ΧΑΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΒΑΪΜΑΡΗ: ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ (Μέρος Α’)

Όπως έγραψε ο σπουδαιότερος σύγχρονος Μαρξιστής , Chris Harman, στο βιβλίο του «Η χαμένη επανάσταση, Γερμανία 1918-1923», οι ηττημένες επαναστάσεις όσο σπουδαίες κι αν υπήρξαν περνούν στην λήθη της ιστορίας. Μια τέτοια επανάσταση ήταν αυτή που ξέσπασε στην Γερμανία τον Νοέμβριο του 1918, ένα περίπου χρόνο μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στην Τσαρική Ρωσία προς τα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, που είχε, ήδη, μετατρέψει την Ευρώπη σε ένα αιματηρό «σφαγείο».

Στα πέντε χρόνια που ακολούθησαν έως το 1923 στην Μητροπολιτική καπιταλιστική και ισχυρά βιομηχανοποιημένη, τότε, Γερμανία υπήρξε μία απίστευτη δυναμική και ορμητική επαναστατική κατάσταση από την εργατική τάξη, αλλά και την συντριπτική πλειοψηφία των στρατιωτών, με πρωτοπόρους τους απλούς ναύτες, που κατέλυσαν την αυτοκρατορία του Κάιζερ, επιβάλλοντας δημοκρατική ισοτιμία και πλήρη πολιτικά δικαιώματα, αλλά κυρίως μέσα από αυτοδιαχειριζόμενα εργατικά και στρατιωτικά συμβούλια, αμφισβήτησαν τις καπιταλιστικές σχέσεις κοινωνικής ανισότητας και διεκδίκησαν την εγκαθίδρυση ενός αυτοδιαχειριζόμενου σοσιαλιστικού συστήματος. Είναι βέβαιον ότι, αν αυτό πετύχαινε, θα άλλαζε τον ρου της Ιστορίας, αφού πιθανότατα θα αποφεύγονταν ο καταστρεπτικός Β’ Παγκόσμιος πόλεμος και θα αμφισβητούνταν με καταλυτικό τρόπο ο καπιταλισμός, ως ισχύον παγκόσμιο σύστημα.

Η χαμένη αυτή μεγάλη επαναστατική ευκαιρία, που σημαδεύτηκε από την άγρια δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του αντιμιλιταριστή σοσιαλιστή Καρλ Λήμπκνεχτ, με τεράστιες ευθύνες από την πολιτική ηγεσία του τότε σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, που έφτασε στο σημείο να χρησιμοποιήσει τα παραστρατιωτικά αντιδραστικά στρατιωτικά τμήματα Frei Korps (είναι χαρακτηριστικό, ότι σε αυτά, και ειδικότερα σε μοναρχική μονάδα του ναυτικού εμφανίστηκε για πρώτη φορά το σήμα της ναζιστικής σβάστικας), αποτέλεσε, αντικειμενικά, την βάση δύο τεράστιας βαρύτητας ιστορικών στρεβλώσεων.

Πρώτον, την ανάδυση του ναζισμού του Χίτλερ, ως συνέπεια της «ανάπηρης» Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που συγκροτήθηκε από τον συμβιβασμό του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και της αστικής τάξης της Γερμανίας, σε συνδυασμό με τους δυσβάσταχτους όρους, που επιβλήθηκαν από τους νικητές του Α’ Παγκοσμίου πολέμου με την Συνθήκη των Βερσαλλιών και την σφοδρή οικονομική κρίση.

Και δεύτερον, την απομόνωση της νεαρής και ελπιδοφόρας Οκτωβριανής Ρωσικής Επανάστασης του 1917, αφού η αποτυχία αυτής έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην μετατροπή της, από καθεστώς αυτοδιαχειριζόμενων Σοβιέτ (εργατικά συμβούλια) στον μετέπειτα σταλινικό κρατισμό, που αποτέλεσε αρνητική εξέλιξη στο όραμα της εγκαθίδρυσης ενός παγκόσμιου σοσιαλιστικού συστήματος.

Είναι βέβαιο, ότι η επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Γερμανία το 1918 θα σηματοδοτούσε ένα γιγαντιαίο πείραμα εφαρμογής του αυτοδιαχειριζόμενου σοσιαλισμού μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια, συνδυάζοντας στην πράξη την Μαρξιστική θεωρία και την παράδοση του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης στο πολιτικό επίπεδο.

Ένα πείραμα που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε, αφού η Ρώσικη Επανάσταση του 1917 αφορούσε μία καθυστερημένη αγροτική χώρα, η οποία έπρεπε να καλύψει με αιματηρό τρόπο το στάδιο της εκβιομηχάνισης, που, ήδη, υπήρχε στη Γερμανία και κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου υπήρξαν οι στρεβλώσεις του σταλινικού κρατισμού και κατέληξε ως «σοσιαλιστική καρικατούρα».

Έτσι, αντί να υπάρξει το άλμα προς τον σοσιαλισμό και την υπέρβαση του καπιταλιστικού τρόπου και του καπιταλισμού ως μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, μέσα από την σύζευξη της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της ελευθερίας στο πολιτικό εποικοδόμημα, πείραμα που θα μπορούσε να έχει ευτυχή κατάληξη σε μια ισχυρή βιομηχανική χώρα, όπως η Γερμανία και η διάχυση αυτού και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αυτό είχε ως αποτέλεσμα την νεκρανάσταση του καπιταλισμού, μετά το ισχυρό σοκ που υπέστη αυτός με το Κραχ του 1929, μέσω της καπιταλιστικής συσσώρευσης σε κρατικό επίπεδο, που συντελέστηκε από τον ναζισμό, σε συνεργασία με το Γερμανικό κεφάλαιο και, εν συνεχεία, με την γενική καταστροφή των παραγωγικών μέσων, που επέφερε ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, κάτι, που αποτέλεσε «αναζωογονητικό στοιχείο» για τον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s