Η «ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΗ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Σαράντα χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής χούντας των συνταγματαρχών, τα λόγια ελπίδας και προοπτικής, δυστυχώς, δεν περισσεύουν για να τα εκφέρει κανείς, περιγράφοντας την μεταπολιτευτική πορεία και την σημερινή κατάληξη της Ελλάδος. Ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Παπούλιας, που απέρχεται στις αρχές του επόμενου χρόνου από αυτό το ύψιστο αξίωμα, στις πρόσφατες δηλώσεις του για την επέτειο, έκανε αιχμηρές δηλώσεις περί «υποχώρησης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα».

Αν εξαιρέσει κανείς ένα μικρό τμήμα του Ελληνικού Λαού, που συναποτελεί το οικονομικοπολιτικό σύστημα παρακμής, μια ιδιότυπη «μαυραγορίτικη» οικονομική ολιγαρχία και ένα, αντίστοιχα, «εθελόδουλο» και τραγικά ανίκανο πολιτικό προσωπικό, που οδήγησαν την Ελλάδα στην κατάπτωση και στην μετατροπή της σε σύγχρονη «αποικία χρέους», ωφελούμενοι σκανδαλωδώς, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, όλα τα κοινωνικά και ταξικά στρώματα, εργάτες, αγρότες, μικρομεσαίοι και μικροαστικά στρώματα βαδίζουν γοργά στα βήματα της φτώχειας, του περιθωρίου και της απόγνωσης.

Το τέλος της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, που σφραγίσθηκε τυπικά με την είσοδο της Χώρας στον μνημονιακό «Προκρούστη», έχει διαδεχθεί μια επώδυνα αργόσυρτη διαδικασία φθοράς των πάντων, θεσμών, αξιών και προσώπων, έτσι ώστε ο τίτλος του άρθρου «Μελαγχολική Δημοκρατία», που είναι δανεισμένος από το βιβλίο του Γάλλου φιλοσόφου Πασκάλ Μπρυκνέρ, που εκδόθηκε στις αρχές του 2000 και αναφέρεται στα προβλήματα των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, στην εποχή του «θριαμβεύοντος» καπιταλισμού και εν μέσω των, τότε, «αλαζονικών ιαχών» των νεοφιλελεύθερων «ιεράκων» περί του «τέλους της Ιστορίας» και του «θανάτου των ιδεολογιών», μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989, να μην αποδίδει επαρκώς την πραγματική κατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Και αυτό, γιατί αυτή έχει ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο της «μελαγχολικής» Δημοκρατίας και έχει μετατραπεί σε «καταθλιπτική» Δημοκρατία.

Η σημερινή δομική κρίση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τις βαρύτατες απώλειες, σε οικονομικό, κοινωνικό και προνοιακό επίπεδο, την παραγωγική διάλυση, αλλά και την δραματική απαξίωση του Συντάγματος και την παραβίαση ακόμα και αυτών των τυπικών προβλεπομένων αστικών δικαιωμάτων των πολιτών, που συνιστούν τις ελάχιστες ατομικές και συλλογικές εγγυήσεις μιας Ευρωπαϊκής Χώρας, οδηγούν την Ελλάδα σε επικίνδυνες ατραπούς. Αν η πορεία αυτή δεν ανατραπεί, μέσω της δημιουργίας ενός μεγάλου αντιμνημονιακού, προοδευτικού, πατριωτικού μετώπου Σωτηρίας, με ανάλογα χαρακτηριστικά ενός «σύγχρονου ΕΑΜ», με κεντρικό πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και άλλες ριζοσπαστικές, δημοκρατικές, πατριωτικές, αντιμνημονιακές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, και μιας αντίστοιχης κυβέρνησης Σωτηρίας, που θα αναλάβει το βαρύ έργο της ανόρθωσης της Ελλάδος. Μιας νέας, δηλαδή, δημοκρατικής και προοδευτικής Μεταπολίτευσης, που θα σαρώσει τον κλεπτοκρατισμό, τον «μαυραγοριτισμό» και την «εθελοδουλία», επαναφέροντας τις έννοιες του «δημοσίου αγαθού» και «δημοσίου συμφέροντος», ως βασικές συνιστώσες των πολιτικών αποφάσεων και αποδίδοντας ως προτεραιότητα την δημοκρατική νομιμοποίηση και τον έλεγχο της κοινωνίας, μέσω των οργανωμένων θεσμών της σε όλο το φάσμα της πολιτικής λειτουργίας, η κρίση αυτή θα έχει οδυνηρές συνέπειες για την Χώρα, ανάλογου μορφής με αυτήν της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Έτσι, σαράντα χρόνια μετά, ο στοιχειώδης φόρος τιμής από τον καθένα μας ατομικά στους χιλιάδες ανθρώπους, που αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία και την Δημοκρατία, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον αγώνα και την συμβολή μας στην ανατροπή του κλεπτοκρατισμού και του μνημονιακού «Αρμαγεδδώνα». Να απαλειφθεί, εν τέλει, επί της ουσίας, κάθε αρνητικός επιθετικός προσδιορισμός «μελαγχολικός», «καταθλιπτικός» κ.λπ., στο Ελληνικό πολιτικό εποικοδόμημα και στην Ελληνική Δημοκρατία.

Advertisements

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΣ «ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ»

Οι τραγικές συνθήκες, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, που, κατά την περίοδο της ένταξής της στον μνημονιακό «Προκρούστη», έχει μετατραπεί από μία ισότιμη Ευρωπαϊκή Χώρα, σε μία ιδιότυπη «αποικία χρέους», παρά τις ιδιαιτερότητες του μεταπρατικού διεφθαρμένου περιφερειακού καπιταλιστικού συστήματός της, δεν είναι αμιγώς Ελληνικό φαινόμενο, αλλά η Χώρα μας αποτελεί μία εκ των κραυγαλέων περιπτώσεων του παγκόσμιου καπιταλιστικού χρηματοπιστωτικού «οδοστρωτήρα».

Στην «μεγάλη εικόνα» είναι η απόρροια των αποτελεσμάτων της απόλυτης κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και της ποιοτικής μετάλλαξης του άξονα του καπιταλισμού, από το παραγωγικό βιομηχανικό κεφάλαιο, στο ανεξέλεγκτο, πλέον, χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό «τέρας».

Ο σταδιακός περιορισμός του Δημοσίου και της πολιτικής, ως αυτόνομης θέσμισης από τον χώρο της οικονομίας και η εισβολή του ιδιωτικού κεφαλαίου σε όλα τα νευραλγικά τμήματα της οικονομίας, είχε καταλυτικές διαφοροποιήσεις, τόσο στο ίδιο το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, ως οικονομικο – κοινωνικό μοντέλο, όσο και στην έννοια και το εύρος της εθνικής κυριαρχίας των χωρών, αλλά και στις εσωτερικές ταξικές και κοινωνικές διαστρωματώσεις και ισορροπίες.

Έτσι, στο παγκόσμιο επίπεδο κυριάρχησε ο χρηματοπιστωτικός τομέας έναντι του παραγωγικού, με την έννοια την δημιουργία τεράστιου «νεκρού πλούτου» στα χέρια λίγων τμημάτων της παγκόσμιας καπιταλιστικής «ελίτ», που δεν αντιστοιχεί στην πραγματική παγκόσμια οικονομία και παραγωγή (60 φορές τουλάχιστον είναι πάνω απ’ αυτήν), με συνέπεια την συνεχή «χρηματιστηριοποίηση» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δηλαδή τη δημιουργία κερδών μέσω ομολόγων, μετοχών και σύνθετων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, που κατέστησαν αυτό και αυτούς που το ελέγχουν, πλήρη εξουσιαστή και δυνάστη όλου του πλανήτη. Η κρίση των τοξικών χρηματοπιστωτικών προϊόντων του 2008 και του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος στη «Μέκκα» του καπιταλισμού, που κλόνισε το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αντί να αποτελέσει την απαρχή διαφοροποίησης και επαναπροσδιορισμού της λειτουργίας της πολιτικής και του Δημοσίου, έναντι της ασυδοσίας της αγοράς, μετατράπηκε σε εφιάλτη για τις κοινωνίες και τα Κράτη. Ενώ αυτά έσπευσαν, ως «θεραπαινίδες», να μεταφέρουν τεράστιους δημόσιους και κοινωνικούς πόρους, για να σώσουν τα κατ’ ευφημισμό πιστωτικά «ιδρύματα», αφού ο σωστός τίτλος γι’ αυτά είναι πιστωτικά «πιράνχας», μόλις ορθοπόδησαν, με την τεράστια δημόσια χρηματική αιμοδοσία, που τους παρασχέθηκε, χρησιμοποιούν αυτόν τον δημόσιο πλούτο, μέσω της ανελέητης κερδοσκοπίας, για το χτύπημα των Κρατών και των Κοινωνιών, επικαλούμενα την «φούσκα» του Δημοσίου χρέους, για την οποία είναι τα ίδια σημαντικοί παράγοντες μεγέθυνσής της. Η Ελλάδα, ως ο αδύναμος οικονομικός κρίκος των χωρών του νότου της Ευρώπης, βίωσε πρώτη, ως παγκόσμιο «πειραματόζωο», την «λαιμαργία» και την «ληστρικότητα» του σημερινού «μανιακού» καπιταλισμού.

Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό να τονισθεί ότι, στην τελευταία εικοσαετία, μετά την κατάρρευση του «φαντάσματος» του υπαρκτού σοσιαλισμού, οι συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά, με την γενίκευση της ελαστικής και επισφαλούς εργασίας και, σε συνδυασμό με την χρηματοοικονομική κερδοσκοπία, ο «νέος καπιταλισμός» χτυπά ταυτόχρονα και ισοπεδώνει, τόσο την παραδοσιακή εργατική τάξη, όσο και την μικροαστική τάξη.

Για το θέμα αυτό, ο Ιταλός μαρξιστής φιλόσοφος Κοστάντσο Πρέβε στο βιβλίο του «Ασίγαστο πάθος» «φωτίζει» επαρκώς τις νέες αυτές συνθήκες, λέγοντας ότι: «Σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στην εικοσαετία 1920 – 1940, φαίνεται δύσκολο στις καπιταλιστικές ολιγαρχίες να κατορθώσουν να σταθεροποιήσουν την κυριαρχία τους, θέτοντας την μία ομάδα κατά της άλλης. Η στρατηγική της εξουσίας σήμερα δεν είναι η αντιπαράθεση μιας κυριαρχούμενης κοινωνικής ομάδας με μια άλλη κυριαρχούμενη ομάδα (εργάτες, μικροαστικά στρώματα, αγρότες κ.λπ.), αλλά έγινε ο ’’εξατομικευμένος διαμελισμός’’ της κοινωνίας, έτσι ώστε όλα τα άτομα, απομονωμένα, να φθάσουν να αισθανθούν ένα ’’κοινό αίσθημα αδυναμίας’’ και να πεισθούν βαθειά, πως κάθε συλλογική ενέργεια είναι άχρηστη. Το παλιό ’’Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε’’ αντικαθιστά η γενικευμένη κραυγή των ναυαγών ’’ο σώζων εαυτόν σωθήτω’’».

Βρισκόμαστε, έτσι, σήμερα σε νέες συνθήκες, με τον παγκόσμιο καπιταλισμό να αλλάζει (όπως πάντα, άλλωστε, έκανε) και η Αριστερά και οι προοδευτικές δυνάμεις, με βάση την θεωρία του Μαρξ, χωρίς δογματισμούς και ξεπερνώντας το ιδεολογικό «πένθος» των παλαιών χαμένων ευκαιριών και ελπίδων, θα πρέπει να προσπαθήσουν να κατανοήσουν, να εξηγήσουν και να αντιπαρατεθούν σ’ αυτές τις νέες δραματικές εξελίξεις, για την προστασία του ανθρωπίνου γένους, αλλά και του πλανήτη, από το «καπιταλιστικό αδηφάγο τέρας».

ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ, «ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΙΑ» Η’ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ;

Με αφορμή την εκποίηση της ΔΕΗ «αντί πινακίου φακής», της σοβαρότερης και, τελευταίας βαρειάς βιομηχανίας στην Ελλάδα και την στάση, στα χρόνια του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», της ντόπιας οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, όπου, χωρίς αντιστάσεις, διαλύουν την Ελλάδα, τίθενται πολλά ερωτήματα, με κυρίαρχο αυτό του τίτλου του άρθρου: Πρόκειται για εθελοδουλία ή για ανικανότητα για ένα σύστημα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, που «κατάφερε το αμίμητο», μία Χώρα σαν την Ελλάδα, με αντικειμενικά τεράστια συγκριτικά πλεονεκτήματα, όπως είναι η γεωπολιτική της θέση, ο ασύγκριτος φυσικός της πλούτος, που την μετατρέπει σε «πλανητικό φιλέτο» στον τουρισμό και όχι μόνο, ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και μέλος του «σκληρού πυρήνα του Ευρώ», να μετατραπεί σε «παρία» της διεθνούς Κοινότητας, παγκόσμιο «πειραματόζωο» του κερδοσκοπικού χρηματιστηριακού κεφαλαίου και σε σύγχρονη Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους»;

Η απάντηση στο κεντρικό αυτό ερώτημα για την πορεία της Ελλάδος, δεν είναι, σίγουρα, μονοσήμαντη και, οπωσδήποτε, δεν μπορεί να δοθεί ολοκληρωμένα, στα πλαίσια αυτής της στήλης. Όμως, μπορεί να αποτυπωθεί μία πρώτη και κεντρική άποψη, για το «τις πταίει» και να απαντηθεί το ερώτημα του τίτλου του άρθρου αυτού.

Χωρίς αμφιβολία, την βασικότερη αιτία της παρακμής της Ελλάδος αποτελεί ο χαρακτήρας, η ποιότητα και η δράση της ιθύνουσας οικονομικής τάξης, που, αντί να λειτουργήσει ως εθνική αστική τάξη, όπως οι αντίστοιχες οικονομικές ολιγαρχίες στις άλλες καπιταλιστικές δυτικές Χώρες, δρα «παρασιτικά», με έντονα τα χαρακτηριστικά του «μαυραγοριτισμού» και της ατομικής «αρπαχτής». Αντίθετα, στις άλλες δυτικές καπιταλιστικές Χώρες, οι αντίστοιχες αστικές τάξεις, εξαιρουμένου του στοιχείου της εκμετάλλευσης και του στοιχείου του κοινωνικού ζητήματος (που αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την σοσιαλιστική οπτική γωνία), δρουν και λειτουργούν στην Χώρα τους με εθνική συνείδηση, δημιουργώντας ισχυρές παραγωγικές μονάδες, οι οποίες ενισχύουν πέραν των ατομικών τους κερδών και την εθνική τους οικονομία και, παράλληλα, μέσω των δημιουργηθέντων θεσμών της κοινοβουλευτικής δυτικής Δημοκρατίας, δημιούργησαν έναν συνεκτικό Ευρωπαϊκό πολιτισμό με σοβαρές δομές, που αποτελούν το «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κράτος».

Στην Χώρα μας, όμως, από την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους το 1830, λόγω των ιδιότυπων συνθηκών, του κοσμοπολιτιστικού στοιχείου του Ελληνικού κεφαλαίου, που δραστηριοποιούνταν εκτός της Ελλάδος και, εξ αυτού του λόγου, του ισχυρού «παρασιτισμού», που, από την πρώτη στιγμή έως σήμερα, αποτελεί συστατικό στοιχείο της οικονομικής λειτουργίας του Ελληνικού κεφαλαίου, ποτέ δεν δημιουργήθηκε αστική τάξη δυτικού τύπου, αλλά ένα «άθροισμα» διαφόρων οικονομικών παραγόντων, οι οποίοι, χρησιμοποιώντας, μέσω της διαπλοκής, και το Ελληνικό Κράτος, αν και όλα αυτά τα χρόνια ασκούν άμεσα ή έμμεσα την εξουσία, δεν έχουν προσδώσει κάτι ωφέλιμο στην Χώρα. Αντίθετα, έχουν ιδιοποιηθεί, «ληστέψει», για ατομικό όφελος, τον εθνικό πλούτο και έχουν, ως εξαρτημένη οικονομική ολιγαρχία στα μητροπολιτικά καπιταλιστικά κέντρα, εκχωρήσει σοβαρά στοιχεία εθνικής κυριαρχίας, αλλά και τις δυνατότητες της Χώρας για σοβαρή οικονομική ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και δυνατότητα ευρύτερων πρωτοβουλιών της, στα πλαίσια των γεωπολιτικών ισορροπιών, με στόχο την δίκαιη επίλυση των «ανοιχτών» της εθνικών θεμάτων.

Αυτός ο «νόθος αστισμός», σε συνδυασμό με τον ισχυρό «πελατειακό» χαρακτήρα των πολιτικών κομμάτων και των θεσμών, «προίκα» των κοτζαμπάσηδων προς όλες τις νεώτερες γενιές των Ελλήνων, όπως έξοχα και με μοναδικό τρόπο επισημαίνουν δύο από τα πιο φωτεινά πνεύματα της Νεώτερης Ελλάδος, ο Παναγιώτης Κονδύλης στον πρόλογο, που γράφτηκε το 1982 στο βιβλίου του «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού» και έχει εκδοθεί από το ΘΕΜΕΛΙΟ ως αυτοτελής έκδοση, με τίτλο «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδος» και ο Νίκος Σβορώνος στον πρόλογο του βιβλίου του «Επισκόπηση της Ελληνικής Ιστορίας», αποτελεί την βαθειά «χαίνουσα πληγή στο σώμα» της Ελλάδος, που συνεχώς «κακοφορμίζει» και την εμποδίζει να «αναρρώσει».

Η απάντηση στο ερώτημα, που τίθεται στον τίτλο του άρθρου αυτού: «Παρασιτισμός, ’’εθελοδουλία’’ ή ανικανότητα», προϋποθέτει την απάλυνση του διαζευκτικού συνδέσμου, αφού, στην προκειμένη περίπτωση, όσον αφορά την ντόπια οικονομική ολιγαρχία και το πολιτικό σύστημα εξουσίας, που συναποτελούν το «σύστημα παρακμής» της Χώρας, ισχύουν και τα τρία στοιχεία.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ «ΑΝΘΥΠΑΤΩΝ» ΚΑΙ «ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΗ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Η ετσιθελική, παράνομη, παράλογη, αντικοινωνική και εθνικά βλαπτική εκποίηση της Δ.Ε.Η από την πολιτικά αδύναμη και ηθικά έκπτωτη συγκυβέρνηση φωτογραφίζει το σημερινό δράμα της Ελλάδας.

Έχουμε μπροστά μας ένα μειοδοτικό πολιτικό προσωπικό, ικανό να διαπράξει τα πάντα, ανεξάρτητα εάν πλήττονται μείζονα εθνικά συμφέροντα και μια οικονομική ολιγαρχία, που όχι μόνο είναι παρασιτική, αλλά πλέον και εθνικά επικίνδυνη, αφοί προκειμένου να υπερασπίσει τα δικά της ιδιοτελή προνόμια της ξεπουλά «αντί πινακίου φακής» τον εθνικό πλούτο της χώρας και τα βασικά παραγωγικά της εργαλεία. Γιατί, πέραν όλων των άλλων πτυχών, η ΔΕΗ αποτελεί το σοβαρότερο παραγωγικό εργαλείο, επάνω στο οποίο μπορεί να θεμελιωθεί μια άλλη προοδευτική, φιλολαϊκή, αναπτυξιακή πολιτική, που έχει ανάγκη η Ελλάδα για να βγει από την καταστρεπτική ύφεση.

Πρόκειται για το σύστημα παρακμής, πλήρως υποταγμένο στην ξενοκρατία, και ειδικότερα στο Βερολίνο και στους αδηφάγους διεθνείς κερδοσκόπους, που συναπαρτίζουν το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο, που χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως «πειραματόζωο» και ως «αποικία χρέους».

Στο τέλος του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», που θα είναι πιο οξύς και βίαιος, εάν έγκαιρα δεν ανατραπεί από το λαϊκό κίνημα, αποτυπώνεται ανάγλυφα η κύρια αιτία των δεινών του τόπου αυτού. Η διαχρονική έλλειψη εθνικής συνείδησης από την ντόπια ολιγαρχία, που δεν έχει τα χαρακτηριστικά της δυτικής αστικής τάξης, αλλά αποτελεί ένα εξαρτημένο άθροισμα λίγων διαπλεκομένων οικογενειών, με κύρια χαρακτηριστικά την ιδεολογία της «αρπαχτής», που έχει διαβρώσει τα πάντα, θεσμούς, πολιτικό προσωπικό εξουσίας, αλλά και την ίδια την ελληνική κοινωνία

Η περίπτωση της ΔΕΗ αποτελεί ένα χαρακτηριστικό και αποκαλυπτικό παράδειγμα της αντεθνικής και αντιλαϊκής διαβρωτικής συμπεριφοράς αυτών των παρασιτικών οικονομικών αρπακτικών και του «ομογάλακτου υπηρετικού τους προσωπικού». Από το 2000 που αυτή μετοχοποιήθηκε, έχουν λειτουργήσει ως «πιράνχας», κερδίζοντας τεράστια οφέλη, χωρίς να δημιουργήσουν καμία παραγωγική μονάδα στον χώρο της ενέργειας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά επέβαλαν και την επενδυτική στασιμότητα της ΔΕΗ. Είναι γνωστό ότι, την τελευταία τριετία της κοινωνικής διάλυσης της χώρας και του θανάτου πολιτών από τα μαγκάλια, μόνο οι ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί φυσικού αερίου εισέπραξαν ως κρατικές επιδοτήσεις, που νομοθέτησε η ΡΑΕ, μέσω της ΔΕΗ το ποσό του 1,2 δις ευρώ. Παράλληλα, σε αυτό το διάστημα και το ίδιο σκηνικό, είχαμε τις σκανδαλώδεις ρυθμίσεις στους «ημετέρους της διαπλοκής», με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εταιρίες ENERGA και HELLAS POWER, που εξαπάτησαν τους πολίτες και έπληξαν το δημόσιο συμφέρον, υπεξαιρώντας τεράστια ποσά από το χαράτσι.

Και τώρα, ως «μεσίτες» των πολυεθνικών κολοσσών, ετοιμάζονται να παίξουν την «τελευταία σκηνή» της κακόγουστης «παράστασής» τους, που είναι η πλήρης διάλυση της τελευταίας ουσιαστικά βαρειάς βιομηχανίας στην Ελλάδα, με «αχυράνθρωπους» την συγκυβέρνηση των μνημονιακών «ανθυπάτων».

ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ!

«ΜΙΚΡΗ ΔΕΗ» – ΜΕΓΑΛΟ «ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ»

Η επιχειρούμενη τελική «εκποίηση» της μεγαλύτερης βιομηχανικής μονάδας στην Ελλάδα, της ΔΕΗ, από την παραπαίουσα μνημονιακή συγκυβέρνηση, αποτελεί την πλέον καθοριστική πράξη ενός «εθνικού εγκλήματος», που έχει συντελεσθεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, στο οποίο αποτυπώνεται ανάγλυφα η μειοδοτική συμπεριφορά της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των πολιτικών εκφραστών αυτής, των κομμάτων του δικομματισμού, που σήμερα, με την «λεοντή» της «σωτηριακής» μνημονιακής κυβέρνησης, λίγο πριν την ανατροπή της, επιχειρούν το «τελικό χτύπημα» στο παρόν και στο μέλλον της Ελληνικής οικονομίας.

Είναι αλήθεια, ότι η «άλωση» της ΔΕΗ έχει γίνει σταδιακά από το 2000, έτσι ώστε να ελέγχονται και να απορροφώνται οι κοινωνικές αντιδράσεις. Έτσι σήμερα, λίγο πριν το «τελικό χτύπημα», με την τριχοτόμηση της εταιρίας (δίκτυα, εργοστάσια, διανομή), την απώλεια του πλειοψηφικού πακέτου για το Δημόσιο και την δημιουργία για την πώληση της «μικρής ΔΕΗ», με «προίκα» τα πλέον σύγχρονα θερμοηλεκτρικά και υδροηλεκτρικά εργοστάσια, το 49% ανήκει σε ιδιώτες, κυρίως σε μεγάλες Κοινοπραξίες Ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρηματικών Ομίλων (ΓΕΚ, ΤΕΡΝΑ Α.Ε., Gaz DE France Suez, Ρόκας – Ibedrola, Όμιλος ΕΛ.ΠΕ. – EDISON Italy, RWE, EON, EDF). Αυτοί οι πολυεθνικοί κολοσσοί και τα Ελληνικά παρασιτικά οικονομικά «αρπακτικά», που λειτουργούν ως «μεσίτες» τους, ετοιμάζονται πλέον να «κατασπαράξουν», μέσω της προώθησης του σχήματος της «μικρής ΔΕΗ», τις πιο σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες και τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια, που ανήκουν ακόμα στην ΔΕΗ.

Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, από την έναρξη της μετοχοποίησης της ΔΕΗ στις αρχές του 2000, προωθήθηκε η αναστολή του επενδυτικού προγράμματος αυτής, μέχρι να ενταχθούν στο σύστημα 1600 MW από ιδιωτικές μονάδες, απαγόρευση σ’ αυτήν να επενδύσει στις ΑΠΕ, επιβολή αναστολής σε όλα τα έργα ανάπτυξης υδροηλεκτρικών σταθμών, που συνιστούν έργα πολλαπλού σκοπού και μέγιστου κοινωνικού οφέλους και απαγόρευση κατασκευής νέων λιγνιτικών μονάδων, προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για ιδιωτικές μονάδες ΑΠΕ, με φθηνό κόστος κατασκευής και καύσιμο το ακριβό εισαγόμενο φυσικό αέριο.

Παράλληλα, μέσω της υποτιθέμενης ανεξάρτητης Αρχής, της ΡΑΕ, που λειτουργεί ως «πιστό όργανο» των πολυεθνικών κολοσσών, ευνοήθηκαν απ’ αυτήν σκανδαλωδώς οι ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγοί φυσικού αερίου, σε βάρος του Δημοσίου και της ΔΕΗ.

Αυτό το «εθνικό έγκλημα», που διαπράχθηκε σε βάρος της ΔΕΗ τα προηγούμενα χρόνια, είχε, αντίστοιχα, δραματικές επιπτώσεις στον Λαό, αλλά και την εθνική οικονομία. Έτσι, είναι χαρακτηριστικό ότι, από το 2002 έως το 2013, η συνολική αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά, ξεπέρασε το 100% και για την βιομηχανία έφθασε περίπου στο 75%, με συνέπεια 500.000 περίπου νοικοκυριά να μείνουν χωρίς ρεύμα και ενεργοβόρες βιομηχανικές μονάδες να κλείνουν ή να σκέφτονται να μετακομίσουν στο εξωτερικό.

Σήμερα, η χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση παραπαίουσα μνημονιακή συγκυβέρνηση των κομμάτων, που δημιούργησαν τον κλεπτοκρατισμό στην Ελλάδα στην Μεταπολίτευση και κατέστρεψαν την Χώρα, ετοιμάζουν το «τελικό χτύπημα» σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου και της Ελληνικής κοινωνίας, αλλά και σε βάρος του μέλλοντος της παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας. Πρόκειται για ένα τεράστιο «εθνικό σκάνδαλο μεγατόνων», αφού παραχωρείται, στην κυριολεξία, δωρεάν δημόσιος και εθνικός πλούτος, λιγνιτικές μονάδες, υδροηλεκτρικά εργοστάσια και 2 εκατομμύρια καταναλωτές (!!!) σε ιδιώτες, χωρίς κανένα όφελος για την Ελληνική οικονομία. Ακόμα και με την σημερινή της μορφή, η ΔΕΗ, όπως την «κατάντησε» το κλεπτοκρατικό σύστημα, αποτελεί μια ισχυρή κερδοφόρα βιομηχανία, με κύκλο εργασιών το 2013 στα 6 δις ευρώ και κέρδη στο πρώτο τρίμηνο του 2014, 310 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό, άλλωστε. αποτελεί και το «δέλεαρ» των «αρπακτικών γυπών», που την «ορέγονται».

Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση, όχι μόνο των εργαζομένων της ΔΕΗ, αλλά και όλου του Ελληνικού Λαού, που πρέπει να αποτρέψει την εκποίηση των ελαχίστων εναπομεινάντων «ασημικών» της Χώρας, από την σημερινή εθελόδουλη μνημονιακή συγκυβέρνηση. Η πρωτοβουλία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την συγκρότηση ενός παλλαϊκού κοινωνικού μετώπου αποτροπής της εκποίησης της ΔΕΗ και του επιχειρούμενου «εγκλήματος» σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και της εθνικής οικονομίας, είναι πολύ θετική και θα πρέπει να αποτελέσει την βάση για την επίτευξη αυτού του πρώτου αρχικού στόχου. Ακολούθως, η κυβέρνηση κοινωνικής Σωτηρίας, που θα βγάλει την Ελλάδα από την μνημονιακή «δαγκάνη» και το καθεστώς της «αποικίας χρέους», θα πρέπει να επαναφέρει την ΔΕΗ υπό απόλυτο δημόσιο έλεγχο και επάνω σ’ αυτήν, να χτιστεί η νέα ισχυρή παραγωγική δομή στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της Ελληνικής οικονομίας.

ΘΕΣΜΙΚΑ «ΒΟΘΡΟΛΥΜΑΤΑ» ΣΤΗΝ «ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ»

«Το πρώτο προαπαιτούμενο του Πολιτισμού, είναι η Δικαιοσύνη», έγραφε ο Ζίγκμουντ Φρόϊντ. Η απόσταση απ’ αυτόν τον στόχο στην Ελλάδα διευρύνεται ραγδαία, αφού, μετά την πλήρη ατιμωρησία της οικονομικής και πολιτικής διαπλοκής, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, που δημιούργησαν τον καταστρεπτικό κλεπτοκρατισμό στην Χώρα, η παράδοσή της από τους ίδιους στον μνημονιακό «οδοστρωτήρα» και η μετατροπή της σε διεθνές «πειραματόζωο» και σε «αποικία του χρέους», έχει οδηγήσει σε ασύλληπτες θεσμικές εκτροπές.

Οι πάντες πρωτοστατούν στην «φθορά» αυτού του κρίσιμου πυλώνα της Δημοκρατίας, που είναι ο θεσμός της Δικαιοσύνης: Οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων – δανειστών, οι «θεματοφύλακες» της μνημονιακής εκτελεστικής εξουσίας, που με την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία συναπαρτίζουν το σύστημα παρακμής της Χώρας, αλλά και ορισμένες εκφάνσεις του «στενού πυρήνα» των εκπροσώπων του θεσμού της Δικαιοσύνης, υπό τις επιρροές των ανωτέρω εξουσιών.

Το πρώτο και κορυφαίο θεσμικό «ολίσθημα» διεπράχθη από τον «Ανθύπατο» του Δ.Ν.Τ. Τόμσεν, όπου στην έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αναφέρεται η έντονη ανησυχία των διεθνών τοκογλύφων, για τις περιπτώσεις όπου, Ελληνικά Δικαστήρια κηρύσσουν αντισυνταγματικές διατάξεις μνημονιακών Νόμων, που επέβαλε η Τρόικα και ψήφισε η μνημονιακή πλειοψηφία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο !!! Το μέγεθος αυτής της αθλιότητας είναι τεράστιο, έχει, δε, δύο όψεις: Αφενός, την ωμή, κυνική και άθλια παρέμβαση των διεθνών τοκογλύφων στην ανεξαρτησία του θεσμού της Ελληνικής Δικαιοσύνης και, αφετέρου, την πολιτική συμπεριφορά «υποτελούς νάνου» της μνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, που δεν τόλμησε, καν, να ψελλίσει, «για την τιμή των όπλων», ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι ανεξάρτητη.

Σοβαρό, επίσης, θεσμικό «ολίσθημα διαρκείας», αποτελεί η απροκάλυπτη περιφρόνηση της συνταγματικότητας και του περί δικαίου αισθήματος της σημερινής μνημονιακής κυβέρνησης, των ντόπιων «εξαπτέρυγων», με την μη εφαρμογή των δικαστικών αποφάσεων (περίπτωση καθαριστριών Υπουργείου Οικονομικών), τις έντεχνες «διαρροές» περί αναλόγων αποφάσεων σε βάρος άλλων ομάδων, ως «ισοδύναμων μέτρων», στις περιπτώσεις ευνοϊκών δικαστικών αποφάσεων για προσεφεύγοντες (!!!), αλλά και τις σχεδιαζόμενες νομοθετικές πρωτοβουλίες, που θα «αφήσουν στο απυρόβλητο» τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος, με «φωτογραφικές» διατάξεις στον Ποινικό Κώδικα, αλλά και την βίαιη κατάργηση αστικών εγγυήσεων των πολιτών, ιδιαίτερα στις διαδικασίες εκτέλεσης του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

«Νερό», όμως, «στον μύλο» αυτής της θεσμικής κατάπτωσης, αποτελούν και ορισμένες αποφάσεις της Δικαιοσύνης, που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με το περί δικαίου αίσθημα, όπως η τελευταία απόφαση του Αρείου Πάγου για τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, υποσκάπτοντας, έτσι, με τον τρόπο αυτό, την αξιοπιστία της Δικαιοσύνης ως θεσμό, στην συνείδηση των πολιτών.

Είναι προς τιμήν τους η αντίδραση και η σαφής αποδοκιμασία της Ενώσεως Διοικητικών Δικαστών (Ε.Δ.Δ.), της Ενώσεως Εισαγγελέων, αλλά και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, για τις πρόδηλες θεσμικές εκτροπές της υπό εποπτεία μνημονικής εκτελεστικής εξουσίας στην Ελλάδα, για κατ’ επιλογήν εφαρμογής των αποφάσεων της Δικαιοσύνης, για «φωτογραφικές» αποσπασματικές νομοθετικές ρυθμίσεις της εκτελεστικής εξουσίας «που διασπούν την αντίληψή της ως λειτουργίας θεσμικά αναπόσπαστης με τη Δικαιοσύνη», την αποσπασματική νομοθέτηση με επάλληλες τροποποιήσεις ακόμα και βασικών ποινικών Νόμων και βασικών κανόνων, που αφορούν τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών «με τρόπο που υποθάλπει ευλόγως την υποψία ότι εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς, πέραν της διασφάλισης του δημοσίου συμφέροντος».

Τα «θεσμικά βοθρολύματα έχουν εξέλθει των υπονόμων» και απειλούν να καταπνίξουν την «αποικία του χρέους». Οφείλουμε, όμως, ως πολίτες, ως συλλογικότητες και, πρωτίστως, αυτοί, οι οποίοι διακονούν τον θεσμό της Δικαιοσύνης, να μην επιτρέψουμε τον παραπέρα ευτελισμό και υπονόμευσή της, γιατί αποτελεί βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ «ΟΛΕΤΗΡΑΣ»

Ο ετήσιος εορτασμός της Ημέρας Περιβάλλοντος τελικά μόνο θλίψη προκαλεί, αφού κάθε χρόνο οι συνθήκες χειροτερεύουν, παρά το γεγονός, ότι ο πλανήτης μας έφθασε πλέον στα όρια του κόκκινου συναγερμού.

Οι επιστημονικές προβλέψεις είναι ιδιαιτέρως ανησυχητικές. Μέχρι το 2080, η έλλειψη νερού πιθανολογείται ότι θα απειλήσει τη ζωή ενάμισι έως και τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Η ξηρασία, που προκαλείται από την ολοένα και μεγαλύτερη υπερθέρμανση του πλανήτη και στοιχίζει τη ζωή σε δύο εκατομμύρια περίπου παιδιά ετησίως, εξαιτίας της κατανάλωσης μολυσμένου νερού, αναμένεται να λάβει εκρηκτικές διαστάσεις τα επόμενα χρόνια. Τα ποσοστά θανάτων στους φτωχούς του πλανήτη από τις ασθένειες, που σχετίζονται με την παγκόσμια υπερθέρμανση, όπως ο υποσιτισμός και η διάρροια, θα αυξηθούν δραματικά στο άμεσο μέλλον, έως το 2030. Οι παγετώνες προβλέπεται ότι θα συρρικνωθούν σε μεγάλο βαθμό μέχρι το 2050, ενώ οι μικροί παγετώνες της Ευρώπης θα εξαφανιστούν και μέχρι το 2100, τα μισά και πλέον είδη των φυτών της Ευρώπης κινδυνεύουν να εκλείψουν.

Κάθε χρόνο καταστρέφονται δάση, που ισοδυναμούν με τέσσερις φορές την έκταση της Ελβετίας, τα, δε, αποθέματα φυσικού νερού, μέχρι το 2100, θα έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, ενώ πρόσβαση στις πηγές θα έχουν μόνο οι αναπτυγμένες χώρες. Τρομακτικές καταστροφές από πλημμύρες έχουν προκληθεί στην κεντρική Ευρώπη, που ανήκει στον μητροπολιτικό καπιταλισμό από πλευράς ανάπτυξης, στις Φιλιππίνες, το Ιράν, το Βιετνάμ, την Ινδία, την ίδια ώρα, που η Αφρική, η Αυστραλία και οι Η.Π.Α. μαστίζονται από έντονη ξηρασία.

Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, έχουμε την μαζικότερη καταστροφή του πλανήτη από την εποχή των δεινοσαύρων, αφού το 20% της παγκόσμιας κοινότητας καταναλώνει ενέργεια και πόρους που ισοδυναμεί με δύο πλανήτες σαν τη Γη.

Στην Χώρα μας, η κατάσταση είναι τραγική: Ήδη, μεγάλα τμήματα της Ελληνικής γης, τόσο στον Θεσσαλικό κάμπο, όσο και σε άλλες περιοχές, απειλούνται με ερημοποίηση, η, δε, κατάσταση των ποταμών και οικοσυστημάτων της χώρας, σε συνδυασμό με το όργιο της οικιστικής καταστροφής από τα παντός είδους μεταπρατικά συμφέροντα, αποτελούν ένα ζωντανό καθημερινό περιβαλλοντικό έγκλημα. Τελευταίο περιβαλλοντικό «θύμα» αποτελούν οι πανέμορφοι αιγιαλοί της Ελλάδος, όπου η μνημονιακή συγκυβέρνηση ετοιμάζεται για την ψήφιση, μέσα από τα ελεγχόμενα θερινά τμήματα της Βουλής, του νόμου – «εκτρώματος» για «τσιμεντοποίηση» αυτών από τους πάσης φύσεως κερδοσκόπους.

Αποκλειστική αιτία του περιβαλλοντικού ολοκαυτώματος, που απειλεί άμεσα την ύπαρξη της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη, είναι η άνιση και άναρχη ανάπτυξη του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ενός ανεξέλεγκτου καπιταλισμού, ο οποίος ωθεί την ανθρωπότητα ολοταχώς στον νέο αιώνα προς την βαρβαρότητα και τον όλεθρο, χάριν της ασυδοσίας των πολυεθνικών και στην «τυραννία» των ισχυρότερων. Παρά, δε, τις έντονες εκκλήσεις, τα «αυτιά» των παγκόσμιων ρυπαντών (Η.Π.Α., Κίνα) και οι πολυεθνικές, που λυμαίνονται τον πλανήτη, παραμένουν «ερμητικά κλειστά».

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση απαιτείται η ισχυρή αντίσταση κάθε ανθρώπου και η ισχυρή κριτική στάση στους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς εκφραστές των παραπάνω σύγχρονων «τυράννων» της ανθρωπότητας. Η συνειδητοποίηση της καταστροφής του περιβάλλοντος, που έχει φτάσει σε σημείο ώστε, για πρώτη φορά στην Ιστορία, να απειλείται ο πλανήτης, πρέπει να αποτελέσει έναν κεντρικό πυλώνα αντίστασης και αντίδρασης, αλλά και κεντρικό αίτημα του κοινωνικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο. Αποτελεί ένα νέο δυναμικό στοιχείο σε ένα κατακερματισμένο κοινωνικό κίνημα, που δεν έχει κατορθώσει ακόμα να οριστικοποιήσει μεθόδους αντιμετώπισης αντάξιες των προκλήσεων της σημερινής δομικής κρίσης του καπιταλισμού.