ΧΑΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΒΑΙΜΑΡΗ: ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ (Μέρος Β’)

Η δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918 – 1933), που ονομάστηκε από τον Heinrich Winkler «Η ανάπηρη δημοκρατία», θεμελιώθηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας (SPD) και τις μετριοπαθείς φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις της αστικής τάξης της Γερμανίας.

Η κύρια πολιτική δύναμη που ήταν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα πριν την επαναστατική έκρηξη του 1918 στα ερείπια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έχοντας συγκροτηθεί από δύο μεγάλα ρεύματα στις δεκαετίες του 1860 και του 1870, ένα ανοιχτά επαναστατικό ρεύμα που εμπνέονταν από τον Μάρξ και ένα ρεύμα, που επεδίωκε μεταρρυθμίσεις μέσω του συμβιβασμού με το Πρωσικό κράτος εμπνεόμενο από τον Λασάλ, διακήρυττε ότι είναι επαναστατικό κόμμα, όπως εγκρίθηκε το πρόγραμμα της Ερφούρτης το 1881. Η ιδεολογική όμως βάση του κόμματος, όπως είχε οριστεί αποότον Κάρλ Κάουτσκι, που ήταν ο θεωρητικός του, είχε ως δομική άποψη, ότι η επανάσταση ήταν, μεν, αναπόφευκτη, πλην όμως αυτή δεν θα έπρεπε να επισπευσθεί από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Περαιτέρω, κατά την δράση του αυτό, έως το 1914, όντας ουσιαστικά σε καθεστώς ημιπαρανομίας στο Πρωσικό κράτος, δημιούργησε ισχυρές συνδικαλιστικές οργανώσεις, με βάση την νεαρά, τότε, εργατική τάξη της Γερμανίας και, παράλληλα, ένα μεγάλο κομματικό δίκτυο, κάτι, όμως, που είχε ως συνέπεια την δημιουργία ενός διαχειριστικού κομματικού μηχανισμού με ιδιαίτερα συμφέροντα αυτών των στελεχών, που ασχολούνταν με τα καθημερινά και μη επαναστατικά καθήκοντα (οικονομικά, τύπος κ.λπ.). Οι παραπάνω παράγοντες αποτέλεσαν τον κυρίαρχο λόγο, που στην επαναστατική έκρηξη των μαζών και του γερμανικού προλεταριάτου το 1918, το SPD αποτέλεσε τον βασικότερο παράγοντα της ήττας της σοσιαλιστικής Γερμανικής επανάστασης την κρίσιμη πενταετία 1918 – 1923, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την παλινόρθωση της αστικής τάξης και του καπιταλισμού με όχημα τον ναζισμό, που κατέλαβε την εξουσία το 1933, εκμεταλλευόμενος την σφοδρή καπιταλιστική οικονομική κρίση και τις δρακόντειες ρυθμίσεις των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε βάρος της Γερμανίας .

Ανάμεσα στο 1918 και το 1923 η Γερμανική κοινωνία γέννησε εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες, που ποθούσαν την επαναστατική σοσιαλιστική αλλαγή. Η τραγωδία της Γερμανικής επανάστασης ήταν ότι δεν υπήρξε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό καθοδηγητικό κέντρο για τον συντονισμό αυτής της αυθόρμητης επαναστατικής δράσης του γερμανικού προλεταριάτου (εργάτες, στρατιώτες, μικρομεσαίοι κ.λπ.). Το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που στην αρχική φάση αυτής της επαναστατικής έκρηξης ταυτίζονταν με την σοσιαλιστική επανάσταση, με βάση τις, μέχρι τότε, επαναστατικές του διακηρύξεις, λόγω της συγκρότησης και της κυρίαρχης ιδεολογίας του, όπως πιο πάνω αναφέρθηκε, αποτέλεσε, τελικά, την μεγαλύτερη τροχοπέδη σε αυτήν και υπήρξε το ανάχωμα στην Γερμανική αστική τάξη και στο Γερμανικό κεφάλαιο, που με όχημα το Σύνταγμα της Βαϊμάρης, κατάφερε να ανασυγκροτηθεί μετά τον σαρωτικό επαναστατικό άνεμο του 1918, όπου τα πάντα είχαν καταρρεύσει και τα συμβούλια εργατών και στρατιωτών είχαν καταλάβει την εξουσία σε μεγάλα τμήματα της Γερμανίας.

Αλλά και το ανεξάρτητο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (USP), το οποίο ιδρύθηκε το 1918 από τις αριστερές δυνάμεις του SPD, εν μέσω της επαναστατικής έκρηξης, ενώ διακήρυττε επαναστατικά, λόγω των προγενέστερων βιωμάτων λειτούργησε «με φόβο» και, εν τέλει, ρεφορμιστικά, παρά την μεγάλη ισχύ του στα εργατικά συνδικάτα και, έτσι, δεν μπόρεσε να παίξει αυτό τον ρόλο του συντονιστή της επανάστασης, γιατί η ηγεσία του δεν πίστευε, ουσιαστικά, ότι είχε φθάσει η ώρα για την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο και την εγκαθίδρυση της σοσιαλιστικής δημοκρατίας στην Γερμανία.

Τέλος, το Κομμουνιστικό κόμμα της Γερμανίας (KPD), που ιδρύθηκε στην βάση της οργάνωσης Spartakus της Ρόζα Λούξενμπουργκ, λόγω του μικρού μεγέθους του στην πενταετία αυτή (1918 – 1923), αλλά και λαθών της ηγεσίας του, εξαιτίας και του γεγονότος ότι ιδρύθηκε, στην κυριολεξία, μέσα στο «καμίνι» της επαναστατικής έκρηξης, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις εκείνων των δύσκολων καιρών για την Γερμανία και όλη την Ευρώπη.

Στην περίπτωση της επανάστασης της Γερμανίας, που κατέληξε σε οδυνηρή ήττα και στην άνοδο του ναζισμού και του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, κατ’ εφαρμογή, μάλιστα, του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμαρης !!!, έχει εφαρμογή η σύγκριση αυτής της ιστορικής περιόδου με το τρένο, που φθάνει στον σταθμό, πλην όμως δεν περιμένει τους επαναστάτες να επιβιβαστούν με την άνεσή τους. Έτσι, όσοι χάνουν την στάση, αναγκάζονται στην συνέχεια να υποφέρουν στην αιωνιότητα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s