Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος Ε’)

Περίτρανη απόδειξη της πορείας προς την «κόλαση» της Ελλάδος, με κεντρική ευθύνη που αγγίζει τα όρια της εθνικής «προδοσίας» του πολιτικού και κομματικού συστήματος εξουσίας, αποτελεί το πρόσφατο δημοσιευμένο προσχέδιο της Επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου, που διερεύνησε της επιπτώσεις στην Ελλάδα, των μνημονιακών πολιτικών και την τακτική και συμπεριφορά της Τρόικα.

Η ανάγνωση των συμπερασμάτων της Επιτροπής αυτής δημιουργεί πολύ μεγάλη έκπληξη, αφού τα συμπεράσματά της ξεπερνούν και τις αιτιάσεις των πιο σκληρών αντιμνημονιακών κριτικών, δημιουργώντας έτσι αγανάκτηση και οργή για την «βύθιση» της Ελλάδος από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και την θεραπαινίδα αυτής, που είναι η μεταπολιτευτική πολιτική τάξη με μοναδικό κίνητρο και στόχο την διατήρηση των προνομίων τους και της δυνατότητάς τους να λεηλατούν χωρίς έλεγχο τον δημόσιο πλούτο.

Η μετατροπή της Ελλάδος σε «αποικία χρέους» οφείλεται πρωτίστως στην υποχωρητικότητα και ενδοτικότητα αυτού του συστήματος εξουσίας της παρακμής, που παρέδωσαν την χώρα «αβρόχοις ποσί» στο διευθυντήριο των παγκόσμιων τοκογλύφων του χρηματοπιστωτικού καπιταλιστικού συστήματος .

Μεταξύ άλλων, η έκθεση αυτή του Ευρωκοινοβουλίου, που καταδεικνύει και το μέγεθος του οδυνηρού «κατήφορου» της χώρας είναι και τα εξής:

Πρώτον, ότι με την μνημονιακή πολιτική αποφεύχθηκε προσωρινά και μόνο η «ασύντακτη» χρεοκοπία, χωρίς όμως να υπάρχει καμία εγγύηση στο μέλλον, ότι δε θα επέλθει κάτι τέτοιο.

Δεύτερον, οι οικονομικές αστοχίες και τα πρωτοφανή οικονομικά σφάλματα της Τρόικας, όχι μόνο οδήγησαν την Ελλάδα σε βαθιά ύφεση, η οποία ξεπερνάει τα όρια και τις συνθήκες ενός πολέμου αλλά παράλληλα αύξησαν απότομα και κατακόρυφα το δημόσιο χρέος, αντί να το μειώσουν!!!

Τρίτον, ότι οι οριζόντιες και αιματηρές περικοπές στο κράτος Πρόνοιας (υγεία, πρόνοια κ.λπ.) παραβιάζουν τον χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τέταρτον, η λειτουργία της Τρόικας δεν στηρίζεται σε κανένα νομιμοποιητικό στοιχείο του πρωτογενούς δικαίου της Ε.Ε. και, ως εκ τούτου, εγείρεται ευθέως θέμα νομιμότητας αυτής, τόσο για τον τρόπο λειτουργίας της από όπου απουσιάζει η δημοκρατική λογοδοσία, όσο και για τον τρόπο σύστασης.

Πέμπτον, ότι τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των μνημονιακών πολιτικών και της λειτουργίας της Τρόικας στην Ελλάδα είναι καταστροφικά για την Ελλάδα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα τρομακτικά επίπεδα ανεργίας των νέων στην χώρα.

Σε αυτό το πόρισμα – κόλαφο για την καταστροφική πολιτική των μνημονίων αλλά και για την ίδια την Τρόικα και τον άθλιο τρόπο δράσης της στην Ελλάδα, προτείνεται η λιγότερη λιτότητα, αλλαγή πολιτικής για το χρέος και περισσότερη δημοκρατία. Αυτό σημαίνει αλλαγή των όρων των μνημονίων δηλαδή χαλάρωση της λιτότητας, αφού ληφθεί υπ’ όψιν το ζήτημα των πολλαπλασιαστών, όπου ο υπεύθυνος νομισματικής πολιτικής του Δ.Ν.Τ., κος Μπλανσάρ, είχε παραδεχθεί το τεράστιο λάθος κατά την εφαρμογή τους στην ελληνική περίπτωση, όσο και μεγαλύτερη λογοδοσία και πολιτικές οικονομικής ανάπτυξης.

Χωρίς αμφιβολία, η έκθεση αυτή του Ευρωκοινοβουλίου αποτελεί ένα «πύρινο» κείμενο, που ανατρέπει πλήρως την προπαγάνδα των υποστηρικτών της μνημονιακής πολιτικής των τελευταίων τριών ετών, που οδήγησαν την Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία στην πτώση και στο βάραθρο. Αν υπήρχε στοιχειώδης πολιτική ευθιξία τόσο στην άθλια ευρωπαϊκή ελίτ του Βορρά και κυρίως στους ηγεμόνες του Βερολίνου όσο και στον ντόπιο πολιτικό προσωπικό εξουσίας μετά από αυτήν την έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, θα έπρεπε να προβούν σε συμβολικό πολιτικό «χαρακίρι». Επειδή όμως πρόκειται για το απαύγασμα του αμοραλισμού και της πολιτικής ανηθικότητας, το «χαρακίρι» οφείλει να το επιβάλλει ο Ελληνικός Λαός.

Advertisements

Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος Δ’)

Ο οδυνηρός «κατήφορος» της Ελλάδος, εκτός από την «βύθιση» της οικονομίας, την ανθρωπιστική κρίση και την «συντριβή» των θεσμών και δομών του Κράτους Πρόνοιας, που αναλύθηκαν στα προηγούμενα άρθρα, συνδέεται, αναμφισβήτητα, και με όλες τις πτυχές του λεγόμενου «Κράτους Δικαίου» και την λειτουργία του πολιτικού εποικοδομήματος, δηλαδή τις ατομικές και συλλογικές εγγυήσεις του Έλληνα πολίτη, τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και την λειτουργία των ενδιάμεσων ιδεολογικών θεσμών του Κράτους, όπως Δικαιοσύνη, Εκπαιδευτικό Σύστημα, Τοπική Αυτοδιοίκηση κ.λπ., τα οποία αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα δυσλειτουργίας.

Πρωτίστως, όμως, σε πλήρη απαξίωση βρίσκεται το πολιτικό εποικοδόμημα και η λειτουργία των κομμάτων, όπου, στην κυριολεξία, παρατηρείται «χάσμα» νομιμοποίησης στην συνείδηση του μέσου Έλληνα και αυτό είναι μία από τις αιτίες, που εμφανίζονται ανησυχητικές αυξητικές τάσεις φασιστικών ή νεοναζιστικών μορφωμάτων, σε μία Χώρα με ιδιαίτερη δημοκρατική αντιφασιστική παράδοση.

Στην τριετή εφαρμογή του μνημονιακού «Μινώταυρου», έχουμε την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την αρρυθμία και τα προβλήματα στον ευαίσθητο θεσμό απόδοσης της Δικαιοσύνης, που συνδυάζεται με ένα υπερπληθωριστικό νομοθετικό έργο για τις ανάγκες της μνημονιακής «υποταγής», που δημιουργεί τεράστια προβλήματα ασφάλειας Δικαίου στους Έλληνες πολίτες.

Παραπέρα, ο «οδυνηρός κατήφορος» της Χώρας συμπληρώνεται από την εκχώρηση τμημάτων εθνικής κυριαρχίας της τοπικής πολιτικής «ελίτ», ως «θεραπαινίδας» του συστήματος της οικονομικής ολιγαρχίας της παρακμής, στους ξένους δανειστές και στην Τρόικα, οι οποίοι, με συστηματικό τρόπο, οδηγούν την κοινωνία σε «έκρηξη» και την Χώρα σε πλήρη απορρύθμιση, έχοντας, προφανώς, «στο πίσω μέρος του μυαλού τους» ως κεντρικό στόχο, την οιονεί «δήμευση» της δημόσιας, αλλά και ιδιωτικής περιουσίας. Παράλληλα, συντελείται η συστηματική καταστροφή των αναπτυξιακών «εργαλείων» της, έτσι ώστε να μετατραπεί σε «αποικία χρέους» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πολιτικών του Βερολίνου, για την «Γερμανοποίηση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέσω της διαβάθμισης, σε επίπεδο ιεραρχίας, των Χωρών της Ευρώπης.

Η κατάπτωση και η «βύθιση» της Χώρας, σ’ αυτό το ευρύτατο πεδίο του λεγομένου «Κράτους Δικαίου» και του πολιτικού εποικοδομήματος, είναι πρωτοφανής, αν αναλογισθεί κανείς την καθημερινή, σχεδόν παραβίαση του γράμματος και του πνεύματος του Συντάγματος, με την συνεχή νομοθέτηση με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που, από όλως εξαιρετικό νομοθετικό «εργαλείο», κατέληξε να είναι μόνιμο, «ακρωτηριάζοντας» και ισοπεδώνοντας οριζόντια κατακτήσεις δεκαετιών, δικαιώματα και ανθρώπινες υπάρξεις, κυρίως αυτών που ανήκουν στις ασθενέστερες και μεσαίες εισοδηματικές τάξεις. Έτσι, η βίαιη εφαρμογή των σκληρών νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών έχουν διογκώσει στο έπακρο την ανισότητα μεταξύ των Ελλήνων, «διχοτομώντας» κάθετα, σε επίπεδο κοινωνικής διάρθρωσης, την Χώρα, όπου, από τη μια πλευρά, σε ποσοστό λιγότερο του 1/3 του πληθυσμού, «συνωστίζονται» αλώβητοι οι παράγοντες της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, τα «ιδιοτελή» κοινωνικά στρώματα, που αποτελούν «στρατηγικούς συμμάχους με αυτήν, καθώς και η μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, για το οποίο οι ετήσιες δηλώσεις του ελλιπέστατου «πόθεν έσχες», που καταδεικνύουν τον τεράστιο πλούτο, που έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του αυτό το στρώμα, καταδεικνύει, ότι έχει μετατραπεί σε «σάρκα εκ της σαρκός» της «παρασιτικής» ολιγαρχίας και, από την άλλη πλευρά, σε ποσοστό άνω των 2/3 της Ελληνικής κοινωνίας, «συνωστίζονται στην κάθοδο προς τον Άδη» οι άνεργοι, που ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο, με προεξάρχουσα τη νέα γενιά, τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα, τα οποία βρίσκονται κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας και τα μεσαία οικονομικά στρώματα, τα οποία έχουν βιαίως «προλεταριοποιηθεί».

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν το «αυταρχικό πρόσωπο» μιας, ολοένα και περισσότερο, «ανάπηρης» Ελληνικής Δημοκρατίας.