου εφαρμόζονται «Προκρούστεια πειράματα» σε βάρος του Λαού μας και σε σύγχρονη «αποικία χρέους», έχουν το περισσό θράσος να επιχαίρουν και να «ασελγούν» κατά της αλήθειας, εν σχέσει με τα ζητήματα χρεοκοπίας της Αργεντινής.

Γιατί, η πραγματικότητα είναι ότι, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε επιλεκτική στάση πληρωμών σε δύο κερδοσκοπικούς «γύπες», που δεν είχαν δεχθεί να μπουν στην γενική συμφωνία με τους άλλους πιστωτές, διεκδικώντας όλη την ονομαστική αξία των ομολόγων, τα οποία είχαν αγοράσει ως χρέος της Αργεντινής, με ελάχιστα χρήματα και με στόχο να βγάλουν κέρδος 1600%, αντί 300%, που τους δίνει η κυβέρνηση της Αργεντινής. Περαιτέρω, πρέπει να σημειωθεί ότι, η επιλεκτική αυτή στάση πληρωμών σ’ αυτά τα «όρνεα των αγορών», έπρεπε υποχρεωτικά να γίνει, γιατί, σε διαφορετική περίπτωση, θα αναβίωναν πολλαπλές απαιτήσεις των υπόλοιπων πιστωτών, που έχουν δεχθεί το «κούρεμα» και τον συμβιβασμό. Πέραν, όμως, αυτού, η πραγματικότητα, επίσης, είναι ότι, μετά την στάση πληρωμών της Αργεντινής το 2001, η οικονομία της έχει ανακάμψει, αφού το ΑΕΠ της, που το 1980 ήταν 135 δις δολάρια, το 1990 169 δις δολάρια, το 2001 321 δις δολάρια και μετά την πτώχευση, το 2002 έπεσε στα 277 δις δολάρια, έφθασε πέρυσι στα 474 δις δολάρια.

Αλήθεια, μπορεί πραγματικά να γίνει σύγκριση με την τραγική κατάσταση της Ελλάδος από τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα», όπου το δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο και αυξάνεται συνεχώς, η οικονομία βρίσκεται σε επταετή «πολεμική» ύφεση, η πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού στην φτώχεια και στο περιθώριο, οι παραγωγικές δομές σε πλήρη διάλυση, έχοντας αναρτηθεί και το «πωλητήριο» της συγκυβέρνησης, ότι πωλούνται δάση, αιγιαλοί, δημόσιες επιχειρήσεις και οτιδήποτε αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της Χώρας;