ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ: «ΑΙΔΩΣ ΑΡΓΕΙΟΙ»

Η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών Ε. Βενιζέλου, στην γραπτή ερώτηση στην Βουλή του Μανώλη Γλέζου ότι, στις 11 Φεβρουαρίου 2014, παρέλαβε από τον Πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους το πόρισμα της Ομάδας Εργασίας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για τις πολεμικές επανορθώσεις και το κατοχικό δάνειο και, ακριβώς την επομένη, ζήτησε την γνωμοδότηση για το θέμα αυτό της Ολομέλειας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, χωρίς αμφιβολία, «φωτογραφίζει» για μια ακόμα φορά την σοβαρή αβελτηρία του Ελληνικού Κράτους και τις ευθύνες των κυβερνώντων απέναντι σ’ αυτό το μείζον εθνικό θέμα.

Από την άλλη πλευρά, έχει προαναγγελθεί, ότι θα επισκεφθεί την Ελλάδα επίσημα, στις 5 – 7 Μαρτίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γερμανίας Γιόακιμ Γκάουκ, ο οποίος, πέραν των συναντήσεων με την Ελληνική πολιτική ηγεσία, θα πάει σε τόπους θυσίας και ολοκαυτωμάτων κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, όπως, για παράδειγμα, στο χωριό Λυγγιάδες της Ηπείρου, όπου, τον Οκτώβριο του 1943, η ορεινή Γερμανική μεραρχία Εντελβάις έκαψε το χωριό και σκότωσε ογδόντα δύο ανθρώπους, ως αντίποινα για την δολοφονία ενός Γερμανού αξιωματικού από αντάρτες.

Οι δύο παραπάνω εξελίξεις, αν και, εκ πρώτης, δεν έχουν κάποια άμεση συνάφεια, εν τούτοις αποτελούν διαχρονικά, την παράλληλη στάση και σύμπλευση στο μείζον αυτό εθνικό θέμα, των πολιτικών ηγεσιών της Ελλάδας και της Γερμανίας. Η, μεν, πολιτική ηγεσία της Ελλάδας επιδεικνύει την πολιτική της εθελοδουλία απέναντι στην Γερμανία, η, δε, πολιτική ηγεσία της Γερμανίας, διαχρονικά και συστηματικά, προσπαθεί να περιορίσει το ζήτημα αυτό, στο επίπεδο της αναγνώρισης του «ηθικού χρέους» της σύγχρονης Γερμανίας, χωρίς να καταβάλλει τις οφειλόμενες και απαράγραπτες πολεμικές επανορθώσεις.

Εξήντα οκτώ, όμως, χρόνια μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και είκοσι τρία χρόνια μετά την επανένωση της Γερμανίας (Οκτώβριος του 1990), είναι, περισσότερο από ποτέ, ώριμη η στιγμή να τεθεί προς επίλυση το θέμα αυτό. Είναι, άλλωστε, βέβαιο ότι, αυτή η βάρβαρη λεηλασία της Ελλάδος από τον ναζιστικό στρατό κατοχής συνετέλεσε καθοριστικά στην οικονομική υστέρηση και κοινωνική οπισθοδρόμηση της Χώρας μας, η οποία, πλέον, με ευθύνες της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των πολιτικών «θεραπαινίδων» αυτής, έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο οικονομικό «πειραματόζωο» από το Βερολίνο, εμπνευστή της σκληρής μονεταριστικής πολιτικής σε βάρος του Ευρωπαϊκού Νότου.

Δεν υπάρχει, πλέον, ούτε ένα «φύλλο συκής» για την πολιτικοοικονομική «ελίτ» της Χώρας και την πολιτική της «εθελοδουλία» απέναντι στην Γερμανική αλαζονεία και οικονομικό εθνικισμό, ιδιαίτερα μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών το 1990, όπου ήρθη ο όρος αναστολής πληρωμών, που είχε τεθεί στην Συνδιάσκεψη του Λονδίνου το 1953 και παρήλθε η πενταετής προθεσμία, που δόθηκε στην Γερμανία για την καταβολή αποζημιώσεων, με την Συμφωνία της Μόσχας, γνωστής ως «Συνθήκη 4+2», το 1990. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα νομικό εμπόδιο για την διεκδίκηση από την Ελλάδα του συνόλου των οφειλών του Γερμανικού Δημοσίου για την ναζιστική βαρβαρότητα στην Χώρα μας, όπως την απόδοση του κατοχικού δανείου ύψους περίπου 68 δις ευρώ χωρίς τους νόμιμους τόκους, την απόδοση των αποζημιώσεων, που επιδικάσθηκαν στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1946 (7 δις 100 εκατομμύρια δολλάρια ΗΠΑ, σημερινής αξίας 108 δις ευρώ χωρίς τόκους), την απόδοση των ληστευμένων από τους Ναζί αρχαιολογικών θησαυρών της Χώρας, καθώς επίσης και τις αποζημιώσεις των φυσικών προσώπων από τα 110 περίπου Ολοκαυτώματα, που διέπραξαν τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής της Βέρμαχτ.

Οι ευθύνες της πολιτικοοικονομικής Ελληνικής «ελίτ» και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε αυτή την Χώρα, ιδιαίτερα σήμερα, εν μέσω της σφοδρής οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης από τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα» και της μετατροπής της Χώρας μας σε ιδιότυπη «αποικία χρέους» του «Τέταρτου Οικονομικού Ράιχ», αγγίζουν τα όρια της εθνικής προδοσίας.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Η ΩΡΑ ΤΟΥ «ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ»;

Οι τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις στο Κυπριακό και η Κοινή Διακήρυξη, που αποτελεί την έναρξη των νέων διαπραγματεύσεων για την λύση του Κυπριακού προβλήματος, δημιουργούν σοβαρούς προβληματισμούς και φόβους για τυχόν αποδοχή ολέθριων συμφωνιών για την Κύπρο, που αποτελεί ένα εκ των μειζόνων εθνικών μας θεμάτων.

Παρά την προσπάθεια της σημερινής ηγεσίας της Κύπρου να εμφανισθεί, ότι το νέο σχέδιο αποτελεί σοβαρή διαφοροποίηση από το απορριφθέν με δημοψήφισμα από τον Κυπριακό Λαό Σχέδιο Ανάν, ο κίνδυνος εφαρμογής λύσεως, που θα εμπεριέχει τα βασικά στοιχεία εκείνου του άθλιου σχεδίου, είναι υπαρκτός, αφού εμφανίζεται με απειλητικό τρόπο ο «εφιάλτης» της Συνομοσπονδίας, να είναι περισσότερο από ποτέ στο προσκήνιο, αν και αποτελεί, χωρίς καμία αμφιβολία, την απώτατη επιδίωξη της Τουρκίας στο Κυπριακό και «πισώπλατη μαχαιριά» στον Ελληνισμό.

Και αυτό, γιατί στην παράγραφο 4 της Κοινής Διακήρυξης αναφέρεται ότι θα διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, με την δημιουργία ενός νέου Κράτους: «Η Ομόσπονδη Ενωμένη Κύπρος θα προκύψει από την συμφωνία μετά την έγκρισή της, από χωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα». Αυτό, σε συνδυασμό με την αναφορά στην παράγραφο 3, ότι: «Η κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους», παραπέμπει, αναμφισβήτητα, σε κεκαλυμμένη Συνομοσπονδία, με σοβαρές παραβιάσεις του Συντάγματος, αλλά και των δημοκρατικών αρχών των κρατικών οντοτήτων, που, ως βασική αρχή, έχουν ότι, η κυριαρχία πηγάζει από τον Λαό, ως σύνολο, και όχι από χωριστές εθνικές ή άλλες κοινότητες.

Από τα παραπάνω, αναμφισβήτητα, δημιουργούνται, παρά την προσεκτική διατύπωση της Κοινής Διακήρυξης, όπου πολλά κρίσιμα ζητήματα αφήνονται «στο σκοτάδι», σοβαρά ερωτηματικά για τον λόγο, που η Κυπριακή ηγεσία, σε αγαστή συνεργασία με την Ελληνική, η οποία απλώς «νίπτει τας χείρας της», στην σημερινή δύσκολη κατάσταση για τον Ελληνισμό και την Κύπρο, δείχνει ιδιαίτερη πρεμούρα και «αυτοπαγίδευση» μέσα στο πλαίσιο των πλανητικών συμφερόντων των Η.Π.Α., του Βερολίνου και των παγίων στοχεύσεων και πολιτικών της Άγκυρας, υπονομεύοντας και την άκρως απαραίτητη διεθνοποίηση του Κυπριακού προβλήματος (με συμμετοχή Ρωσίας, Κίνας, Γαλλίας κ.λπ.).

Και αυτό, γιατί είναι πρόδηλες οι αδυναμίες στον ευρύτερο Ελληνισμό, εξαιτίας του μνημονιακού «οδοστρωτήρα» και της «αποικιοποίησης» της Ελλάδος και μετατροπής της σε «αποικία χρέους», με εκχώρηση σημαντικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στους τοκογλύφους δανειστές, σε συνδυασμό με την «τριπλή αποικιοποίηση» της Κύπρου, σύμφωνα με τον Καθηγητή Νίκο Κοτζιά (Αγγλικές βάσεις, Τουρκικός στρατός κατοχής και μνημονιακός «όλεθρος» της άθλιας Ευρωπαϊκής ηγεσίας σε βάρος της Κύπρου),

Οι εξελίξεις αυτές υπηρετούν, αναμφισβήτητα, την επίτευξη των στρατηγικών στόχων της Άγκυρας, που είναι και η de jure διχοτόμηση της Μεγαλονήσου μέσω λύσης, που θα έχει συνομοσπονδιακό χαρακτήρα, η οποία θα κατοχύρωνε τα παράνομα «κεκτημένα» της Τουρκίας από την εισβολή του 1974 και θα της έδινε τη δυνατότητα, μέσω της χαλαρής κεντρικής κυβέρνησης, να ασκεί και τον πολιτικό έλεγχο στο ελεύθερο κομμάτι της Μεγαλονήσου.

Ως μοναδικά αποδεκτή λύση του Κυπριακού προβλήματος θα πρέπει να διακηρυχθεί, ότι νοείται αυτή, που θα είναι σύμφωνη με τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. με αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής της Τουρκίας και των παρανόμων εποίκων της Ανατολής, που έχουν, ήδη, αλλοιώσει βάναυσα τη δημογραφική κατάσταση στην Κύπρο και αποτελούν κίνδυνο και για τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους.

Για την λύση του Κυπριακού προβλήματος, απαιτείται άμεσα η χάραξη μιας εθνικής ανεξάρτητης πατριωτικής στρατηγικής, που προϋποθέτει και την πατριωτική αφύπνιση του Κυπριακού και Ελληνικού Λαού. Να μετουσιωθεί, δηλαδή, το διαχρονικό σύνθημα ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, σε προσωπική στάση και αγωνία του καθενός μας.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ «ΠΑΡΑΔΟΞΟ»

Οι τελευταίες αγροτικές κινητοποιήσεις αποτελούν «κραυγή αγωνίας» των Ελλήνων αγροτών μπροστά στο διαφαινόμενο «ξεκλήρισμα» της μικρομεσαίας αγροτιάς, που αποτελεί τον βασικό πυλώνα της Ελληνικής περιφέρειας, αλλά και της παραπαίουσας υπό χρεοκοπία Ελληνικής οικονομίας.

Ο μνημονιακός «όλεθρος» για την Χώρα συνολικά, είχε δραματικές επιπτώσεις στον αγροτικό τομέα, δημιουργώντας συνθήκες οξύτατης «νεοκολληγοποίησης» της πλειοψηφίας της αγροτικής τάξης. Η Χώρα μας «ψυχορραγεί» κάτω από το βάρος των ξενόδουλων μνημονιακών συμβάσεων «εξόντωσης» και πορεύεται «χωρίς σχοινιά στον γκρεμό». Τα τελευταία φοροεισπρακτικά μέτρα κατά των αγροτών καταδεικνύουν περίτρανα ότι, από το σύστημα παρακμής, που κυβερνά την Χώρα και έχει εκχωρήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα στον ξένο παράγοντα, όχι μόνο δεν έχει, έστω και κατ’ ανάγκη, λόγω της χρεοκοπίας, στρατηγική για την ενίσχυση και ύπαρξη της Ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας, αλλά, ως «θεραπαινίδες» των διεθνών τοκογλύφων δανειστών, μετατρέπονται σε καταστροφείς και των τελευταίων υπολειμμάτων της πρωτογενούς αγροτικής παραγωγής μας. Είναι οι «νεκροθάφτες» της όποιας ελπίδας για ανάπτυξη της δευτερογενούς «χρυσοφόρας» διατροφικής βιομηχανίας, που θα μπορούσε να αποτελέσει βασικό πυλώνα αναστροφής της χρεοκοπίας και της απαξίωσης της Ελλάδας.

Η πορεία και η κατάληξη του αγροτικού ζητήματος στην Ελλάδα από την σύσταση του Ελληνικού Κράτους (1830) έως σήμερα καταδεικνύει, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, τις τρομακτικές στρεβλώσεις του Ελληνικού περιφερειακού καπιταλιστικού συστήματος, με την απουσία σοβαρής εθνικής αστικής τάξης (στην θέση της υπάρχει η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, με έντονα τα μαυραγοριτικά στοιχεία της «αρπαχτής» και του προσωπικού πλουτισμού) και την απουσία σοβαρού Κράτους και αντίστοιχων δομών, μέσω του οποίου θα υπήρχαν, ως στοιχειώδης άμυνα, πολιτικές, που δεν θα οδηγούσαν στο Ελληνικό αγροτικό «παράδοξο». Το πώς, δηλαδή, μία Χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία έχει σήμερα την μεγαλύτερη αγροτική τάξη στην Ευρώπη, που αγγίζει το 20% του ενεργού δυναμικού της Χώρας, να έχει ταυτόχρονα τεράστιο έλλειμμα στο αγροτικό ισοζύγιο, που, σε ετήσια βάση, ξεπερνά τα 2 δις ευρώ, όταν το κόστος για τις ενεργειακές ανάγκες του έτους σε πετρέλαιο είναι μικρότερο αυτού !!!

Αιτία αυτού του φαινομένου ήταν η οικονομική και πολιτική εξάρτηση της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, που αποδέχθηκε και καθόρισε για την Χώρα την στρεβλή αναλογία φυτικής παραγωγής και κτηνοτροφίας (70 – 30%). Και, αφού συστηματικά προσανατόλισαν την αγροτική τάξη προς αυτή την κατεύθυνση, υπονομεύοντας την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας (κρέας, γάλα), απ’ όπου προέρχεται κυρίως το έλλειμμα, αποδέχθηκαν χωρίς ίχνος αντίστασης, τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Τρόικας και της άδικης ΚΑΠ (80% των πόρων κατευθύνεται στον πλούσιο Βορρά και 20% στις Χώρες του Νότου). Στην συνέχεια, μεγέθυναν αυτό το εθνικό έγκλημα με την AGENDA 2000 – 2006 και τους καταστρεπτικούς Κανονισμούς για τα, τότε, διαμορφωθέντα από τους ίδιους, ως «εθνικά προϊόντα» (βαμβάκι, καπνό, λάδι κ.λπ.).

Παράλληλα, απεμπολήθηκαν οι μεγάλες ευκαιρίες, που δόθηκαν στην Χώρα, εξαιτίας των παγκόσμιων διατροφικών «Τσερνομπίλ» των «τρελών αγελάδων» κ.λπ., έτσι ώστε, με συνδυασμένες πολιτικές, χρησιμοποιώντας παραγωγικά τα χρήματα της ΚΑΠ, σε συνδυασμό και με χορήγηση εθνικών πόρων για υποδομές και πρωτότυπες αγροτικές παραγωγικές μορφές, να μετατραπεί η Ελλάδα σε πρότυπη αγροτική Χώρα, με βιολογικά και επώνυμα προϊόντα σε όλα τα επίπεδα.

Το εθνικό αυτό «έγκλημα» ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», όπου, για μία ακόμα φορά, η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και οι πολιτικές «θεραπαινίδες» αυτής, που κυβερνούν τον τόπο και αποτελούν το σύστημα της παρακμής, δεν έκαναν, καν, το αυτονόητο εθνικό καθήκον για την οικονομία και για την Σωτηρία του Λαού: Να ενισχύσουν, δηλαδή, στοχευμένα τον πρωτογενή αγροτικό τομέα, δημιουργώντας συνθήκες καταπολέμησης της τρομακτικής ανεργίας του 30% και δημιουργίας μικρομεσαίων ανταγωνιστικών βιομηχανιών διατροφικών προϊόντων, με πρώτο στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την μείωση του αγροτικού ελλείμματος.

Τίποτε άλλο δεν τους πρέπει, παρά το «Αιδώς Αργείοι» !!!

ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ Η’ ΑΝΙΚΑΝΟΙ;

Η τρομακτική βύθιση της Ελλάδος στην μνημονιακή «θάλασσα», με ισχυρότατη ύφεση πολεμικού χαρακτήρα, με δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου, αφού πάνω από 40% της αγοραστικής δύναμης έχει χαθεί στα τελευταία χρόνια, με παραγωγική αποδιάρθρωση και εμφανή παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, σε συνδυασμό με τον αυταρχισμό στο πολιτικό επίπεδο και την εμφανή και συνεχή παραβίαση του Συντάγματος, πέραν της οργής και της αγανάκτησης, που δημιουργεί, θέτει και πολλά και αμείλικτα ερωτήματα:

Ήταν, άραγε, μονόδρομος αυτή η δραματική οπισθοδρόμηση της Ελλάδος, λαμβάνοντας υπ’ όψιν, τόσο την μεγάλη κρίση του χρηματοπιστωτικού παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος του 2008, όσο και την ιδιαιτερότητα της Ελλάδος με τις μεγάλες στρεβλώσεις της, ως περιφερειακό καπιταλιστικό σύστημα.

Και αυτό γιατί, στην ίδια περίπου κατάσταση βρέθηκαν και άλλες Χώρες, τόσο στον Ευρωπαϊκό Νότο, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, που, παρά την μνημονιακή κηδεμονία και τις σκληρές μονεταριστικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που επιβάλλονται από το Βερολίνο, δεν «υπερέβησαν τα εσκαμμένα» και δεν δημιουργήθηκαν συνθήκες οικονομικής διάλυσης και ανθρωπιστικής κρίσης, όπως στην Ελλάδα, όσο και στον Βορρά, όπως η Ιρλανδία και η Ισλανδία, στις οποίες, παρά τις σαρωτικές πολιτικές των δανειστών, διαφυλάχθηκε, σε μεγάλο βαθμό, το κοινωνικό «δίχτυ προστασίας».

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Ισλανδία, όπου, παρά την πτώχευση της Χώρας αυτής το 2008, οι εκεί κυβερνήσεις περιόρισαν, στο μέτρο του δυνατού, τις μειώσεις, που υπέστησαν οι ευαίσθητες εισοδηματικά κοινωνικές ομάδες, αφού ο ελάχιστος μισθός παρέμεινε στα ίδια επίπεδα, με μικρή αύξηση, οι ελάχιστες συντάξεις αυξήθηκαν οριακά, ενώ οι υψηλές συντάξεις μειώθηκαν, αλλά σε λογικά επίπεδα. Η ριζοσπαστικότερη, δε, τομή των κυβερνήσεων της Ισλανδίας, ήταν η γενικευμένη «σεισάχθεια» στον ιδιωτικό δανεισμό των πολιτών, όπου, πέραν των επιδοτήσεων των επιτοκίων για στεγαστικά δάνεια, όπου το 1/3 του επιτοκιακού κόστους το 2011 πληρώνονταν από την κυβέρνηση, προχώρησαν σε μείωση των στεγαστικών και άλλων δανείων, από 30 έως 70%, ανάλογα με την εισοδηματική δύναμη των πολιτών. Οι πολιτικές αυτές είχαν ως συνέπεια, αφενός, την αποτροπή της εμφάνισης ανθρωπιστικής κρίσης, ενώ η οικονομία της Χώρας κατέρρευσε το 2008, την διατήρηση ενός αξιοπρεπούς επιπέδου κοινωνικής προστασίας και την «αναπνοή» στην πραγματική οικονομία, η οποία έχει, ήδη, αρχίσει να ανακάμπτει.

Οι παραπάνω πολιτικές, αν και δεν έλυσαν παντελώς το πρόβλημα της κρίσης στη Χώρα αυτή, όπου το 15% περίπου των νοικοκυριών βρίσκονται ακόμα σε δύσκολη οικονομική θέση, κατάφεραν να διαφυλάξουν ένα ισχυρό κοινωνικό «δίχτυ προστασίας». Και όλα αυτά, ενώ η Ισλανδία βρίσκεται σε εποπτεία από το Δ.Ν.Τ.

Αντίθετα, οι Ελληνικές κυβερνήσεις, όλη την περίοδο του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», παρέδωσαν τα πάντα στους δανειστές, χωρίς, μάλιστα, να φροντίσουν να προβλεφθεί το οποιοδήποτε κονδύλιο για τους χιλιάδες αναξιοπαθούντες, που αυτές οι πολιτικές δημιούργησαν, φθάνοντας την Χώρα να διέρχεται μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην Ιστορία της, με χιλιάδες συμπολίτες μας να μην έχουν πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη και στο ηλεκτρικό ρεύμα.

Απαντώντας στο ερώτημα του άρθρου, δυστυχώς για τη Χώρα, θα πρέπει να αφαιρέσουμε το διαζευκτικό. Η παρασιτική «μαυραγορίτικη» οικονομική ολιγαρχία της Χώρας και οι πολιτικές της «θεραπαινίδες», το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης, είτε αυτές βρίσκονται στην σημερινή κυβερνητική εξουσία, είτε επιχειρούν «πιρουέτες μεταμορφώσεως» κεντροαριστερής χροιάς, είναι και ριψάσπιδες και ανίκανοι. Όταν, μάλιστα, θεωρούν ότι σώζουν την Χώρα, τότε αυτό αποτελεί έναν εκρηκτικό, επικίνδυνο συνδυασμό, που πρέπει άμεσα να ανατραπεί από τις δημοκρατικές, πατριωτικές, προοδευτικές αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, που, με κορμό τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα πρέπει να δημιουργήσουν ένα νέο ΕΑΜ και μια κυβέρνηση Σωτηρίας, που θα βγάλει τη Χώρα από το μνημονιακό και νεοφιλελεύθερο «βάραθρο».

ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Οι τελευταίες σημαντικές ποινικές διώξεις εισαγγελικών και ανακριτικών λειτουργών για το μεγάλο σκάνδαλο των μιζών στους εξοπλισμούς και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, έχουν, αναμφισβήτητα, λειτουργήσει ως την πρώτη ισχυρή «ρωγμή» στο αδιαφανές και ατιμώρητο κλεπτοκρατικό παρασιτικό σύστημα, που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία και τον Ελληνικό Λαό σε ανθρωπιστική κρίση.

Η, μεν, υπόθεση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, όπου υπήρξε τερατώδης υπερκοστολόγηση και προμήθεια όπλων, που δεν ήταν, καν, απαραίτητα για την εθνική άμυνα, με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση του κυκλώματος των μιζών, αποτελεί ένα τεράστιο οικονομικό, αλλά και εθνικό σκάνδαλο, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «κατηφόρα» της Χώρας, ο, δε, χαριστικός δανεισμός του Τ.Τ. στα παρασιτικά κυκλώματα της οικονομικής ολιγαρχίας της Χώρας, αποτελεί το πρώτο, πλην το καθοριστικό βήμα για τον έλεγχο των δυσθεώρητων «θαλασσοδανείων» προς το σύστημα της οικονομικής ολιγαρχίας, που αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα, αφενός, για την διάλυση του τραπεζικού συστήματος, που πληρώθηκε ακριβά από τον μόχθο του Ελληνικού Λαού και, αφετέρου, στην πλήρη παραγωγική αποδιάρθρωση της Χώρας.

Οι επιθετικές κινήσεις της Δικαιοσύνης την τελευταία περίοδο, λόγω της προηγούμενης μακράς «νωχελικότητας» και πλήρους ατιμωρησίας των υπευθύνων για τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα, που εμφανίσθηκαν καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης (σκάνδαλο SIEMENS, Βατοπεδίου, δομημένων ομολόγων, Χρηματιστηρίου, εξοπλισμών κ.λπ.), δημιουργούν, αναμφισβήτητα, δύο σοβαρότατα ερωτήματα, τα οποία τίθενται, ήδη, ευθέως ή εκ πλαγίου στον δημόσιο διάλογο:

Πρώτον, μήπως πρόκειται για κινήσεις, οι οποίες έχουν τον χαρακτήρα του «καψίματος» ορισμένων τμημάτων της διαπλοκής και του κλεπτοκρατισμού, προκειμένου, μέσω αυτής της διαδικασίας, να φανεί, ότι επέρχεται επικοινωνιακή κάθαρση, λειτουργώντας, στην τελευταία περίπτωση, ως μακροπρόθεσμη «ασπίδα» του κλεπτοκρατισμού.

Δεύτερον, μήπως πρόκειται για τις παρενέργειες ενός αδυσώπητου «πολέμου» στο εσωτερικό του συστήματος παρακμής ή ως μέσο συντριβής ορισμένων τμημάτων (των πιο αδύναμων), στην σημερινή μνημονιακή κηδεμονία και του «αποικιακού »συστήματος, που έχει στηθεί στην Χώρα, με «εργαλείο» το χρέος («αποικία χρέους»).

Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα, τα οποία, λόγω του βάθους του κλεπτοκρατισμού στην Ελλάδα, αλλά και της πρωτοφανούς μνημονιακής «αποικιοποίησης» και της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Χώρας από το σύστημα παρακμής, έχουν, αναμφισβήτητα, περιεχόμενο, θα δοθεί από το εάν η εισαγγελική και ανακριτική έρευνα προχωρήσει σε βάθος και «βάλει το νυστέρι βαθιά» σ’ αυτούς, που για τον προσωπικό τους πλουτισμό και την ματαιοδοξία, διέλυσαν τους θεσμούς και έσυραν την Ελλάδα στην χρεοκοπία και στην ταπείνωση.

Ανεξάρτητα, όμως, από τα παραπάνω και για να αποδοθούν τα δίκαια, θα πρέπει να τονισθεί ότι, λόγω της σοβαρής κρίσης του πολιτικοοικονομικού συστήματος στην Ελλάδα και της απονομιμοποίησης του συμπλέγματος της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, φορείς της Δικαιοσύνης, τιμώντας και την συνταγματική τους αποστολή, φάνηκε ότι έχουν ξεπεράσει, πλέον, τα «πέπλα» της εξάρτησης της εκτελεστικής εξουσίας και των εκπροσώπων της, που λειτούργησε σε όλη την Μεταπολίτευση, ως οιονεί «ασπίδα» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των «θεραπαινίδων» της.

Έτσι, στην σημερινή πολυποίκιλη κρίση, που απειλεί εκ θεμελίων το παρόν και το μέλλον της Χώρας, η Δικαιοσύνη, παρά το γεγονός, ότι αποτελεί έναν εκ των βασικών ιδεολογικών και κατασταλτικών θεσμών του πελατειακού Ελληνικού Κράτους και, εξ αυτού του λόγου, αντικειμενικά, έχει τις ανάλογες δεσμεύσεις και επιρροές, οφείλει, τιμώντας την συνταγματική αποστολή, να υπερβεί τα κακώς κείμενα στο εσωτερικό της, όχι μόνο αποκρούοντας τις πιέσεις και τις δεσμεύσεις των πολυπλόκαμων μηχανισμών της διαπλοκής και διαφθοράς, προκειμένου να αποτελέσει ένα ισχυρό καταφύγιο προστασίας των πολιτών, αλλά και, «ανοίγοντας τον δρόμο» για την πραγματική κάθαρση και συντριβή του καταστρεπτικού κλεπτοκρατισμού για την Ελλάδα. 

Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος ΣΤ’ – Επίλογος)

Η ολοκλήρωση της αρθρογραφίας μας γι’ αυτή την κρίσιμη κατάσταση για το μέλλον της Χώρας, που αποτελεί η σημερινή της κατάληξη, που συνδυάζει την χρεοκοπία, την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική κρίση, συμπίπτει με την ανάδειξη, μέσω των δικαστικών διώξεων για το «πλιάτσικο» του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, καθώς και την «εθνική λεηλασία» της Χώρας από το «όργιο μιζών» στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, που, όχι μόνο υπερχρέωσαν αυτήν, αλλά δημιούργησαν και «μαύρες τρύπες» στην άμυνα της Χώρας.

Πρόκειται, αναμφισβήτητα, για την «κορυφή του παγόβουνου» ενός ασύδοτου και διεφθαρμένου κλεπτοκρατικού καθεστώτος, που δομήθηκε κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, και ιδιαίτερα στην ύστερη περίοδο αυτής (δεκαετίες 1990 και 2000), από την «παρασιτική» και «μαυραγορίτικη» οικονομική ολιγαρχία και την «θεραπαινίδα» αυτής (κυρίως το δικομματικό πολιτικό προσωπικό εξουσίας). Σύστημα που, αφενός, υπονόμευσε και διέλυσε τις δυνατότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Χώρας, για την μετατροπή της σε Κράτος Δικαίου και Κράτος Πρόνοιας υπέρ του Λαού και, αφετέρου, κατά την περίοδο του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», προκειμένου να περισώσει τα προνόμιά του και τους μηχανισμούς «λεηλασίας» του δημοσίου πλούτου, εκχώρησε στους ξένους δανειστές και στους διεθνείς τοκογλύφους κυριαρχικά δικαιώματα της Χώρας, επιβάλλοντας πρωτόγνωρη ανθρωπιστική κρίση για Ευρωπαϊκή Χώρα υπέρ αυτών.

Χωρίς αμφιβολία, ο αντικειμενικός ιστορικός του μέλλοντος θα ομιλήσει για «εθνική προδοσία». Γι’ αυτό, η τραγωδία για την Χώρα μας συνίσταται στο ότι, το ίδιο σύστημα παρακμής (οικονομικό και πολιτικό) παραμένει, έως σήμερα, αλώβητο και εμφανίζεται υποκριτικά, ότι αγωνίζεται, δήθεν, για την Σωτηρία της (!!!),την στιγμή, που αυτή «βουλιάζει» σε έναν οδυνηρό «κατήφορο χωρίς πάτο».

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, που προοιωνίζει μέγιστη εθνική καταστροφή, με την μετατροπή της Χώρας σε «αποικία χρέους», η οποία, αναλογικά, έχει τα χαρακτηριστικά της Μικρασιατικής Καταστροφής, απαιτούνται παράλληλες δράσεις, τόσο του λαϊκού μαζικού κινήματος και των πολιτικών δυνάμεων, που το εκφράζουν, όσο και των θεσμών, όπως η Δικαιοσύνη, που, με βάση το συνταγματικό της καθήκον έναντι του Λαού, υπέρ του οποίου πρέπει να δρα, οφείλει να «βάλει βαθιά το νυστέρι» της έρευνας στο «πάρτυ λεηλασίας» της Μεταπολίτευσης και να αποδώσει, όχι μόνο ποινικές ευθύνες, αλλά, κυρίως, να επιδιώξει την «επιστροφή των κλοπιμαίων» στον δικαιούχο, που είναι ο Ελληνικός Λαός, που, στην πλειοψηφία του, οδηγείται σε μία σύγχρονη «λιμοκτονία».

Το μείζον, όμως, ζήτημα είναι η άμεση ανατροπή αυτού του σάπιου κλεπτοκρατικού συστήματος, που οι «αναθυμιάσεις» του έχουν γιγαντωθεί στην εποχή του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», από ένα ισχυρό δημοκρατικό προοδευτικό και πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο Σωτηρίας. Αυτό το μέτωπο είναι κρίσιμο να δημιουργηθεί τώρα και όχι μετεκλογικά, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που, ως η μεγαλύτερη αντιμνημονιακή προοδευτική δύναμη, οφείλει να αναλάβει και την πρωτοβουλία. Ισχυρό ιστορικό  συμβολικό προηγούμενο για την Ελλάδα υπάρχει, και είναι η δημιουργία του Ε.Α.Μ., μπροστά στο φάσμα της Κατοχής από την «ναζιστική μπότα» και την ανάγκη απελευθέρωσης της Ελλάδας και της προστασίας του Λαού. Αντίστοιχες, αναλογικά, συνθήκες αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα και, γι’ αυτό, οι καιροί απαιτούν την δημιουργία ενός σύγχρονου Ε.Α.Μ. από τις αντιμνημονιακές, δημοκρατικές, προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις, για την Σωτηρία της Χώρας.