ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

http://papaioannou-giannis.net/2013/11/28/%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1/

Δημοσιεύθηκε στο http://papaioannou-giannis.net

Advertisements

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η «ανάληψη της ευθύνης» για την δολοφονική επίθεση εναντίον των μελών της «Χρυσής Αυγής» στο Ηράκλειο Αττικής, από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις», όχι μόνο δεν έλυσε τις απορίες για τις σκοπιμότητες αυτής της ενέργειας, αλλά, αντίθετα, δημιούργησε περισσότερα ερωτηματικά. Πίσω από μία εντελώς χονδροειδή ψευδο-αριστερίστικη φρασεολογία, που φαίνεται να υπάρχει στο κείμενο, περισσότερο προς την κατεύθυνση υποβολής της αντίληψης στους αμύητους, ότι αφορά αριστερή οργάνωση, έτσι ώστε να «δέσει» η ανιστόρητη «θεωρία των δύο άκρων», απουσιάζει παντελώς απ’ αυτήν η προσπάθεια ανάλυσης των κοινωνικών και οικονομικών φαινομένων της περιόδου, που αποτελούσαν την στοιχειώδη βάση και τον πυρήνα των προκηρύξεων των κλασσικών φορέων της ατομικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα (17Ν, ΕΛΑ κ.λπ.).

Ανεξαρτήτως, όμως, των παραπάνω επισημάνσεων, ως προς τα ειδικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου δολοφονικού χτυπήματος, το φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας, παρά την λεκτική αριστερίστικη φρασεολογία (που, στην συγκεκριμένη προκήρυξη, φαίνεται να μην προσεγγίζει, καν, αυτά τα χαρακτηριστικά), όχι μόνο δεν έχει καμία οργανική σχέση με το αριστερό λαϊκό κίνημα, αλλά αποτελεί ένα εκ των νομιμοποιητικών παραγόντων για την ενίσχυση πιο σκληρών κατασταλτικών μηχανισμών του αστικού Κράτους και την προώθηση του αυταρχισμού και της κρατικής τρομοκρατίας στο όνομα της κοινωνικής ασφάλειας, όπως έχει καταδείξει η, μέχρι τώρα, ιστορική εμπειρία δεκαετιών στις Χώρες, που εξελίχθηκε αυτό το φαινόμενο, χωρίς την δυνατότητα ύπαρξης οποιωνδήποτε άλλων ψευδαισθήσεων.

Αλλά και σε καθαρά ιδεολογικό επίπεδο, το φαινόμενο της ατομικής τρομοκρατίας δεν έχει καμία ιδεολογική σχέση με την μαρξιστική θεωρία και το αριστερό κίνημα και τον αγώνα των λαϊκών στρωμάτων για θεμελίωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας απέναντι στο αστικό Κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα, αφού εντάσσεται στο «λεύκωμα» της αστικής θεωρίας και πολιτικής, όπως έξοχα έχει αναλύσει ο σπουδαίος Ιταλός Καθηγητής Λουίτζι Φεραγιόλι στο βιβλίο του «Βία και Πολιτική». Σύμφωνα με αυτόν: «ο πολιτικός γιακωβινισμός και η ηθικοϊστορική τελεολογία, που αποτελούν αντικειμενικά τον κοινωνιολογικό χαρακτήρα της τρομοκρατίας, αντιστοιχούν εξίσου σε ακλόνητα αρχέτυπα της αστικής πολιτικής σκέψης και ακριβέστερα του αυταρχικού ανελεύθερου ρεύματός της».

Το πρώτο απ’ αυτά είναι παράδοση του πολιτικού ρεαλισμού και του πραγματιστικού βολονταρισμού από τον Μακιαβέλι μέχρι τον Carl Schmitt: Η ιδεολογία, δηλαδή, της αυτονομίας της πολιτικής σαν επιστήμη και σαν τεχνική εξουσία, ξεχωριστή από την ηθική και πιστή μόνο στη λογική της ιστορικό – πρακτικής επιτυχίας, καθώς και η ενσάρκωσή της σε ένα «πολιτικό υποκείμενο», κράτος, κόμμα, ηγεμόνα, η ελίτ στην εξουσία, ως «εκτελεστή», για λογαριασμό και αντιπροσώπευση της κοινωνίας.

Το δεύτερο, είναι η αστική ηθική της θυσίας (στις δύο παραλλαγές της Χριστιανο-Ιδεαλιστικής Ηθικής και ωφεληματικής και υστερόβουλης), που όμως, και στις δύο περιπτώσεις, χαρακτηρίζεται από το γεγονός, ότι αναβάλλει την άμεση ηδονή, εν όψει της πραγματοποίησης των ιστορικών ή μετα-ιστορικών σκοπών και της ακόμα μεγαλύτερης ηδονής στο μέλλον.

Η σύζευξη αυτών των δύο παραδόσεων γέννησε την μοντέρνα αστική πολιτική σαν τεχνική της μεσολάβησης και, συγχρόνως, της διαφοροποίησης των σκοπών από τα μέσα, ακριβώς γιατί είναι υποτελή από ιδεολογική άποψη στους σκοπούς, που δεν επιδέχονται ούτε αξιολόγηση ούτε πραγματικό έλεγχο.

Η πολιτική βία, συνεπώς, ηθικού και ψυχρού ορθολογικού τύπου, όπως εμφανίζεται στις ακραίες μορφές της τρομοκρατίας των ενόπλων ομάδων, που κυρίαρχο ιδεολογικό στοιχείο τους, είναι η αντίληψη της βίας ως «μέσου – εργαλείου» για το σκοπό τους, που είναι, κατά τα λεγόμενά τους, η με «επαναστατικό» τρόπο εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνίας (άρα μη βίαιης)!!!, τοποθετείται μέσα σε αυτό το αλλοτριωμένο σύμπαν της αστικής πολιτικής.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ «ΑΠΛΗΣΤΙΑ»

Η καθημερινή συζήτηση στα κεντρική Μ.Μ.Ε. περί του νέου επαχθούς φόρου κατά των ακινήτων στην Ελλάδα και περί άρσης των πλειστηριασμών σε βάρος χιλιάδων δανειοληπτών, αφενός μεν, στοχεύει στην οικονομική «τρομοκρατία» και ψυχική «εξάντληση» των πολιτών, οι οποίοι, στις προηγούμενες δεκαετίες, έλαβαν στεγαστικά δάνεια, για να αποκτήσουν κατοικία, αφετέρου δε, καταδεικνύει την βαθύτατα αντιπαραγωγική και εξοντωτική πολιτική της σημερινής μνημονιακής κυβέρνησης, αλλά και την αναλγησία του τραπεζικού τομέα. Ο τελευταίος, αν και στα χρόνια της δυστυχίας, της καταστροφής και της «λεηλασίας» της Χώρας από τα «απόνερα» της καπιταλιστικής κρίσης στην Αμερική το 2008 έως σήμερα, έχει λάβει από το Ελληνικό Δημόσιο 150 δις ευρώ περίπου, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτά, τα 50 δις ευρώ της πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης, με τα οποία επιβαρύνεται ο Ελληνικός Λαός, τα 18 δις ευρώ από το λεγόμενο P.S.I. και τα 125 δις ευρώ, που, σύμφωνα με τις τραπεζικές εκθέσεις (Έκθεση Eurobank 2012), έχουν λάβει οι τράπεζες με την μορφή ρευστότητας, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μετατρέπεται σε «δυνάστη» και «δαμόκλεια σπάθη στα κεφάλια» των Ελλήνων.

Το «εκτρωματικό» αυτό σκηνικό στην Ελλάδα, όπου έχει χαθεί κάθε νόμιμο όριο συνταγματικότητας και νομιμότητας, εν σχέσει με τις «φοροεπιδρομές» και τις ασκούμενες εξοντωτικές πολιτικές σε βάρος των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων, αποτυπώνει την τεράστια μετακίνηση του πλούτου της Χώρας, από την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού στα χέρια μιας μικρής παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας της παρακμής, που δρα υπό την προστασία και υπέρ της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής «ελίτ» των δανειστών, με «εκτελεστικό όργανο» το απαξιωμένο μνημονιακό πολιτικό προσωπικό του.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι για τα 28 ακίνητα του Δημοσίου, που πωλήθηκαν μέσω του ΤΑΥΠΕΔ έναντι 280 δις ευρώ σε θυγατρικές εταιρίες ακινήτων των χρεοκοπημένων δημοσίων τραπεζών, για τις οποίες ο Ελληνικός Λαός, σ’ αυτή την μεγάλη κρίση, χρεώθηκε για να ανακεφαλαιοποιηθούν, προκειμένου, από τις θυγατρικές των δημοσίων τραπεζών, το «ζεστό χρήμα» των 280 δις να πάει απευθείας στον λογαριασμό αποπληρωμής του χρέους, σύμφωνα με τις επιταγές του δευτέρου Μνημονίου, υπήρξε συμφωνία, να καταβάλει το Δημόσιο, με χρήματα του Ελληνικού Λαού, ενοίκια για 20 χρόνια σε αυτά τα ακίνητα, ύψους 600 εκατομμυρίων ευρώ !!!

Αναμφισβήτητα, πρόκειται για «πλιατσικολόγημα», που παραπέμπει στην πρώτη, άγρια καπιταλιστική περίοδο της πρώιμης συσσώρευσης τύπου «Φαρ Ουέστ», χωρίς την τήρηση ακόμα και των στοιχειωδέστερων καπιταλιστικών οικονομικών κανόνων.

Την ώρα, που εκποιείται με τον παραπάνω τρόπο η δημόσια περιουσία, η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία της παρακμής, το «θλιβερό» μνημονιακό πολιτικό προσωπικό και το «άπληστο» τραπεζικό σύστημα, αρνούνται να προχωρήσουν στην οφειλόμενη «σεισάχθεια», αντίστοιχου, δηλαδή, «κουρέματος» των στεγαστικών δανείων και τραπεζικών χρεών, με βάση την «πολεμικού τύπου» ύφεση στην οικονομία και την πραγματική σημερινή εμπορική αξία των ακινήτων και ετοιμάζονται, μέσω της άρσης των πλειστηριασμών, να υφαρπάξουν τις οικονομίες των Ελλήνων πολιτών, που είχαν διοχετευθεί στα ακίνητα.

Είναι βέβαιο, ότι δεν υπολογίζουν ορθά, ότι ο συνδυασμός της «εξτρεμιστικής φοροεπιδρομής» και της μαζικής εκποίησης των ακινήτων μέσω πλειστηριασμών, μπορεί να αποτελέσει την απαρχή μιας de facto νέας ριζοσπαστικοποίησης της Ελληνικής κοινωνίας, όταν αυτή θα συνειδητοποιήσει, ότι «δεν έχει να χάσει τίποτε άλλο πέρα από τις αλυσίδες της».

ΤΟ «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΕΙΔΩΛΟ» ΤΗΣ «ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ» ΒΙΑΣ

Το πρόσφατο δολοφονικό «τυφλό χτύπημα» μπροστά στα γραφεία της «Χρυσής Αυγής» στο Νέο Ηράκλειο Αττικής, ανεξαρτήτως της προέλευσης αυτών, που το εξετέλεσαν επαγγελματικά (κλασσικό τρομοκρατικό χτύπημα ή προβοκατόρικο παρακρατικό χτύπημα), αποτελεί, αντικειμενικά, χτύπημα κατά της Δημοκρατίας και ενισχύει τον αυταρχισμό και τον φασισμό, στην σημερινή χαοτική πολιτική κατάσταση της Χώρας, που μετατρέπεται, μέσω των μνημονίων, σε «αποικία χρέους», με ραγδαία εξαθλίωση της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού.

Επειδή το φαινόμενο των τρομοκρατικών επιθέσεων έχει λάβει μορφή πολλαπλού «σκοτεινού ειδώλου», είναι απαραίτητο να υπάρξει σοβαρή και νηφάλια ανάλυση του φαινομένου αυτού, να αποκαλυφθούν οι μύθοι και να τονισθούν οι διαχρονικές αλήθειες.

Κατ’ αρχήν, το φαινόμενο της τρομοκρατίας στις Δυτικές Χώρες, παρά την λεκτική αριστερίστικη φρασεολογία, που συνήθως χρησιμοποιείται (και ως «προκάλυμμα»), δεν έχει καμία σχέση ιδεολογική ή οργανική με το αριστερό κίνημα και τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων για τη δρομολόγηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας απέναντι στο αστικό κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα. Ως προς το θέμα αυτό, ισχυρές απαντήσεις έδωσε ο μαρξιστής Ιταλός καθηγητής Λουίτζι Φεραγιόλι στο βιβλίο του «Βία και Πολιτική», επισημαίνοντας χαρακτηριστικά, ότι: «ο πολιτικός γιακωβινισμός και η ηθικοϊστορική τελεολογία, που αποτελούν αντικειμενικά τον κοινωνιολογικό χαρακτήρα της τρομοκρατίας, αντιστοιχούν εξίσου σε ακλόνητα αρχέτυπα της αστικής πολιτικής σκέψης και ακριβέστερα του αυταρχικού ανελεύθερου ρεύματός της. Συγκεκριμένα, είναι η παράδοση του πολιτικού ρεαλισμού και του πραγματιστικού βολονταρισμού από τον Μακιαβέλι μέχρι τον Carl Schmit: Η ιδεολογία, δηλαδή, της αυτονομίας της πολιτικής, σαν επιστήμη και σαν τεχνική εξουσία ξεχωριστή από την ηθική».

Η ιστορική ανάλυση και εμπειρία, πράγματι δείχνει ότι, όχι μόνο δεν αποσταθεροποιούν το Αστικό Κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα, όπως «θεωρητικά» επιδιώκουν, αλλά, αντίθετα, αποτελούν ισχυρό νομιμοποιητικό παράγοντα για την ενίσχυση των πιο σκληρών κατασταλτικών μηχανισμών και λειτουργιών του Αστικού Κράτους, μέσα από την προώθηση και νομιμοποίηση του αυταρχισμού και της κρατικής τρομοκρατίας, στο όνομα της κοινωνικής ασφάλειας. Τόσο στην Γερμανία, όσο και στην Ιταλία, για την αντιμετώπιση της πολιτικής βίας ανασύρθηκαν οι πιο αντιδραστικοί νόμοι από το ναζιστικό και φασιστικό ποινικό «οπλοστάσιο», προς όφελος του Αστικού Κράτους και των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του και, αντίστοιχα, σε βάρος της κοινωνίας και των μαζικών προοδευτικών κινημάτων. Αυτόν τον κίνδυνο αντιμετωπίζει και η Ελληνική κοινωνία, όπου τα φαινόμενα αυταρχισμού και κρατικής βίας, στην σημερινή μνημονιακή «αποικιοκρατική» πολιτική, βρίσκονται στο άμεσο προσκήνιο, έχοντας μάλιστα, λάβει και «στρατηγικό» χαρακτήρα για το σύστημα παρακμής, που κυβερνά την Χώρα, με στόχο την χειραγώγηση του Λαού ενάντια στην μνημονιακή πολιτική της εκποίησης της Χώρας στο διεθνές και ντόπιο κερδοσκοπικό παρασιτικό κεφάλαιο και την κοινωνική σκληρή νεοφιλελεύθερη ταξική πολιτική σε βάρος του εργαζομένου Λαού.

Ειδικότερα, η νέα μορφή του «τρομοκρατικού φαινομένου» στην Ελλάδα, που από τον πολιτικό συμβολισμό και την στοχοποίηση «εκπροσώπων» της εκμεταλλευτικής «ελίτ» στις δεκαετίες 1970 – 2000, έχει διολισθήσει στα μαζικά τυφλά δολοφονικά χτυπήματα, κάτι που παραπέμπει σε στοιχεία της τρομοκρατικής δράσης των ακροδεξιών και φασιστικών οργανώσεων στην Ιταλία την δεκαετία του ‘90, ενισχύει περισσότερο την άποψη, ότι αυτές αποτελούν χρήσιμο εργαλείο στα χέρια διαφόρων κέντρων μυστικών υπηρεσιών και μη.

Γι’ αυτό, απαιτείται κριτικός λόγος και σκέψη, αλλά και σθεναρή στάση, όλων των προοδευτικών δυνάμεων και κάθε πολίτη ατομικά, στους σημερινούς δύσκολους και «θρυμματισμένους» καιρούς, που βιώνει η Ελλάδα.