Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος Γ’)

Ο οδυνηρός «κατήφορος» της Χώρας, πέραν των αριθμών και των στοιχείων της οικονομίας, που βρίσκονται σε πρωτοφανή «εκτροχιασμό» (δημόσιο χρέος, έλλειμμα, εμπορικό ισοζύγιο, ανταγωνιστικότητα, κατάρρευσης παραγωγικής διαδικασίας, ύφεση πολεμικού χαρακτήρα), καταδεικνύεται, με τον πιο εύγλωττο τρόπο, από τα εμφανή σημάδια της ανθρωπιστικής κρίσης, η οποία συνδέεται με την πλήρη συντριβή και υπονόμευση των θεσμών του λεγομένου Κράτους Πρόνοιας. Θεσμοί, που αναπτύχθηκαν, με ελλειμματικό έστω τρόπο στην Χώρα, κυρίως κατά την δεκαετία του 1980, από τις πρώτες κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι αλήθεια, ότι οι θεσμοί αυτοί της μαζικής κοινωνικής προστασίας του Κράτους Πρόνοιας, σε συνδυασμό με τους αντίστοιχους θεσμούς του λεγόμενου Κράτους Δικαίου, που αποτέλεσαν τον κεντρικό πυρήνα της κλασσικής Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας της μεταπολεμικής Ευρώπης, ως πολιτικής συμβιβασμού μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, σε συνδυασμό με τις «γόνιμες» απόψεις του Διαφωτισμού στην Δυτική Ευρώπη, εισήχθησαν «εργαλειακά» στην Ελλάδα και ποτέ δεν απέκτησαν το περιεχόμενο και το βάθος των αντίστοιχων θεσμών στην Δυτική Ευρώπη, προ της περιόδου μετατροπής της Ε.Ε. στο σημερινό ιδιότυπο «αυτοκρατορικού τύπου» μόρφωμα, μέσω της επιχειρούμενης «Γερμανοποίησής» της.

Κι όμως, παρά τον ελλειμματικό χαρακτήρα, αυτοί οι θεσμοί του Κράτους Πρόνοιας στην Ελλάδα ήταν μια ισχυρή «συγκολλητική ουσία» του κοινωνικού ιστού στην Χώρα, έπαιξαν τον ρόλο ένταξης όλης της κοινωνίας στις δομές της δημόσιας εξουσίας, με την άρση της μετεμφυλιοπολεμικής διαίρεσης της Ελληνικής κοινωνίας, χωρίς, βέβαια, να αποτελέσουν, λόγω της «κομματοκρατίας» και του εκτεταμένου «πελατειακού» χαρακτήρα, την μετατροπή τους σε δομικούς, στέρεους κοινωνικούς μηχανισμούς, αλλά και, παραπέρα, σε πυρήνες οικονομικής ανάπτυξης, μέσω της αξιοποίησης της παιδείας και της έρευνας στους αντίστοιχους τομείς (υγεία, παιδεία, κοινωνική οικονομία).

Σήμερα, όμως, μετά την επιβολή του μνημονιακού «ολετήρα» και της παράδοσης της Χώρας, από την παρασιτική μεταπρατική οικονομική ολιγαρχία της παρακμής, στους ξένους δανειστές, η επιχειρούμενη «ολική συντριβή» του Κοινωνικού Κράτους (υπονόμευση του εθνικού συστήματος υγείας και ιδιωτικοποίηση των πάντων, στον ευαίσθητο αυτό χώρο, συρρίκνωση των συντάξεων, κατάργηση κάθε δομής και θεσμού κοινωνικής αλληλεγγύης κ.λπ.), οδηγεί την Χώρα σε μέγιστη ανθρωπιστική κρίση, με απροσδιόριστες συνέπειες για το παρόν και το μέλλον της. Γιατί, είναι αδιανόητο για μια Ευρωπαϊκή Χώρα, οκτώ στους δέκα πολίτες να μην έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο, χιλιάδες νοικοκυριά να μην έχουν ηλεκτρικό ρεύμα, οι «νεοάστεγοι» να αποτελούν, πλέον, μαζικό καθημερινό φαινόμενο, χωρίς κανέναν οργανωμένο στοιχειώδη κοινωνικό μηχανισμό αλληλεγγύης και η αύξηση των κρουσμάτων αυτοκτονιών να είναι συνεχής.

Η ισοπεδωτική και βίαιη, περαιτέρω, μείωση των εισοδημάτων των ασθενέστερων και μεσαίων στρωμάτων, που προοιωνίζονται τα νέα μνημονιακά μέτρα και ο ουσιαστικός «ενταφιασμός» των εναπομεινασών μορφών του Κράτους Πρόνοιας, διαλύει, κυριολεκτικά, την Ελλάδα, αφού το ακολουθούμενο ακραίο νεοφιλελεύθερο μνημονιακό «πείραμα», το μοναδικό αποτέλεσμα που παράγει, είναι η γιγαντιαία οικονομική ύφεση και τα κοινωνικά «ερείπια», που πολλαπλασιάζονται.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο «κρεβάτι του μνημονιακού Προκρούστη», όπου «ακρωτηριάζεται χωρίς αναισθητικό» όλο το πλέγμα των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και εγγυήσεων, που κατακτήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες, χωρίς, παράλληλα, να υπάρχει οποιαδήποτε εθνική πολιτική παραγωγικής ανασυγκρότησης και κάποιο αναπτυξιακό «αντίβαρο». Πρόκειται για το πλέον «διαστροφικό» παγκόσμιο πείραμα «συντριβής» του Κράτους Πρόνοιας και Κράτους Δικαίου και την «θυσία» μιας ολόκληρης κοινωνίας, προς όφελος των διεθνών «τοκογλύφων» και της Ελληνικής «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας της παρακμής, που το κυρίαρχο στοιχείο της, είναι ο διαχρονικός «μαυραγοριτισμός» της. 

Advertisements

Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος Β’)

Ο μνημονιακός νεοφιλελεύθερος «οδοστρωτήρας» και η «σιδερόφρακτη» Γερμανική μονεταριστική δημοσιονομική «σταθερότητα», που εμπεριέχει και σκληρό «τιμωρητικό» χαρακτήρα, έχει επιπέσει ως τυφώνας στην Χώρα μας, προκαλώντας, ήδη, σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, αδιανόητη για Ευρωπαϊκή Χώρα, μέλος του «σκληρού πυρήνα του ευρώ». Χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν πρόσβαση στο πετρέλαιο, στο ηλεκτρικό ρεύμα και επιβιώνουν χάριν των συσσιτίων. Οι αυτοκτονίες, οι θάνατοι από αναθυμιάσεις των μαγκαλιών και το κρύο, απλώς αποτελούν τις «επιφανειακές πληγές» αυτού του δραματικού και σκοτεινού «τούνελ», στο οποίο έχει εισέλθει η Χώρα μας.

Πρόκειται για άδικη εξέλιξη και κατάληξη, γιατί η Ελλάδα είχε όλες τις δυνατότητες, από πλευράς φυσικού πλούτου και συγκριτικών πλεονεκτημάτων, αλλά και ανθρώπινου δυναμικού και τεχνογνωσίας, να κατακτήσει μία από τις καλύτερες θέσεις στην Ευρωπαϊκή οικονομία. Η τραγική αυτή εξέλιξη οφείλεται, πρωτίστως, στο κλεπτοκρατικό περιφερειακό καπιταλιστικό «τερατούργημα», βάση του οποίου αποτέλεσαν οι διαχρονικές «πληγές» του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους μετά την απελευθέρωση της Χώρας, από το 1830, που είναι ο έντονος παρασιτισμός της οικονομικής ολιγαρχίας και η διαχρονική κραταιά αντίληψη της «αρπαχτής» και του «μαυραγοριτισμού».

Θα περίμενε κανένας, βέβαια, ότι μετά την πτώση της επτάχρονης δικτατορίας το 1974, η επαναφορά στην δημοκρατική ομαλότητα, αλλά και η πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του Ελληνικού Λαού, θα αποτελούσε την αφετηρία για την μετάβαση της σύγχρονης Ελλάδος σε ένα άλλο ποιοτικό επίπεδο. Πλην όμως, ο «θανάσιμος εναγκαλισμός» της κομματικής εξουσίας και του πολιτικού προσωπικού, με την κομπραδόρικη Ελληνική εξαρτημένη οικονομική ολιγαρχία, αποτέλεσαν «θανατηφόρο συνδυασμό». Είναι χαρακτηριστικό ότι, από το 1974 έως σήμερα, οποιαδήποτε προσπάθεια αυτοδύναμης παραγωγικής δραστηριότητας στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, υπονομεύθηκε και ξεπουλήθηκε «αντί πινακίου φακής» στους μεσίτες των ξένων συμφερόντων, δηλαδή της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία θεωρούσε αφρόνως, ότι ήταν προτιμότερο, αφού επέφερε περισσότερα και πιο εύκολα για την ίδια και για τους ξένους «κηδεμόνες» της κέρδη, το να εισάγει αυτά τα βιομηχανικά προϊόντα και να εξάγει τα κέρδη της στην Ελβετία, από το να σχεδιάζει και να κατασκευάζει στην Ελλάδα, θωρακίζοντας την οικονομία της. Η πολιτική εξουσία, αντίστοιχα, αντί να ανατρέψει αυτή την κατάσταση, μετατράπηκε σε «σάρκα εκ της σαρκός» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, πριμοδοτώντας, έτσι, με τις πολιτικές της στην Μεταπολίτευση, αυτή την καταστροφική κατεύθυνση της Χώρας, αφού, όχι μόνο διέλυσε την οικονομία και το πολιτικό εποικοδόμημα, αλλά «μόλυνε» όλη την κοινωνία και τους ενδιάμεσους θεσμούς, με την ιδεολογία της «αρπαχτής», της ήσσονος προσπάθειας και της επικράτησης των «κολλητών». Έτσι, κυρίαρχο στοιχείο αυτής της περιόδου αποτελούν οι τρομακτικές σπατάλες, οι «μίζες», η διαφθορά και η «σήψη», μεταξύ του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, αλλά και ο μεθοδευμένος υπερδανεισμός όλων των Ελληνικών νοικοκυριών, για την δημιουργία ψευδοευημερίας – ανοχής, που δημιούργησε, όμως, συνθήκες πολιτικής «ομηρίας», αλλά και ιδιότυπου «μιθριδατισμού» στην κοινωνία.

Έτσι, σήμερα βιώνουμε τα «επίχειρα» και τα «απόνερα» ενός εθνικού εγκλήματος, που τελέσθηκε σε βάρος της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, που υπήρξε η πλέον ήρεμη περίοδος κατά την σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδος, από την ίδρυσή της ως Κράτος.

Είναι η περίοδος που, ενώ η Χώρα είχε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες, για να τεθούν στέρεα θεμέλια και βάσεις, για ένα ανταγωνιστικό παραγωγικό οικονομικό μοντέλο και δομές Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας, κατέληξε σήμερα, στην οιονεί χρεοκοπία και στο κοινωνικό «έρεβος», όπου χιλιάδες συμπολίτες μας συνωστίζονται στο περιθώριο, την ανέχεια, την φτώχεια και την απελπισία, σε έναν αργό, αλλά σταθερό κατηφορικό Ελληνικό «Γολγοθά».

Ο ΟΔΥΝΗΡΟΣ «ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ» ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (Μέρος Α’)

Σαράντα χρόνια από την εξέγερση της νεολαίας απέναντι στην, τότε, ξενοκίνητη Χούντα των Συνταγματαρχών, με κορυφαία στιγμή το Πολυτεχνείο και την μετέπειτα ελπιδοφόρα για την Χώρα, νέα δημοκρατική Μεταπολίτευση, η Ελλάδα κατέρχεται εδώ και τρία χρόνια, με ταχύτητα, σε έναν οδυνηρό και απροσδιόριστο «κατήφορο». Η «κίβδηλη» ευμάρεια των προηγούμενων δεκαετιών, που αποτελούσε, απλώς, την επιφάνεια για την ατιμώρητη διασπάθιση των Ευρωπαϊκών κονδυλίων και του δημοσίου πλούτου, την σήψη, την διαφθορά και τον άκοπο νεοπλουτισμό του «ιδιοτελούς» τμήματος της κοινωνίας, φαντάζει σήμερα πολύ μακρινή για την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.

Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και τρομακτικοί, για Ευρωπαϊκή Χώρα εν καιρώ ειρήνης. Αποτυπώθηκαν με τον πλέον επίσημο τρόπο, σε πανευρωπαϊκή διάσταση, στο πρόσφατο άρθρο του Προέδρου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Α. Τσίπρα στην εφημερίδα «GUARDIAN». Ανεργία, που, ήδη, ξεπερνά το 27% (στους νέους φθάνει το 60%), το ΑΕΠ έχει, ήδη, μειωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, το μέσο μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα έχει μειωθεί πάνω από 40% και το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο 180% του ΑΕΠ, από 120%, που ξεκίνησε με την έναρξη της μνημονιακής «καταιγίδας». Πρόκειται, αναμφισβήτητα, για εθνικά εγκληματική πολιτική, που οδηγεί την Ελλάδα σε συνθήκες ιστορικής στρατηγικής εθνικής ήττας, πιθανώς αναλογικών διαστάσεων και αυτής της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Είναι πασιφανές και στον πλέον αδαή, ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως το παγκόσμιο «πειραματόζωο», ως Χώρα Ευρωπαϊκή, στην οποία επιχειρείται η συντριβή οποιωνδήποτε μορφών Κράτους Δικαίου και Κράτους Πρόνοιας, προς όφελος των διεθνών «τοκογλύφων», στην χορηγία των οποίων «φιγουράρει» και η ηγέτιδα οικονομική Ευρωπαϊκή δύναμη Γερμανία, που δημιούργησε το «Τέταρτο Οικονομικό Ράιχ», η οποία, μέσω της «τοκογλυφίας» του δανεισμού, μόνο από την περίπτωση της Ελλάδας την τελευταία τριετία, υπολογίζεται ότι έχει κερδίσει άνω από 60 δις ευρώ (!!!).

Η σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, που επιβλήθηκε από το Ευρωπαϊκό «ιερατείο» και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ακολουθήθηκε από τις υποτακτικές ντόπιες «θεραπαινίδες», ως «πείραμα», σε μία Χώρα – μέλος του Ευρώ, επέφερε, ήδη, «συντριπτικό χτύπημα» στην ζωή και τις ελπίδες της πλειοψηφίας της Ελληνικής κοινωνίας, εξαιρουμένου του «ιδιοτελούς τμήματος» αυτής.

Η δραματική αυτή εξέλιξη για την Χώρα μας οφείλεται, πρωτίστως, στο γεγονός, ότι η ντόπια παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και το διεφθαρμένο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό, που δόμησαν τον κλεπτοκρατισμό και αποτελούν το σύστημα παρακμής, έχουν παραδώσει «τα ασημικά» και είναι έτοιμοι να παραδώσουν και «τα ιερά και όσια», προκειμένου να εξασφαλίσουν την διατήρηση των προνομίων τους, μέσω της βοήθειας των ξένων «πλατών», αδιαφορώντας αν, έτσι, «ανοίγουν την πόρτα» του «ακρωτηριασμού» της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, αλλά και της ίδιας της Χώρας, που έχει και μεγάλα ανοιχτά εθνικά θέματα.

Το οξύμωρο, όμως, και τραγικό για την Χώρα, είναι ότι, ακόμα και σήμερα, τρία χρόνια μετά τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα», που εξανδραπόδισε το ήμισυ και πλέον του Ελληνικού πληθυσμού, που έχει φτωχοποιήσει και περιθωριοποιήσει μεγάλα, δυναμικά και ζωτικά κοινωνικά τμήματα της Χώρας, έχοντας μετατρέψει την Ελλάδα σε «αποικία χρέους», το ίδιο πολιτικό προσωπικό βρίσκεται στην εξουσία (!!!), παριστάνοντας τους «σωτήρες της Χώρας», τα, δε, «τρωκτικά» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και τα διάφορα «ιδιοτελή» κοινωνικά στρώματα, που αποτέλεσαν την «συμμαχία της μεγάλης αρπαγής» στην προηγούμενη περίοδο των «παχιών αγελάδων», να «βρίσκονται στο απυρόβλητο», ελέω και των ξένων «ομοαίματων» διεθνών τοκογλύφων δανειστών.

Ο «ραγιαδισμός» και ο «μαυραγοριτισμός» στο απόγειό τους.