«ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ» (Μέρος Α’)

Η Ελλάδα βρίσκεται στην κρισιμότερη περίοδο της νεότερης Ιστορίας της. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και τρομακτικοί, για Ευρωπαϊκή Χώρα εν καιρώ ειρήνης. Ανεργία, που, ήδη, ξεπερνά το 27% (στους νέους φθάνει το 60%), το ΑΕΠ έχει, ήδη, μειωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, το μέσο μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα έχει μειωθεί πάνω από 40% και το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο 180% του ΑΕΠ, από 120%, που ξεκίνησε με την έναρξη της μνημονιακής «καταιγίδας». Ο μνημονιακός νεοφιλελεύθερος «οδοστρωτήρας» αποτέλεσε, έτσι, μια εθνικά εγκληματική πολιτική, που οδηγεί την Χώρα σε συνθήκες ιστορικής στρατηγικής εθνικής ήττας, αντίστοιχης αναλογικά με την Μικρασιατική Καταστροφή.

Ο «οδυνηρός κατήφορος» της Χώρας μας συμπληρώνεται από την εκχώρηση τμημάτων εθνικής κυριαρχίας της τοπικής πολιτικής «ελίτ», που λειτουργεί ως «θεραπαινίδα» του συστήματος της οικονομικής ολιγαρχίας και παρακμής, στους ξένους δανειστές και στην Τρόικα, οι οποίοι, με συστηματικό τρόπο, οδηγούν τη Χώρα σε πλήρη απορρύθμιση, έχοντας, προφανώς, «στο πίσω μέρος του μυαλού τους» την οιονεί «δήμευση» της δημόσιας, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας.

Έτσι, ο «εκρηκτικός» συνδυασμός της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που ξεκίνησε από τις Η.Π.Α. το 2007 και διευρύνθηκε σε όλο τον πλανήτη, και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, με τα «τοξικά» ομόλογα, της ραγδαίας «Γερμανοποίησης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της μετατροπής της Χώρας μας σε «αποικία χρέους», αποτελεί μέγιστο κίνδυνο για τη Ελλάδα. 

Το οξύμωρο στην περίπτωσή μας είναι ότι, τέσσερα (4) χρόνια από τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα», που εξανδραπόδισε το ήμισυ και πλέον του Ελληνικού πληθυσμού, που έχει φτωχοποιήσει και περιθωριοποιήσει μεγάλα, δυναμικά και ζωτικά κοινωνικά τμήματα της Χώρας, το ίδιο πολιτικό προσωπικό βρίσκεται στην εξουσία (!!!), παριστάνοντας τους «σωτήρες της Χώρας», τα, δε, «τρωκτικά» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και τα διάφορα «ιδιοτελή» κοινωνικά στρώματα, που αποτέλεσαν την «συμμαχία της μεγάλης αρπαγής» στην προηγούμενη περίοδο των «παχιών αγελάδων», «βρίσκονται στο απυρόβλητο», συνεχίζοντας το «φαγοπότι» σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, ελέω και υπέρ των ξένων «ομοαίματων» διεθνών τοκογλύφων δανειστών.

Το μείζον ζήτημα σήμερα, είναι η άμεση ανατροπή αυτού του σάπιου κλεπτοκρατικού συστήματος, από ένα ισχυρό δημοκρατικό προοδευτικό και πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο Σωτηρίας. Αυτό το μέτωπο είναι κρίσιμο να δημιουργηθεί τώρα και όχι μετεκλογικά, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και άλλες δημοκρατικές, προοδευτικές, πατριωτικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων είναι και το «ΠΡΑΤΤΩ». 

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ως η μεγαλύτερη αντιμνημονιακή προοδευτική δύναμη, οφείλει να αναλάβει και να υλοποιήσει αυτή την πρωτοβουλία, αφού έτσι θα αποκτήσει την πολιτική και κοινωνική ηγεμονία, γιατί ο δρόμος θα είναι ιδιαίτερα δύσκολος και η απλή ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας δεν αρκεί. Πρέπει να σημειωθεί ότι, παρά τις προσπάθειες, που έχουν γίνει μέχρι τώρα, αντιμετωπίζει προβλήματα στο να ανταποκριθεί πλήρως σ’ αυτό το κρίσιμο ζήτημα της «ηγεμονίας», δηλαδή να οργανώσει, με κεντρικό πυρήνα αυτόν, όλες τις αντιμνημονιακές δημοκρατικές δυνάμεις γύρω από ένα τέτοιο ριζοσπαστικό Πρόγραμμα Σωτηρίας. Είναι, όμως, αυτό απολύτως αναγκαίο για την Σωτηρία της Χώρας.

Ισχυρό ιστορικό συμβολικό προηγούμενο για την Ελλάδα υπάρχει, και είναι η δημιουργία του Ε.Α.Μ., μπροστά στο φάσμα της Κατοχής από την «ναζιστική μπότα» και την ανάγκη απελευθέρωσης της Ελλάδας και της προστασίας του Λαού. Αντίστοιχες, αναλογικά, συνθήκες αντιμετωπίζει σήμερα η Χώρα μας και, γι’ αυτό, οι καιροί απαιτούν την δημιουργία ενός σύγχρονου Ε.Α.Μ. από τις αντιμνημονιακές, δημοκρατικές, προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις, για την Σωτηρία της Χώρας, στην βάση ενός κοινά αποδεκτού Προγράμματος Σωτηρίας.

Advertisements

ΚΙΛΕΛΕΡ: ΤΟ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ

Έναν αιώνα και πλέον από την εξέγερση των αγροτών στο Κιλελέρ, για την κατάργηση των τσιφλικιών στη Θεσσαλία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μέσα από μια πορεία ταραγμένη με αγώνες, καθημερινό μόχθο και αγωνία για την επιβίωση, η αγροτική τάξη στην Χώρα μας, αφού αποτέλεσε όλα αυτά τα χρόνια οικονομικό και κοινωνικό στήριγμα, αλλά και το εύκολο «μαξιλάρι» του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, βρίσκεται σήμερα στο ίδιο μέρος της έναρξης του «κύκλου», αυτό της νεοκολληγοποίησης.

Είναι οι συνέπειες της έλλειψης μιας οραματικής εθνικής αγροτικής ανάπτυξης σε όλη την μεταπολεμική περίοδο, πλην ελαχίστων κάποιων φωτεινών, αλλά ελλειμματικών, τελικά, προσπαθειών, που έγιναν στην δεκαετία του 1980. Αποκορύφωμα, ο μνημονιακός «όλεθρος», που έχει δραματικές επιπτώσεις και στον αγροτικό τομέα.

Η πορεία και η κατάληξη του αγροτικού ζητήματος στην Ελλάδα από την σύσταση του Ελληνικού Κράτους (1830) έως σήμερα καταδεικνύει, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, τις έντονες στρεβλώσεις του Ελληνικού περιφερειακού καπιταλιστικού συστήματος, με την απουσία σοβαρής εθνικής αστικής τάξης (στην θέση της υπάρχει η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, με έντονα τα μαυραγοριτικά στοιχεία της «αρπαχτής») και την απουσία σοβαρού Κράτους και αντίστοιχων δομών, μέσω του οποίου θα υπήρχαν, ως στοιχειώδης άμυνα, πολιτικές, που δεν θα οδηγούσαν στο Ελληνικό αγροτικό «παράδοξο». Το πώς, δηλαδή, μία Χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία έχει σήμερα την μεγαλύτερη αγροτική τάξη στην Ευρώπη, που αγγίζει το 18% του ενεργού δυναμικού της Χώρας, να έχει ταυτόχρονα τεράστιο έλλειμμα στο αγροτικό ισοζύγιο, που, σε ετήσια βάση, ξεπερνά τα 2 δις ευρώ.

Το εθνικό αυτό «έγκλημα» ξεκίνησε από τον εσφαλμένο προσανατολισμό και κατεύθυνση της αγροτικής ανάπτυξης, με την διόγκωση της φυτικής παραγωγής έναντι της κτηνοτροφίας και της αλιείας, την αποδοχή των βασικών κατευθυντήριων γραμμών της ΚΑΠ, που έχει ως συνέπεια, το 80% των πόρων να κατευθύνεται στον πλούσιο Βορρά, έναντι των Χωρών του Νότου, την αποδοχή των καταστρεπτικών Κανονισμών με την ατζέντα 2000 – 2006, για τα λεγόμενα «εθνικά προϊόντα» (βαμβάκι, καπνός, λάδι κ.λπ.), την απεμπόληση των μεγάλων ευκαιριών, λόγω του παγκόσμιου διατροφικού «Τσερνομπίλ», αφού, αν υπήρχε εθνικός σχεδιασμός και πολιτική βούληση, θα μπορούσε η Ελλάδα να μετατραπεί σε πρότυπη αγροτική Χώρα, με βιολογικά και επώνυμα προϊόντα και ολοκληρώθηκε κατά την σημερινή περίοδο της μνημονιακής «λαίλαπας».

Για μία ακόμα φορά, η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και οι πολιτικές «θεραπαινίδες» αυτής, που κυβερνούν, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα τον τόπο, παριστάνοντας, μάλιστα, τους «σωτήρες» (!!!), δεν έκαναν, καν, το αυτονόητο εθνικό τους καθήκον για την οικονομία και για την Σωτηρία του Λαού: Να ενισχύσουν, δηλαδή, στοχευμένα τον πρωτογενή αγροτικό τομέα, δημιουργώντας συνθήκες καταπολέμησης της τρομακτικής ανεργίας του 30%, με δημιουργία μικρομεσαίων ανταγωνιστικών βιομηχανιών διατροφικών προϊόντων, που είναι «χρυσοφόρος» τομέας, με πρώτο στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την μείωση του αγροτικού ελλείμματος και την ανατροπή της «βύθισης» και της ύφεσης «πολεμικού χαρακτήρα».

Απέναντι σ’ αυτήν τη σημερινή εφιαλτική κατάσταση, απαιτείται το αγροτικό κίνημα να ανακαλύψει τις επαναστατικές ρίζες του, συνειδητοποιώντας το πραγματικό νόημα και πνεύμα του Κιλελέρ, το οποίο παραμένει, μεν, έως σήμερα, ένα αδικαίωτο σύμβολο, πλην όμως, η δύναμή του είναι ισχυρή και μπορεί να επαναπροσδιορίσει το καθήκον της σημερινής αγροτικής τάξης, απέναντι στον εαυτό της και στην Πατρίδα.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ «ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΥ»

Οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία, Χώρα με σημαντική στρατηγική γεωπολιτική αξία, αφού βρίσκεται στο «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσίας, με τις εικόνες των νεοναζί διαδηλωτών με τις μαυροκόκκινες σημαίες, που καθορίζουν, μάλιστα, και τις εξελίξεις, καταδεικνύουν ότι, στο πλαίσιο ενός παρηκμασμένου και «γερασμένου» παγκόσμιου καπιταλισμού, που επιφέρει και σημαντικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με κυρίαρχη την στροφή και το ενδιαφέρον της στρατιωτικής υπερδύναμης των Η.Π.Α. στην Ασία, λόγω Κίνας, τα πάντα είναι δυνατά, όσον αφορά τις «θερμές εστίες έντασης» και τον πόλεμο, ως πολιτικό «εργαλείο», όχι μόνο στον Τρίτο και στον Τέταρτο Κόσμο, αλλά και στην «καρδιά» της Ευρώπης.

Και αυτή, δυστυχώς, η εξέλιξη φαίνεται να αποκτά μονιμότερα χαρακτηριστικά, εξαιτίας της παροχής του «δακτυλιδιού» των Η.Π.Α. στην Γερμανία, όσον αφορά τις διευθετήσεις στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, φυσικά υπό την «υψηλή εποπτεία» τους. Όμως, η παράδοση και η αντίληψη της Γερμανικής πολιτικοοικονομικής «ελίτ», χαρακτηρίζεται από έντονο οικονομικό εθνικισμό, που τον βιώνουμε στον Ευρωπαϊκό Νότο, με την δημιουργία των «αποικιών χρέους» και τον «επιθετικό εξτρεμισμό», που είδαμε στην Ουκρανία, όπου επιχειρείται ο πλήρης έλεγχος της Χώρας αυτής, με ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος Svoboda, που, ήδη, κατέλαβε νευραλγικά πόστα στην πολιτική ιεραρχία της Ουκρανίας, με έπαθλο το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα !!!, παρά το γεγονός ότι, σε συνεργασία με τους παραστρατιωτικούς νεοναζί του Δυτικού Τομέα, έχουν εξαπολύσει πογκρόμ διώξεων κατά των κομμουνιστών και των άλλων εθνικών μειονοτήτων της Ουκρανίας, ανάμεσα στις οποίες είναι και οι Έλληνες ομογενείς.

Η βίαιη προσπάθεια «πολιτικής κατάληψης» της Ουκρανίας από το Βερολίνο, υπό την «υψηλή εποπτεία» της Ουάσιγκτον, είναι βέβαιο ότι θα υποχρεώσει την Ρωσία να παρέμβει, αφού το πιο αναπτυγμένο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας έιναι φιλορωσικό, με πλειοψηφία ρωσόφωνου πληθυσμού, η, δε, κρίσιμη και ευαίσθητη στρατηγικά περιοχή της Κριμαίας ήταν διαχρονικά ιστορικά Ρωσικό έδαφος, που παραχωρήθηκε ως «δώρο» από τον Ουκρανικής καταγωγής, τότε Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης Χρουστσώφ. Στην διάρκεια, δε, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πέντε εκατομμύρια περίπου Ουκρανοί έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας εναντίον των Ναζί του Χίτλερ, ενώ, ταυτόχρονα, χιλιάδες, επίσης, Ουκρανοί από το δυτικό τμήμα της σημερινής Ουκρανίας, που επί δεκαετίες, πριν την συγκρότηση της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν υποτελές επί αιώνες στις Κεντροευρωπαϊκές δυνάμεις (Πολωνία, Σουηδία κ.λπ.), πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί και διέπραξαν τεράστια εγκλήματα πολέμου.

Γίνεται αντιληπτό ότι, σε μία τέτοια Χώρα, όπου υπάρχουν αυτές οι έντονες αντιθέσεις στην κοινωνική συγκρότησή της και με τόσο ισχυρές αντιναζί μνήμες στο ήμισυ και πλέον του πληθυσμού της Ουκρανίας, η ενίσχυση των Ουκρανών νεοναζί από τον Γερμανικό και Αμερικανικό παράγοντα, προκειμένου να επιφέρουν, μέσω των διαδηλώσεων, το χάος και, στην συνέχεια, τον πλήρη έλεγχο της Χώρας από αυτές τις δυνάμεις, με δεδομένα τα σοβαρά και δικαιολογημένα συμφέροντα της Ρωσίας στην περιοχή, αποτελεί, αν μη τι άλλο, πολιτικό εξτρεμισμό. Ως προς τα, δε, υποτιθέμενα «κινήματα ανατροπής» σε διάφορες Χώρες, με χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτήν της Ουκρανίας, αλλά και της Βενεζουέλας, τα «φωτογραφίζει» καθαρά ο πρώην πράκτορας της CIA Phillip Agee: Ένας νέος οργανισμός της CIA εμφανίσθηκε το 1983. Η NED (National Endowment for Democracy), που χρηματοδοτείται από το Κογκρέσο για να διεισδύει σε κόμματα, συνδικάτα, φοιτητικές οργανώσεις, αγοράζει Μ.Μ.Ε. και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, για να ανατρέπει κυβερνήσεις, που αρνούνται τον 21ο Αμερικανικό Αιώνα, χρησιμοποιώντας την λαϊκή δυσαρέσκεια και τα υπαρκτά προβλήματα, που υπάρχουν και, σε συνεργασία με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ανατρέπουν κυβερνήσεις, εγκαταλείποντας την τακτική των στρατιωτικών πραξικοπημάτων.