«ΧΑΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΒΑΙΜΑΡΗ: ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ» (Μέρος Γ’)

Στο σύντομο χρονικό διάστημα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» (1918 – 1933) συντελέστηκε, αντικειμενικά, μία τρομακτική συμπίεση του ιστορικού χρόνου, αφού στα λίγα αυτά χρόνια δοκιμάστηκαν και κρίθηκαν ιδεολογίες, καθώς και οι στρατηγικές και τακτικές της επανάστασης και της αντεπανάστασης. Νικητής ανεδείχθη ο καπιταλισμός και η αστική τάξη μέσω της συμπόρευσης της τελευταίας με τον Χίτλερ και το ναζιστικό κίνημα, που αποτέλεσε την έκφρασή της και, παράλληλα, το «σωσίβιο» στον ασθενή καπιταλισμό μετά το Κραχ του 1929, μέσω της καπιταλιστικής συσσώρευσης σε εθνικό – κρατικό επίπεδο, που επέβαλε ο ναζισμός.

Πρωτίστως, μετρήθηκε και κρίθηκε οριστικά ιστορικά ελλιπής η Σοσιαλδημοκρατία, αφού, στην περίπτωση της Γερμανίας του Μεσοπολέμου, το, τότε, SPD, αποτελούσε ιδεολογικά και πολιτικά ένα προωθημένο «επαναστατικό» κόμμα, σύμφωνα με τις διακηρύξεις του. Όταν, όμως, το «τρένο της Ιστορίας», που έφερε η επαναστατική ορμή και δύναμη το 1918, έφτασε στο σταθμό, η ηγεσία αυτού του κόμματος, αντί να καθοδηγήσει τις μάζες, που είχαν επαναστατήσει και τα συμβούλια εργατών και στρατιωτών, που είχαν καταλάβει την εξουσία αυθόρμητα σε διάφορες περιοχές της Γερμανίας, όχι μόνο δεν «ανέβηκε στο τρένο» και απώλεσε δια παντός αυτή τη μεγάλη ιστορική ευκαιρία ,αλλά, στη συνέχεια, αποτέλεσε και το «μαξιλάρι» επανόρθωσης και ανάκτησης των πρωτοβουλιών από την αστική Γερμανική τάξη και τους μεγάλους γαιοκτήμονες, που λίγα χρόνια μετά και κατ’ εφαρμογή των άρθρων του Συντάγματος της Βαϊμάρης, παρέδωσαν την εξουσία στον Χίτλερ και την Ευρώπη στον όλεθρο.

Ακολούθως, στην κρίσιμη αυτή ιστορική περίοδο δοκιμάστηκε σκληρά και το νεότευκτο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας, το οποίο στην κρίσιμη πενταετία (1918 – 1923), έχοντας ως ιδεολογικό υπόβαθρο την διδασκαλία του Μαρξ, του Ένγκελς, του Λένιν και της Ρόζα Λούξεμπουργκ, η οποία, ήδη, τότε έκανε καλοπροαίρετη κριτική στις παρεκκλίσεις, που εμφανίζονταν στην Ρωσία εν σχέσει με την εξουσία και δημοκρατία των Σοβιέτ (Συμβούλια), θα μπορούσε, αν καθοδηγούσε αυτό επιτυχώς το επαναστατικό κύμα αυτής της περιόδου, να εγκαθιδρύονταν ο αυτοδιευθυνόμενος σοσιαλισμός σε μία ισχυρά βιομηχανική χώρα, όπου οι υλικές συνθήκες θα επέτρεπαν μία τέτοια προοπτική, που θα έδινε αναμφισβήτητα τεράστια ώθηση στην παγκόσμια επανάσταση και στην υπέρβαση του καπιταλισμού. Η ήττα, όμως, των επαναστατικών προοπτικών στη Γερμανία δεν αποτέλεσε οδυνηρό πλήγμα μόνο για το γερμανικό προλεταριάτο, αλλά και «θανάσιμη παγίδα» για την νεαρά, τότε, Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, που μετεξελίχθηκε από την εξουσία και τη δημοκρατία των Σοβιέτ, στον αυταρχικό σταλινικό κρατισμό, που μακροπρόθεσμα έβλαψε πολιτικά και ιδεολογικά την υπόθεση του σοσιαλιστικού οράματος. Μάλιστα, μετά το 1923, το Γερμανικό Κομμουνιστικό κόμμα μετατράπηκε σε «φερέφωνο» της Τρίτης Διεθνούς, που καθοδηγούνταν, πλέον, από την ηγετική ομάδα υπό τον Στάλιν και αποτέλεσε, κατά τη περίοδο αυτή μέχρι την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, έναν εκ των παραγόντων για την «εξαπάτηση» των προλεταριακών μαζών από τον ναζισμό, αφού, σύμφωνα με την επίσημη πολιτική και φρασεολογία αυτού και της Τρίτης Διεθνούς, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους εργαζομένους ήταν ο «σοσιαλφασισμός» του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και όχι ο επελαύνων ναζισμός !!!

Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με τις τρομακτικές πολιτικές ευθύνες του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, που αποτελούσε την κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην περίοδο της «Δημοκρατίας της ΒαΪμάρης», έδωσαν την δυνατότητα να υπάρξει η απόλυτη σύγχυση και θολούρα στο επαναστατημένο πριν πέντε χρόνια Γερμανικό προλεταριάτο και αντί, τελικά, της σοσιαλιστικής επανάστασης, να επικρατήσει πανηγυρικά ο ναζισμός.

Δοκιμάστηκε, τέλος, σε αυτή την περίοδο και η αστική τάξη και ο πολιτικός φιλελευθερισμός, που αυτή, μέχρι τότε, είχε αναδείξει κατά την πρώτη περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η οποία εκχώρησε την εξουσία στον ναζισμό, συνταυτιζόμενη απόλυτα με αυτόν, στην βάση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων της και της καταστροφικής επικοινωνιακής ναζιστικής προπαγάνδας, στην οποία συνυπήρχαν ο εθνικισμός, ο αντισημιτισμός, το περασμένο «μεγαλείο» του Γερμανικού Ράιχ και οι «τερατουργίες» και «καρικατούρες» σοσιαλιστικών «προγραμμάτων» και συνθημάτων υπέρ του Λαού !!!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s