Η «ΚΑΤΑΤΟΝΙΚΗ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τριάντα εννέα χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου 1974, μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής Χούντας, υπό το βάρος και το εθνικό όνειδος της προδοσίας της μαρτυρικής Μεγαλονήσου και το ρωμαλέο δημιουργηθέν πλαίσιο ριζοσπαστισμού και ελπίδας για μια νέα δημοκρατική και δίκαιη κοινωνική σελίδα στη νεώτερη Ελληνική Ιστορία, η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού βιώνει σήμερα, με δραματικό τρόπο, τις έντονες «αναθυμιάσεις» του άθλιου Ελληνικού κλεπτοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Σύστημα, που δομήθηκε κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, και ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό αυτής (ύστερη Μεταπολίτευση), από την διαχρονικώς παρασιτική Ελληνική οικονομική ολιγαρχία και το δικομματικό πολιτικό προσωπικό, που λειτούργησε υπό τις «δάφνες» και την αίγλη του αντιδικτατορικού αγώνα, ως «πιστή θεραπαινίδα» και ως «σάρκα εκ της σαρκός» αυτής.

Η μνημονιακή κηδεμονία, στην οποία έχει εισέλθει η Χώρα μας εδώ και 3,5 χρόνια και η σκληρή, ανελέητη μονεταριστική οικονομική πολιτική, που ασκείται από τους διεθνείς τοκογλύφους, μέσω των εγχώριων μνημονιακών «θεραπαινίδων», παρά τις συνομολογήσεις και αποδοχές από το ίδιο το Δ.Ν.Τ., ότι η ακολουθούμενη οικονομική «συνταγή» είναι προδήλως «τοξική» και «θανατηφόρα» για την Ελληνική κοινωνία, έχει επιφέρει συντριπτικό χτύπημα και συρρίκνωση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του Λαού, διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις και «κατεδαφίζοντας» τα τελευταία υπολείμματα του Κράτους Πρόνοιας. Παράλληλα, η όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής, που πλήττουν βασικές Αρχές του Κράτους Δικαίου, σε συνδυασμό με την άνοδο και την ενίσχυση των φασιστικών φαινομένων στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, προδιαγράφουν το πλαίσιο της σημερινής «μελαγχολικής» και «κατατονικής» Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο ότι, όταν έγραφε το βιβλίο με τίτλο «Η μελαγχολική Δημοκρατία», ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ, αναφερόμενος στα προβλήματα των κοινωνιών της Δύσης στην εποχή του «θριαμβεύοντος», τότε, καπιταλισμού, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των «ιαχών» των «ιεράκων του νεοφιλελευθερισμού», περί του «τέλους της Ιστορίας» και του «θανάτου των ιδεολογιών», δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι, στο τέλος αυτής της πορείας υποχώρησης των Δημοκρατικών Αρχών και του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, η ιστορική κοιτίδα της Δημοκρατίας, η Ελλάδα, θα μετατρέπονταν σε ένα «πειραματόζωο» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καζινο-καπιταλισμού των διεθνών τοκογλύφων και σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», από ισότιμο Ευρωπαϊκό Κράτος, όντας, μάλιστα, και στον «σκληρό πυρήνα του Ευρώ».

Η σημερινή δομική κρίση και η δραματική, πλέον, απαξίωση του πολιτικού συστήματος οδηγεί την Χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς. Αν αυτό δεν ανακοπεί, με μια προοδευτική αντιμνημονιακή δημοκρατική πολιτική αλλαγή, θα μεταβληθεί σε κρίση, ανάλογου κινδύνου με την Μικρασιατική Καταστροφή. Ήδη, η αποπολιτικοποίηση και αποϊδεολογικοποίηση και η απαξίωση των θεσμών από την εγχώρια πολιτική εξουσία στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και η εκχώρηση των πάντων στα ξένα υπερεθνικά κέντρα, προκειμένου να περισώσει αυτή και η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, τα προνόμιά τους, μεταξύ άλλων, έχει διογκώσει το «φασιστικό τέρας», που «παραμονεύει να χύσει το δηλητήριό του».

Τριάντα εννέα χρόνια μετά, ο στοιχειώδης φόρος τιμής από το λαϊκό κίνημα στους χιλιάδες ανθρώπους, που αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία και την Δημοκρατία, είναι ο αποτελεσματικός αγώνας για την ανατροπή του κλεπτοκρατισμού και του μνημονιακού «Αρμαγεδδώνα». 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s