ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

«Πατριωτισμός και Αριστερά» είναι το νέο βιβλίο του Καθηγητή και Προέδρου της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ» Νίκου Κοτζιά, που μόλις ξεκίνησε το «ταξίδι» του στα βιβλιοπωλεία της Χώρας. Πρόκειται για μία σημαντικότατη πολιτική και ιδεολογική παρέμβαση στην σημερινή κρίσιμη συγκυρία για την Ελλάδα, με τις μεγάλες αγωνίες και τις συγχύσεις, που επέφερε ο μνημονιακός «οδοστρωτήρας» και η «βύθιση» της Χώρας από το «σύστημα παρακμής» που την κυβερνά, στις «ολισθηρές ράγες» της δημιουργίας μιας σύγχρονης «αποικίας χρέους», που, αντικειμενικώς, αφορά και την υπονόμευση και αφαίρεση σημαντικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Μπροστά σ’ αυτή την κρίσιμη ιστορική πορεία για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, που θα μπορούσε κανείς να την παραλληλίσει «αναλογικά», σε επίπεδο κινδύνων σε εθνικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, μ’ αυτήν της περιόδου προ της Μικρασιατικής Καταστροφής, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη φορά, η Αριστερά καλείται να αναλάβει την δημιουργία μιας «Κυβέρνησης Σωτηρίας» της Χώρας, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τις άλλες προοδευτικές, δημοκρατικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, κρίσιμο παράγοντα για την πορεία αυτού του μεγάλου ιστορικού προτάγματος αποτελεί η αποσαφήνιση και η «καθαρότητα» των πολιτικών απόψεων και θέσεων, που αφορούν τα μείζονα εθνικά θέματα, τόσο εν σχέσει με τον διαχρονικό Τουρκικό επεκτατισμό, που «διαχέεται» πέραν της Κύπρου και του Αιγαίου και σε άλλες γειτονικές Βαλκανικές Χώρες (Αλβανία, Σκόπια), όσο και με το σύγχρονο εθνικό θέμα, που αποτελεί η μετατροπή της Χώρας μας σε «αποικία χρέους» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού συστήματος.

Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί, ότι ο πολιτικός αγώνας, που θα πρέπει να δοθεί από το αντιμνημονιακό, πατριωτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό Μέτωπο Σωτηρίας και την Κυβέρνηση Σωτηρίας, που θα εκφράζει αυτό, θα έχει και ιδιαίτερα εθνικά χαρακτηριστικά, παράλληλα με τα ταξικά, πολιτικά και κοινωνικά στοιχεία για την κοινωνική αλλαγή. Ισχυρό ιστορικό συμβολικό προηγούμενο για την Ελλάδα υπάρχει, και είναι η δημιουργία του Ε.Α.Μ., μπροστά στο φάσμα της Κατοχής από την «ναζιστική μπότα» και την ανάγκη απελευθέρωσης της Ελλάδας και της προστασίας του Λαού. Αντίστοιχες, αναλογικά, συνθήκες αντιμετωπίζει σήμερα η Χώρα μας και, γι’ αυτό, οι καιροί απαιτούν την δημιουργία ενός σύγχρονου Ε.Α.Μ. από τις αντιμνημονιακές, δημοκρατικές, προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις, για την Σωτηρία της Χώρας, στην βάση ενός κοινά αποδεκτού Προγράμματος Σωτηρίας.

Γι’ αυτά τα θέματα, καθώς και τις ιδεολογικές ασάφειες και συγχύσεις, οι οποίες υπάρχουν και σε τμήματα της Αριστεράς, όπου προτάσσονται μονομερώς ιδεολογικά ζητήματα εν σχέσει με τα εθνικά θέματα και εμφανίζεται απαραδέκτως να ταυτίζεται ο πατριωτισμός με τον εθνικισμό, έρχεται το βιβλίο του Νίκου Κοτζιά να «αποκαθάρει την ατμόσφαιρα» και να αποσαφηνίσει την έννοια του «πατριωτισμού», θέτοντας τα θέματα αυτά σε ορθολογική, ριζοσπαστική βάση, στο σημερινό πραγματικό πλαίσιο της Χώρας ως «αποικίας χρέους», που τελεί υπό την «μέγγενη» των μνημονιακών πολιτικών και της διεθνούς επιτροπείας.

Έτσι, κατ’ αυτόν, ο πατριωτισμός συνδέεται με την Αριστερά, αφού: «Πατριωτισμός σημαίνει πολιτικός αγώνας για την διαφύλαξη και ενδυνάμωση: α) των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού, β) των δικαιωμάτων και δυνατοτήτων της χώρας στο διεθνές σύστημα. Αποτελεί βασικό κριτήριο προσδιορισμού των ’’εθνικών συμφερόντων’’, που διασφαλίζει η ενεργητική δημοκρατική εξωτερική και αμυντική πολιτική». Τέλος, ισχυρή πεποίθηση του συγγραφέα είναι ότι: «η αριστερά που νικά σε ’’πολιτισμικούς’’ αγώνες, όπως είναι αυτός του πατριωτισμού, αυξάνει τις προοπτικές επιτυχίας της. Διευκολύνεται για ευρύτερες συμμαχίες και τη συγκρότηση μιας Κυβέρνησης Σωτηρίας».

Advertisements

ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

Η καθημερινή συζήτηση σε όλα τα παγκόσμια Μ.Μ.Ε. περί του προβλήματος του δημοσίου χρέους της πλειοψηφίας των Κρατών στον πλανήτη, αλλά και του ιδιωτικού χρέους των πολιτών σε κάθε μία Χώρα, με προεξάρχουσα στην συζήτηση αυτή την Χώρα μας, που αποτελεί ένα διεθνές νεοφιλελεύθερο «πειραματόζωο», ως μια Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», θα οδηγούσε, αναμφισβήτητα, στο συμπέρασμα, ότι το χρέος αποτελεί το μεγάλο πρόβλημα και το μεγάλο μειονέκτημα της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας.

Αυτή, όμως, η εκτίμηση δεν απεικονίζει την πραγματικότητα, γιατί, αντιθέτως, το χρέος αποτελεί τον οικονομικό «κινητήρα» της σύγχρονης οικονομίας, στην σημερινή μορφή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Η κατασκευή των χρεών, που, εκ των πραγμάτων, εμπεριέχει την σχέση εξουσίας μεταξύ πιστωτών και οφειλετών, φαίνεται ότι έχει προγραμματισθεί ως στρατηγικός πυρήνας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Από την δεκαετία του 1990, που επικρατούν σε παγκόσμιο επίπεδο οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι ακολουθούμενες πολιτικές «παγώματος» των μισθών, η μείωση των κοινωνικών δαπανών και των παροχών του Κράτους Πρόνοιας, καθώς και η συστηματική μεταφορά του πλούτου προς τις πολυεθνικές και τα πλουσιότερα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις ισχυρές καπιταλιστικές Χώρες, οδηγούν στην δημιουργία τεράστιων δημοσίων και ιδιωτικών χρεών. Επίσης, από την άλλη πλευρά, οι πολιτικές μείωσης του χρέους, που βρίσκεται στην παγκόσμια ημερήσια διάταξη όλων των Χωρών, μεγεθύνει την δημιουργία των χρεών, αφού συνεχίζουν να κυριαρχούν τα νεοφιλελεύθερα πολιτικά προγράμματα, τα οποία αποτελούν τον πυρήνα δημιουργίας αυτών.

Όπως αναφέρει ο Maurizio Lazzarato στο εξαιρετικό του βιβλίο «Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου»: «Το χρέος λειτουργεί ταυτόχρονα σαν μηχανή αρπαγής, ’’λεηλασίας’’ ή ’’αφαίμαξης’’ της κοινωνίας στο σύνολό της, σαν εργαλείο μακροοικονομικής διαχείρισης και καθοδήγησης και σαν μηχανισμός αναδιανομής των εισοδημάτων. Λειτουργεί επίσης σαν μηχανισμός παραγωγής και ’’διακυβέρνησης’’ συλλογικών και ατομικών υποκειμενικοτήτων … Όμως η σχέση πιστωτή-οφειλέτη δεν περιορίζεται στην ικανότητα ’’να επηρεάζει άμεσα τις κοινωνικές σχέσεις’’, καθώς είναι και η ίδια μια σχέση εξουσίας, μία από τις σημαντικότερες και πιο καθολικές του σύγχρονου καπιταλισμού».

Έτσι, το χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, αφενός, αντί να αποτελεί απειλή για την καπιταλιστική οικονομία, βρίσκεται «στην καρδιά» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και, αφετέρου, δεν ανάγεται, απλώς, σε έναν οικονομικό μηχανισμό, αλλά είναι ταυτόχρονα μια τεχνική διακυβέρνησης και ελέγχου των ατομικών και των συλλογικών υποκειμένων και ολόκληρων Κρατών και Εθνών.

Με βάση τις παραπάνω παραδοχές, η εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας στο τραπεζικό σύστημα, το οποίο, πλέον, απαιτεί, για την πληρωμή του δημοσίου χρέους, που δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό, προκειμένου να αποσοβηθεί η χρεοκοπία του μετά την κατάρρευση των μητροπολιτικών «φουσκών» στις Η.Π.Α. το 2008, όχι μόνο σε χρήμα, αλλά και σε είδος, δηλαδή τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των εθνικών πόρων, ενώ, φαινομενικά, δείχνει να είναι μια διαστροφική πολιτική σύλληψη και μια συνέπεια της κερδοσκοπικής «τρέλας», στην πραγματικότητα αποτελεί ένα τεράστιο σχέδιο, για να «κρατηθεί στη ζωή» ό «άρρωστος γεροντικός καπιταλισμός».

Από την άλλη πλευρά όμως, η «άλλη όψη του νομίσματος» αυτής της πορείας του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και η συνεχής κατασκευή χρεωμένων κοινωνιών και ανθρώπων, με κύριο χαρακτηριστικό την υποδούλωση και την σύγχρονη, αναλογικά, φεουδαρχική δουλοπαροικία, με βασικό μηχανισμό το χρέος, μπορεί να «γεννήσει» τεραστίων διαστάσεων ριζοσπαστικοποίηση των χρεωμένων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων και κοινωνιών, συγκροτώντας το ελλείπον ιστορικό υποκείμενο ανατροπής του καπιταλισμού.

ΑΔΙΚΑΙΩΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ «ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ» ΕΛΠΙΔΕΣ

Σαράντα ένα χρόνια έχουν περάσει από το σύγχρονο ορόσημο των αγώνων του Λαού μας, την μεγαλειώδη εξέγερση της Ελληνικής νεολαίας κατά της Χούντας των συνταγματαρχών, στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1973.

Το Πολυτεχνείο, αναμφισβήτητα, υπήρξε η «πυράκτωση» και ο «καταλύτης» των οραμάτων και ελπίδων του Λαού μας, για μια δημοκρατική κοινωνία ισοτιμίας, αλληλεγγύης και προόδου. Σε εκείνες τις «σκοτεινές» μέρες, τα οράματα αυτά και οι ελπίδες φαίνονταν εφικτά και υλοποιήσιμα στην νέα ιστορική περίοδο, που άνοιγε για την Χώρα, αυτήν της Μεταπολίτευσης του 1974.

Σήμερα όμως, σαράντα ένα χρόνια μετά την εξέγερση στο Πολυτεχνείο, αυτό που βιώνει η Ελληνική κοινωνία, και ειδικά η νεολαία, είναι μια πικρή, «στυφή» γεύση μιας Χώρας υπό στενή μνημονιακή κηδεμονία και την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού στην ανεργία και κάτω από το όριο της φτώχειας, με αδικαίωτα τα όνειρα και «θρυμματισμένες» τις ελπίδες.

Και δεν είναι μόνο αυτή η τεράστια οικονομική βύθιση και χρεοκοπία, αλλά και η έκπτωση των αξιών, μέσα από τις διαδικασίες της διάχυσης της διαφθοράς από το κλεπτοκρατικό «σύστημα παρακμής», που, ως «οδηγός της αμαξοστοιχίας», σε όλη αυτή την περίοδο της Μεταπολίτευσης, «εκτροχίασε τα βαγόνια του τρένου».

Οι αναλογίες του τότε με το σήμερα, παρά τις μεγάλες επιφανειακές διαφορές, είναι υπαρκτές: Τότε, υπήρχε σοβαρή πολιτική κρίση, εξαιτίας της ξενοκίνητης δικτατορίας και της καταδυνάστευσης του Ελληνικού Λαού, πλην όμως, μέσα στο «σκοτάδι», που «έζωνε» την Χώρα, υπήρχε ελπίδα, ιδιαίτερα στις παλλόμενες ψυχές της νεολαίας, για την δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινωνίας Δικαιοσύνης και Ισονομίας. Σήμερα, βιώνουμε μία σοβαρότατη κρίση της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, του κοινοβουλευτισμού και των ενδιάμεσων θεσμών, με την έντονη απαξία των πολιτών, απέναντι κυρίως στο μνημονιακό πολιτικό προσωπικό και το «σύστημα παρακμής», χωρίς, μάλιστα, να έχουμε «πιάσει ακόμα πάτο».

Χρειάσθηκαν μόλις πέντε χρόνια (2010 – 2014) κάτω από τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα» και την παράδοση της Χώρας από το «σύστημα παρακμής» στα χέρια των διεθνών κερδοσκόπων τοκογλύφων, για να εξαφανισθεί το εικονικό και ψεύτικο φαντασιακό κατασκεύασμα της «ισχυρής Ελλάδος», που «φιλοτεχνήθηκε» κατά την καταστρεπτική περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης, στις δεκαετίες 1990 – 2000.

Σήμερα η Ελλάδα, που, ως «διεθνές πειραματόζωο» του χρηματοπιστωτικού παγκόσμιου «γεροντικού» καπιταλισμού, μετατρέπεται, από ισότιμη Ευρωπαϊκή Χώρα, σε «αποικία χρέους», συνεχίζει αυτόν τον αδιέξοδο και καταστροφικό μνημονιακό «δρόμο», με συνέπεια να έχουμε οδηγηθεί σε μία απροσδιόριστα μεγάλη ήττα σε κοινωνικό, πολιτικό, αλλά και εθνικό επίπεδο.

Τώρα, μετά την περίοδο της εικονικής ευημερίας και της καταναλωτικής «φούσκας» της ύστερης περιόδου της Μεταπολίτευσης, η βίαιη πτώση του βιοτικού επιπέδου, η περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών τμημάτων και η διάρρηξη και καταπάτηση στοιχειωδών κατακτημένων δημοκρατικών δικαιωμάτων, σε συνδυασμό με την συνέχιση της λειτουργίας του κλεπτοκρατισμού, οδηγεί την Χώρα σε απροσδιόριστες και «αχαρτογράφητες» συνθήκες, που απειλούν άμεσα και το, ήδη, «τραυματισμένο» Δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο αποκαταστάθηκε με τον αγώνα της νεολαίας και του Λαού μας το 1974.

Και αυτό, γιατί η διεύρυνση της ανισοκατανομής του πλούτου, που συντελείται με πιο βίαιο τρόπο στην σημερινή μνημονιακή περίοδο, υπέρ μιας μικρής παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και μικρών «ιδιοτελών» κοινωνικών στρωμάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το μνημονιακό πολιτικό κατεστημένο και προσωπικό της Χώρας, του οποίου, σημειωτέον, τα προνόμια και οι απολαβές παραμένουν σε υψηλό επίπεδο, πλήττει ευθέως τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος.

ΤΟ «ΤΕΡΑΣ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ «ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ»

Η λίστα, που διαβιβάσθηκε από τον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρο Ρακιντζή πρόσφατα στην Βουλή, με δεκατέσσερις υποθέσεις «φωτιά», που καταδεικνύουν την προστασία, που προσέφεραν σε δημόσιους λειτουργούς και οικονομικούς παράγοντες, πρωτίστως η σημερινή μνημονιακή συγκυβέρνηση, απαλλάσσοντάς τους από ποινικές και αστικές ευθύνες, με την επισήμανση αυτού ότι, όταν προσπαθεί να ξεσκεπάσει επίορκους επωνύμους, σκοντάφτει πάντα σε ένα «τείχος» από απαλλακτικά βουλεύματα, αποτελεί, απλώς, την «κορυφή του παγόβουνου». Του «παγόβουνου», που είναι ο «αειθαλής κλεπτοκρατισμός», που «κατατρώει τα σωθικά» της Χώρας και του Ελληνικού Λαού.

Είναι γνωστό ότι, ο καπιταλισμός είναι, κατεξοχήν, εκμεταλλευτικό σύστημα, αφού οι κατέχοντες τα μέσα παραγωγής και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, κερδίζουν τεράστια οφέλη από την εργασία και την προσφορά των χιλιάδων εργαζομένων. Είναι ένα σύστημα, στο οποίο κυριαρχεί η ανισότητα μεταξύ της κυρίαρχης αστικής τάξης και των υποτελών άλλων κοινωνικών τάξεων (εργαζομένων, αγροτών κ.λπ.). Στις αναπτυγμένες, όμως, Δυτικές καπιταλιστικές Χώρες, υπάρχουν τουλάχιστον στον δημόσιο βίο και στους θεσμούς κάποιοι κανόνες, που εμφορούνται από τις Αρχές του Κράτους Δικαίου και του Κράτους Πρόνοιας. Είναι, επίσης, γνωστό ότι, στην σημερινή φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης του κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, οι ανισότητες έχουν γιγαντωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού το επιδιωκόμενο πρότυπο, ακόμα και στις Χώρες της Δύσης, είναι η δημιουργία των «κοινωνιών των 2/3» ή ακόμη και «του 1/5».

Αυτό, όμως, που συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδος, τόσο κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης (δεκαετίες 1990 – 2000), όπου η διαφθορά «διαχύθηκε», από τα λεγόμενα «υψηλά κλιμάκια», σε όλες τις κοινωνικές βαθμίδες και υπήρξε μία τεραστίων διαστάσεων «ληστεία» του εθνικού πλούτου από μια μικρή οικονομική παρασιτική ολιγαρχία, διαπλεκόμενη σφιχτά με το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό, που ενσωματώθηκε σ’ αυτήν, όσο και στην περίοδο του τετραετούς μνημονιακού «οδοστρωτήρα», όπου το «σύστημα παρακμής» μετέτρεψε την Χώρα σε «αποικία χρέους» και διεθνές «πειραματόζωο, παραδίδοντας την εθνική κυριαρχία στα ξένα κερδοσκοπικά «αρπακτικά», αναμφισβήτητα, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Και αυτό, γιατί είναι το ίδιο «σύστημα παρακμής», δηλαδή η οικονομική παρασιτική ολιγαρχία της Χώρας, που αποτελείται από εκατό οικογένειες και το δικομματικό πολιτικό προσωπικό της Χώρας, που, ενώ δημιούργησε και επέφερε την μεγάλη οικονομική κρίση και την «πτώση της Χώρας στα βράχια», όχι μόνο δεν τιμωρήθηκε, αλλά, αντίθετα, συνεχίζει και στην περίοδο της μνημονιακής καταστροφής για την πλειοψηφία του Λαού, που βυθίζεται στην φτώχεια και στην απελπισία, να επιδίδεται σε έναν πιο προκλητικό «κλεπτοκρατισμό», μέσω της «άγριας ανακατανομής του εθνικού πλούτου και της πλήρους ατιμωρησίας, που, πλέον, νομοθετείται και προκαταβολικώς !!!

Πρόκειται, πραγματικά, για πρωτοφανή πολιτική, οικονομική και κοινωνική στρέβλωση, που αν δεν αποκατασταθεί, με την ανατροπή των φερομένων «σωτήρων» και των πάσης φύσεως «κλεπτοκρατών», θα οδηγήσει την Χώρα σε «αχαρτογράφητα νερά» εθνικής οπισθοχώρησης, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες, τόσο για την κοινωνική της συνοχή, όσο και για τα μείζονα και «χαίνοντα» ανοιχτά της εθνικά θέματα.

Γίνεται, από τα παραπάνω, αντιληπτό ότι, η κυβέρνηση Σωτηρίας της Χώρας, που θα προκύψει στις προσεχείς εθνικές εκλογές, συνεπικουρούμενη από ένα ευρύτατο αντιμνημονιακό, προοδευτικό, πατριωτικό Μέτωπο Σωτηρίας, με κεντρικό πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τις άλλες δημοκρατικές, πατριωτικές, προοδευτικές δυνάμεις, θα βρεθεί εντός «διακεκαυμένης ζώνης». Θα πρέπει, παράλληλα και γρήγορα, να αντιμετωπίσει την μεγάλη ανθρωπιστική κρίση της Χώρας, να θέσει τις βάσεις μιας υγιούς παραγωγικής ανασυγκρότησης, να ισχυροποιήσει αυτήν μέσω ευρύτερων διεθνών συμμαχιών για την προστασία των εθνικών της συμφερόντων, να προβεί στην τιμωρία αυτών, που πρωτοστάτησαν, για ίδιον όφελος, στον «κλεπτοκρατικό πρωταθλητισμό» και, τέλος, να ανατρέψει το παρηκμασμένο πολιτικό εποικοδόμημα και το Ελληνικό «κλεπτοκρατικό σύστημα», που αποτελεί απειλή για την ζωή της πλειοψηφίας των Ελλήνων και των συμφερόντων της Χώρας.

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΤΟ «ΦΟΒΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ» ΚΑΙ Η «ΠΑΓΙΔΑ» ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η έντονη επιθετικότητα και προκλητικότητα της Τουρκίας, κάτω από τα νεοοθωμανικά ιδεολογήματα Νταβούτογλου, στην ΑΟΖ της Κύπρου, η υποβόσκουσα έκρηξη του Αλβανικού εθνικισμού, που ισοδυναμεί με δυναμίτη στα Βαλκάνια, οι συστηματικές υπονομευτικές ενέργειες της Άγκυρας στον άξονα Θράκης – Αιγαίου, σε συνδυασμό με την δραματική και απρόβλεπτη ρευστότητα των ευρύτερων γεωπολιτικών συσχετισμών και η αλλαγή συνόρων (Ουκρανία, Ιράκ, Συρία, ISIS), επαναφέρουν με δριμύτητα τα «χαίνοντα» μείζονα εθνικά μας θέματα.

Υπενθυμίζουν έτσι, με έντονο τρόπο, τις μεγάλες ευθύνες της πολιτικοοικονομικής «ελίτ» ή, καλύτερα, του «συστήματος παρακμής», που κυβερνά την Ελλάδα, που, από τη μια μεριά, παρέδωσε την κυριαρχία της Χώρας, με τα μνημόνια, στους παγκόσμιους κερδοσκόπους δανειστές και από την άλλη, «έβαλε κάτω από το χαλί» όλα τα μεγάλα ζητήματα, ολιγωρώντας, παράλληλα, και στο κρίσιμο θέμα της αμυντικής θωράκισης της Χώρας.

Είναι προφανές, ότι η απώθηση των θεμάτων αυτών στην σιωπή και οι συνεχείς υποχωρήσεις και ο κατευνασμός του Τουρκικού κατεστημένου, όχι μόνο δεν φέρνουν αποτελέσματα, αλλά οδηγούν την Χώρα σε δυσμενέστερη θέση από την προηγούμενη, αφού, ιστορικά και διαχρονικά, το στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο της Άγκυρας, ανεξαρτήτως της «προβιάς», που κάθε φορά εμφανίζει, συστηματικά και σταθερά δημοσιοποιεί με κάθε τρόπο τις πάγιες «αρπακτικές» διαθέσεις κατά της Ελλάδος και της Κύπρου.

Οι νέες αυτές διαγραφόμενες συνθήκες στα εθνικά θέματα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για τον μείζονα Ελληνισμό της Μεσογείου, καθόσον συντρέχουν εκ παραλλήλου οι παρακάτω αρνητικές συνθήκες:

Πρώτον, οι αδυναμίες του ευρύτερου Ελληνισμού, εξαιτίας του μνημονιακού «οδοστρωτήρα» και της μετατροπής της Ελλάδος σε «αποικία χρέους», με εκχώρηση σημαντικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στους τοκογλύφους δανειστές, σε συνδυασμό με την «τριπλή αποικιοποίηση» της Κύπρου (Αγγλικές βάσεις, Τουρκικός στρατός κατοχής και μνημονιακός «όλεθρος» της Κύπρου).

Δεύτερον, η έντονη επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της Κύπρου και της Χώρας μας, «κάτω από την ομπρέλα» του Νεοοθωμανισμού (ουσιαστικά, πρόκειται για την διαχρονική ιδεολογία του «Παντουρκισμού»), του οποίου ο εμπνευστής Νταβούτογλου είναι σήμερα πρωθυπουργός της Τουρκίας, με ιδιαίτερα ισχυρό τον Πρόεδρο αυτής Ερντογάν. Αυτή μπορεί να ενταθεί, λόγω της αποτυχίας της Τουρκίας, στην προηγούμενη περίοδο, να μετατραπεί σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη, ηγέτιδα του Ισλαμικού και Αραβικού κόσμου, κατά την περίοδο της λεγόμενης, κατ’ όνομα μόνο, «Αραβικής Άνοιξης».

Τρίτον, η αναζωπύρωση του υποβόσκοντος Αλβανικού εθνικισμού, που «πριμοδοτείται» υπογείως από την Άγκυρα και λειτουργεί ως «το μακρύ χέρι» των πολιτικών των Η.Π.Α., οι οποίες έχουν μετατρέψει τις προηγούμενες δεκαετίες τα Βαλκάνια σε «κινούμενη άμμο», με διάφορα κρατίδια – προτεκτοράτα, που προσκολλήθηκαν οικειοθελώς σε αυτές.

Τέταρτον, η διαχρονική ευμενής στάση των Η.Π.Α. απέναντι στο πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας (παρά τις σημαντικές διαφοροποιήσεις της Τουρκίας, για δικά της καθαρά συμφέροντα, με τελευταίο παράδειγμα την άθλια στάση της απέναντι στους ηρωικούς Κούρδους στο Κομπάνι), λόγω θεωρήσεως αυτής ως σημαντικής περιφερειακής δύναμης στην ευρύτερη περιοχή, όπου σήμερα «φλέγεται», με την ανεξέλεγκτη δράση των Ισλαμιστών Τζιχαντιστών, που ήταν δημιούργημα της πολιτικής των Η.Π.Α. στην περιοχή, αλλά και των επιδιώξεων της Άγκυρας κατά της Συρίας!!!

Πέμπτον, η «αναιμική» έως ανύπαρκτη κοινή εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας μέλη είναι η Ελλάδα κι η Κύπρος και, ως εκ τούτου, η ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος θα έπρεπε να προστατεύονται ως Ευρωπαϊκά σύνορα, αφού, αφενός, αυτή επικαθορίζεται από τις διαθέσεις και τους στόχους των Η.Π.Α. και, αφετέρου, υπονομεύεται από τις επιμέρους εθνικές στρατηγικές και συμφέροντα, και ιδιαίτερα αυτά της οικονομικοπολιτικής «ελίτ» του Βερολίνου.

Από τις παραπάνω διαγραφόμενες συνθήκες στα εθνικά μας θέματα, εξάγονται δύο σημαντικά συμπεράσματα, τα οποία αποτελούν κρίσιμο «ψηφιδωτό» αυτού του κορυφαίου ζητήματος, που πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν για την πιο σθεναρή και ορθολογική προστασία αυτών:

Πρώτον, η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία είχε «διαφημιστεί» από την φοβική Ελληνική πολιτικοοικονομική «ελίτ», ως η λύση των κινδύνων και των προβλημάτων, απότοκων της επιδρομής του «Αττίλα» και της κατοχής σημαντικού τμήματος της Μεγαλονήσου, δεν προσφέρει την απαραίτητη προστασία, ούτε την αποφασιστική στήριξη στα μείζονα και κρίσιμα εθνικά ζητήματα, τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδος στο Αιγαίο. Είναι χαρακτηριστική η ανεκτική στάση των κοινοτικών εταίρων έναντι της προδήλου Τουρκικής παραβατικότητας και επιθετικότητας, για λόγους ευρύτερα γεωπολιτικούς, υπό την επιρροή των Η.Π.Α., αλλά και εξυπηρέτησης εθνικών οικονομικών συμφερόντων των Χωρών – μελών της Ε.Ε.

Δεύτερον, προβάλλει για μία ακόμα φορά, με έντονο τρόπο, το πάγιο βασικό συμπέρασμα ότι, στις διεθνείς σχέσεις, αυτό που αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς είναι, αποκλειστικά και μόνο, τα συμφέροντα των εκάστοτε μεγάλων δυνάμεων, και όχι οι ιδεοληψίες περί φίλων ή συμμάχων υπό το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», που έχει εμποτίσει η πολιτικοοικονομική «ελίτ» της Χώρας τον Ελληνικό Λαό στην σύγχρονη Ιστορία του. Γι’ αυτό, η έλλειψη μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής, που θα βασίζονταν, αποκλειστικά και μόνο, στα συμφέροντα της Χώρας και του Ελληνικού Λαού, λαμβάνοντας υπόψη τις εκάστοτε αντικειμενικές συνθήκες του ευρύτερου περίγυρου και τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, αποτελεί την πλέον άφρονα μεταπολεμική πράξη του Ελληνικού Κεφαλαίου, το οποίο διέπεται διαχρονικά από έντονο «παρασιτισμό» και «μαυραγοριτισμό» και της «θεραπαινίδας» αυτού, που είναι η πλειοψηφία του μνημονιακού πολιτικού προσωπικού. Έτσι, μέχρι σήμερα, εξαιτίας του έντονου «φοβικού συνδρόμου», από το οποίο διακατέχεται αυτό και της πλήρους εξάρτησής του από ξένα κέντρα, έχει δράσει ως «σύστημα παρακμής», αντικειμενικά, σε βάρος του Ελληνικού και Κυπριακού Λαού και των διαχρονικών συμφερόντων του Ελληνισμού στην περιοχή. Άλλωστε, η ένταξη της Ελλάδος και της Κύπρου στην μνημονιακή «δαγκάνη» αποτελεί, αντικειμενικά, μία ιστορικά «μυωπική» πράξη του Ελληνικού Κεφαλαίου και στρατηγική του ήττα, αφού έχει, ήδη, μετατραπεί σε έναν υποτελή «νάνο» έναντι του Ευρωπαϊκού Κεφαλαίου και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού συστήματος, παρασύροντας την Ελλάδα, αλλά και τον Κυπριακό Ελληνισμό, στην «δίνη» της υποβάθμισης, της απαξίωσης, της εξαθλίωσης και στην πιθανότητα επανάληψης νέων εθνικών «ακρωτηριασμών», από την διαχρονική «αρπακτικότητα» και επιθετικότητα του Τουρκικού κατεστημένου.

Για την άρση των σοβαρών προβλημάτων, που δημιουργούν οι δύο παραπάνω παραδοχές, απαιτείται η συγκρότηση και η εφαρμογή μιας μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής και πατριωτικής εξωτερικής πολιτικής από το αντιμνημονιακό, πατριωτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό Μέτωπο Σωτηρίας της Χώρας, με στόχο την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων επί του Ελληνικού χώρου, της Ελληνικής κυβέρνησης και του Ελληνικού Λαού, με κεντρικό άξονα την προστασία των νομίμων εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή και την εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.

Αποδεδειγμένο αντίπαλο και εχθρό μιας τέτοιας εθνικής πατριωτικής στρατηγικής αποτελεί, αναμφισβήτητα, κατ’ αρχήν, το «φοβικό σύνδρομο» της «νόθας» οικονομικής ολιγαρχίας της Χώρας και του «συστήματος παρακμής» και η διαχρονική απουσία εθνικής συνείδησης στην συμπεριφορά της, όπου κυριαρχεί το «παρασιτικό», «κλεπτοκρατικό» και εξαρτησιακό στοιχείο.

Εχθρό, όμως, αυτής της οφειλόμενης εθνικής πατριωτικής στρατηγικής αποτελεί και η «παγίδα» του «κοσμοπολιτισμού», που συνίσταται στην πρόταξη υποστήριξης γενικά των ατομικών δικαιωμάτων, αποκομμένων από συγκεκριμένα εθνικά θέματα της Χώρας ή στην πρόταξη γενικών και αόριστων «διεθνιστικών» αρχών, σε φαινομενική αντιπαράθεση με τον εθνικισμό, ο οποίος, όμως, δεν έχει σχέση με τον πατριωτισμό. Και αυτό γιατί, ο «κοσμοπολιτισμός», ενώ ξεκινά από διαφορετικές αφετηρίες, όσον αφορά τα μείζονα ανοιχτά εθνικά θέματα της Χώρας, καταλήγει στα ίδια αρνητικά αποτελέσματα, με τις πολιτικές του «φοβικού συνδρόμου».

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ» ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

Δυστυχώς, η Παγκόσμια Ημέρα Φτώχειας της προηγούμενης εβδομάδος αποκτά διευρυνόμενο πραγματικό περιεχόμενο. Με βάση την τεχνολογική πρόοδο και τις επιστημονικές ανακαλύψεις της ανθρωπότητας, η φτώχεια θα έπρεπε να είναι κάποια μακρινή ανάμνηση. Ωστόσο, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Όσο αυξάνονται οι επιστημονικές δυνατότητες του ανθρώπου για έλεγχο της φύσης, αντιστρόφως ανάλογα αυξάνεται δραματικά η παγκόσμια φτώχεια. Και αυτό, όχι μόνο στον λεγόμενο «Τρίτο» και «Τέταρτο Κόσμο», αλλά και στις πιο προηγμένες οικονομικά και πολιτικά Χώρες της Δύσης.

Δεν πρόκειται, βέβαια, για κάποιο φυσικό φαινόμενο, το οποίο είναι ανεξάρτητο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, αλλά είναι συνέπεια του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο, ιδιαίτερα στην σημερινή του φάση, της δικτατορίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου, με ιδεολογικό «κέλυφος» τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αυξάνει δραματικά την ανισότητα και την παγκόσμια φτώχεια, έχοντας ως «πρότυπο» την «κοινωνία του 1/5», όπου τα υπόλοιπα 4/5 βρίσκονται στην «σκοτεινή πλευρά» της φτώχειας, της πείνας και του περιθωρίου, λαμβάνοντας, ολοένα και περισσότερο, χαρακτηριστικά «αποκλήρων».

Οι αριθμοί, που δημοσιεύονται από πυκνές, τον τελευταίο καιρό, έγκυρες επιστημονικές έρευνες, «φωτίζουν» αυτόν τον «σκοτεινό αστερισμό» της παγκόσμιας φτώχειας και εξαθλίωσης, που στην Χώρα μας έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις: «Οι σούπερ πλούσιοι, που αποτελούν μόλις το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, ελέγχουν πλέον το 41% του πλούτου, ενώ αν προστεθεί και το 7,7% των απλώς πλουσίων, το 8,3% του πληθυσμού ελέγχει το 83,3% του παγκόσμιου πλούτου. Από την άλλη πλευρά, το 68,7% των απλώς αδυνάτων ελέγχει μόλις του 3% του παγκόσμιου πλούτου. Καθώς ο ’’πλούτος φέρνει πλούτο’’, οι δισεκατομμυριούχοι από 2.170 το 2013, αναμένεται να φθάσουν σύμφωνα με εκτιμήσεις του Wealth-X Institute τους 3.873 το 2020. Οι εκατομμυριούχοι πάλι με εισοδήματα κάτω των 30 εκατ. δολ. από 199.300 το 2013 αναμένεται να αυξηθούν σύμφωνα με τη Knight Frank κατά 40% φθάνοντας τις 280.000 περίπου αντίστοιχα».

Στην Ελλάδα, κατά την περίοδο του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», σύμφωνα με δημοσιευθέντα στοιχεία: «Περίπου 16.000 οικογένειες, σύμφωνα με κορυφαίους τραπεζίτες, διαθέτουν πάνω από 1 εκατ. ευρώ αποκλειστικά για επενδύσεις σε διάφορα ενεργητικά μέσω εξειδικευμένων επενδυτικών τμημάτων των ελληνικών τραπεζών και είδαν την (προσωπική) περιουσία τους να μεγαλώνει», ενώ «559 Έλληνες κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολ. στις λίστες των Wealth-X και UBS. Τέλος, 140 δισ. ευρώ ελληνικών συμφερόντων κεφάλαια είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό».

Την ίδια ώρα, με βάση την έρευνα εισοδημάτων και συνθηκών διαβίωσης των νοικοκυριών, της Ελληνικής Βουλής, 2,5 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας (για το 2013, το όριο φτώχειας ήταν 432 ευρώ το μήνα για ένα άτομο και 908 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια) και 3,8 εκατομμύρια άτομα βρίσκονται στο κατώφλι της φτώχειας, λόγω υλικών στερήσεων και ανεργίας. Δηλαδή, από την έρευνα αυτή προκύπτει ότι, 6,5 περίπου εκατομμύρια Έλληνες (!!!) βιώνουν το φάσμα της φτώχειας και αδυνατούν να επιβιώσουν, συνιστώντας, έτσι, μία «εκρηκτική» ανθρωπιστική κρίση σε Ευρωπαϊκή Χώρα, μέλος του Ευρώ!!!

Τέλος, σε πρόσφατη έκθεση, που δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για λογαριασμό της UNICEF, προκύπτει ότι, τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα ανέρχονται σε 597.000 και 322.000 εξ αυτών στερούνται και τα ελάχιστα βασικά αγαθά διαβίωσης, θυμίζοντας Χώρα της υποσαχάριας Αφρικής.

Δυστυχώς για την Χώρα, η οδυνηρή αυτή πραγματικότητα, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται από το μνημονιακό «σύστημα παρακμής», που κυβερνά την Χώρα, αλλά λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, από τον συνδυασμό του μνημονιακού «Αρμαγεδδώνα» και της «αδηφάγου» κλεπτοκρατίας, η οποία παραμένει ισχυρή και παρούσα. Μοναδική λύση είναι η πλήρη ανατροπή και η συντριβή τους, από ένα ισχυρό αντιμνημονιακό, πατριωτικό, προοδευτικό μέτωπο Σωτηρίας.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ «ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΑΡΑΚΜΗΣ»

Το μείζον πολιτικό πρόβλημα, που προέκυψε από την συζήτηση στην Βουλή για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην μνημονιακή συγκυβέρνηση, αναμφισβήτητα είναι ο ρόλος και η δύναμη των διαπλεκομένων οικονομικών συμφερόντων, των εκπροσώπων της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας της Χώρας, μετά τις καταγγελίες του Αντιπροέδρου της Βουλής, βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Γιάννη Δραγασάκη, ότι με ένα απλό τηλεφώνημα των ισχυρών οικογενειών διαγράφονται πρόστιμα εκατομμυρίων από τις σημερινές «θεραπαινίδες» της μνημονιακής συγκυβέρνησης και αναδείχθηκε ως κεντρική πολιτική κατεύθυνση, από την ομιλία του Προέδρου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αλέξη Τσίπρα.

Το θέμα της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και η διαπλοκή της με την πολιτική εξουσία και το πολιτικό σύστημα του δικομματισμού δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε πρωτόγνωρο, αφού πολλές φορές αποτέλεσε, πέρα από τις θεωρητικές αναλύσεις για τον ρόλο και τις ευθύνες αυτής διαχρονικά, από την συγκρότηση του Νεοελληνικού Κράτους μέχρι σήμερα, κεντρικό ζήτημα πολιτικής αντιπαράθεσης, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την εποχή του Μπαϊρακτάρη και την φράση «Νταβατζήδες». Πλην όμως, πέρα από τις ψευδοκαταγγελίες και τις επικοινωνιακές «κορώνες», τις περισσότερες φορές, σε όλη την περίοδο της Νεοελληνικής Ιστορίας δεν δόθηκε ουσιαστική μάχη εναντίον αυτής ή, όταν έγιναν κάποιες απόπειρες, «έπεσαν στο κενό» και αυτή εξήλθε νικήτρια και ισχυροποιημένη.

Σήμερα όμως, στην εποχής της μνημονιακής «αιθαλομίχλης», αυτό αποτελεί μείζον, άμεσο και μετωπικό πολιτικό ζήτημα, αφού συνδέεται απόλυτα με την ανάγκη «συντριβής» της μνημονιακής «δαμόκλειας σπάθης» σε βάρος της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού και των συμφερόντων της Χώρας, αφού η ντόπια οικονομική παρασιτική ολιγαρχία και το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό εξουσίας, που συναποτελούν το «σύστημα παρακμής», παρέδωσε την κυριαρχία της, το παρόν και το μέλλον της, χωρίς καμία αντίσταση, στο ξένο διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και στις ανομολόγητες πολιτικές επιδιώξεις της πολιτικοοικονομικής «ελίτ» του Βερολίνου, προκειμένου να σώσουν τα προσωπικά τους προνόμια. Είναι αυτό το «σύστημα παρακμής», που διέπραξε τα τελευταία χρόνια «εγκλήματα εσχάτης προδοσίας», επιτρέποντας στα παγκόσμια καπιταλιστικά κερδοσκοπικά κεφάλαια, μέσω της Τρόϊκας, να μετατρέψουν την Ελλάδα σε διεθνές «πειραματόζωο», όπου εφαρμόζονται «Προκρούστεια πειράματα» σε βάρος του Λαού μας και σε σύγχρονη «αποικία χρέους».

Έτσι, αυτό το «σύστημα παρακμής» βρίσκεται στην προμετωπίδα της πολιτικής μάχης για την πολιτική αλλαγή, που απαιτούν οι καιροί και οι συνθήκες στην Χώρα, από το αντιμνημονιακό, δημοκρατικό, πατριωτικό, προοδευτικό Μέτωπο, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την «Κυβέρνηση Σωτηρίας». Η πολιτική του συντριβή αποτελεί τον πυρήνα και την βάση αυτού του ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος Σωτηρίας για την ανάταξη της Χώρας, γιατί η βασικότερη αιτία της παρακμής της Ελλάδας είναι ο χαρακτήρας, η ποιότητα και η δράση της ιθύνουσας οικονομικής τάξης, που, αντί να λειτουργήσει ως εθνική αστική τάξη, όπως οι αντίστοιχες οικονομικές ολιγαρχίες στις άλλες καπιταλιστικές δυτικές Χώρες, δρα «παρασιτικά», με έντονα τα χαρακτηριστικά του «μαυραγοριτισμού» και της ατομικής «αρπαχτής». Αντίθετα, στις άλλες δυτικές καπιταλιστικές Χώρες, οι αντίστοιχες αστικές τάξεις, εξαιρουμένου του στοιχείου της εκμετάλλευσης και του στοιχείου του κοινωνικού ζητήματος (που αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την σοσιαλιστική οπτική γωνία), δρουν και λειτουργούν στην Χώρα τους με εθνική συνείδηση, δημιουργώντας ισχυρές παραγωγικές μονάδες, οι οποίες ενισχύουν πέραν των ατομικών τους κερδών και την εθνική τους οικονομία και, παράλληλα, μέσω των δημιουργηθέντων θεσμών της κοινοβουλευτικής δυτικής Δημοκρατίας, δημιούργησαν έναν συνεκτικό Ευρωπαϊκό πολιτισμό με σοβαρές δομές, που αποτελούν το «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος».

Αυτό το στοιχείο της έλλειψης εθνικής συνείδησης, που έχει διαχρονικά από πολλούς πολιτικούς μελετητές επισημανθεί, αλλά και από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, στον σημερινό μνημονιακό «οδοστρωτήρα» αποτελεί την βάση και τον κεντρικό πυρήνα της πολιτικής μάχης του Λαού μας, για την αποτροπή της ανθρωπιστικής κρίσης, την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας της Χώρας και τα θεμέλια για την προοδευτική ανάπτυξη και ευημερία της Ελλάδας.