Η «ΚΑΤΑΤΟΝΙΚΗ» ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τριάντα εννέα χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου 1974, μετά την κατάρρευση της στρατιωτικής Χούντας, υπό το βάρος και το εθνικό όνειδος της προδοσίας της μαρτυρικής Μεγαλονήσου και το ρωμαλέο δημιουργηθέν πλαίσιο ριζοσπαστισμού και ελπίδας για μια νέα δημοκρατική και δίκαιη κοινωνική σελίδα στη νεώτερη Ελληνική Ιστορία, η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού βιώνει σήμερα, με δραματικό τρόπο, τις έντονες «αναθυμιάσεις» του άθλιου Ελληνικού κλεπτοκρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Σύστημα, που δομήθηκε κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, και ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό αυτής (ύστερη Μεταπολίτευση), από την διαχρονικώς παρασιτική Ελληνική οικονομική ολιγαρχία και το δικομματικό πολιτικό προσωπικό, που λειτούργησε υπό τις «δάφνες» και την αίγλη του αντιδικτατορικού αγώνα, ως «πιστή θεραπαινίδα» και ως «σάρκα εκ της σαρκός» αυτής.

Η μνημονιακή κηδεμονία, στην οποία έχει εισέλθει η Χώρα μας εδώ και 3,5 χρόνια και η σκληρή, ανελέητη μονεταριστική οικονομική πολιτική, που ασκείται από τους διεθνείς τοκογλύφους, μέσω των εγχώριων μνημονιακών «θεραπαινίδων», παρά τις συνομολογήσεις και αποδοχές από το ίδιο το Δ.Ν.Τ., ότι η ακολουθούμενη οικονομική «συνταγή» είναι προδήλως «τοξική» και «θανατηφόρα» για την Ελληνική κοινωνία, έχει επιφέρει συντριπτικό χτύπημα και συρρίκνωση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων της πλειοψηφίας του Λαού, διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις και «κατεδαφίζοντας» τα τελευταία υπολείμματα του Κράτους Πρόνοιας. Παράλληλα, η όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής, που πλήττουν βασικές Αρχές του Κράτους Δικαίου, σε συνδυασμό με την άνοδο και την ενίσχυση των φασιστικών φαινομένων στο πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, προδιαγράφουν το πλαίσιο της σημερινής «μελαγχολικής» και «κατατονικής» Δημοκρατίας στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο ότι, όταν έγραφε το βιβλίο με τίτλο «Η μελαγχολική Δημοκρατία», ο διακεκριμένος Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ, αναφερόμενος στα προβλήματα των κοινωνιών της Δύσης στην εποχή του «θριαμβεύοντος», τότε, καπιταλισμού, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των «ιαχών» των «ιεράκων του νεοφιλελευθερισμού», περί του «τέλους της Ιστορίας» και του «θανάτου των ιδεολογιών», δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι, στο τέλος αυτής της πορείας υποχώρησης των Δημοκρατικών Αρχών και του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, η ιστορική κοιτίδα της Δημοκρατίας, η Ελλάδα, θα μετατρέπονταν σε ένα «πειραματόζωο» του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καζινο-καπιταλισμού των διεθνών τοκογλύφων και σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», από ισότιμο Ευρωπαϊκό Κράτος, όντας, μάλιστα, και στον «σκληρό πυρήνα του Ευρώ».

Η σημερινή δομική κρίση και η δραματική, πλέον, απαξίωση του πολιτικού συστήματος οδηγεί την Χώρα σε επικίνδυνες ατραπούς. Αν αυτό δεν ανακοπεί, με μια προοδευτική αντιμνημονιακή δημοκρατική πολιτική αλλαγή, θα μεταβληθεί σε κρίση, ανάλογου κινδύνου με την Μικρασιατική Καταστροφή. Ήδη, η αποπολιτικοποίηση και αποϊδεολογικοποίηση και η απαξίωση των θεσμών από την εγχώρια πολιτική εξουσία στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και η εκχώρηση των πάντων στα ξένα υπερεθνικά κέντρα, προκειμένου να περισώσει αυτή και η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, τα προνόμιά τους, μεταξύ άλλων, έχει διογκώσει το «φασιστικό τέρας», που «παραμονεύει να χύσει το δηλητήριό του».

Τριάντα εννέα χρόνια μετά, ο στοιχειώδης φόρος τιμής από το λαϊκό κίνημα στους χιλιάδες ανθρώπους, που αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία και την Δημοκρατία, είναι ο αποτελεσματικός αγώνας για την ανατροπή του κλεπτοκρατισμού και του μνημονιακού «Αρμαγεδδώνα». 

Ο «ΑΡΧΙΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ» ΤΗΣ «ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ»

Η επίσκεψη Σόιμπλε, δίκην «αρχιεπιθεωρητή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας», στην Ελλάδα, που μετατρέπεται ραγδαίως σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», σύμφωνα με τα ευρύτερα συμφέροντα του Βερολίνου, αποτέλεσε αντικειμενικά πρόκληση σε βάρος της χειμαζόμενης Ελληνικής κοινωνίας, αφού ο κεντρικός στόχος της ήταν η εξυπηρέτηση των Γερμανικών προεκλογικών σκοπιμοτήτων και της ανάγκης να εμφανισθεί, ότι το «θανατηφόρο» οικονομικό σχέδιο «βοήθειας της Ελλάδος» δήθεν αποδίδει.

Οι εγχώριες πολιτικές «θεραπαινίδες» του συστήματος παρακμής, των διεθνών τοκογλύφων και των Γερμανικών συμφερόντων, που συναπαρτίζουν την δικομματική κυβέρνηση, υποδέχθηκαν, ως «πειθήνιοι μαθητές» τον Γερμανό αρχι-υπουργό, παίζοντας τον ρόλο του «κομπάρσου» στην πολιτική «θεατρική παράσταση», που πραγματοποιήθηκε για τις προεκλογικές ανάγκες της κυρίας Μέρκελ.

Χάθηκε, έτσι, μία ιστορική ευκαιρία για την Χώρα, αφού θα μπορούσε η επίσκεψη Σόιμπλε να αποτελέσει ορόσημο για την αναγνώριση των τεράστιων Γερμανικών ευθυνών, ως προς την καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας, με τετραετή συνεχιζόμενη ύφεση «πολεμικού τύπου» και την «βύθιση» της Ελληνικής κοινωνίας στη φτώχεια, την εξαθλίωση και τις αυτοκτονίες. Και, αν αυτό βρίσκεται πολύ ψηλά στον πήχυ για μια πειθήνια δικομματική μνημονιακή κυβέρνηση, η μη επισημοποίηση της διεκδίκησης των αποζημιώσεων για τις τρομακτικές πολεμικές καταστροφές των ναζί στην Χώρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επιστροφή του κατοχικού δανείου, που ξεπερνούν τα 160 δις ευρώ, αποτελεί εθνικό όνειδος για την σημερινή κυβέρνηση.

Πρόκειται για αβελτηρία εθνικών διαστάσεων, η μη θέση του ζητήματος αυτού στον εκπρόσωπο του Γερμανικού κεφαλαίου και της πολιτικής Γερμανικής «ελίτ», που, ενώ κερδίζει τεράστια χρηματικά ποσά από τον Νότο, αλλά και ειδικότερα από την διαχείριση της «χρεοκοπίας» της Ελλάδος, «κουνά επιδεικτικά το δάκτυλό της» στον Ελληνικό Λαό.

Αναδείχθηκαν, έτσι, για μια ακόμα φορά, μέσα στην σημερινή σφοδρή οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση, οι τρομακτικές ευθύνες της εγχώριας παρασιτικής ολιγαρχίας και του «υπηρετικού της προσωπικού», που είναι το δικομματικό, και όχι μόνο, πολιτικό προσωπικό, οι οποίοι, αφενός, δημιούργησαν για δεκαετίες το ιδιότυπο Ελληνικό κλεπτοκρατικό καπιταλιστικό μόρφωμα, και, αφετέρου, «άνοιξαν τις πόρτες» για την άλωση της Χώρας από τους διεθνείς τοκογλύφους και τον Γερμανικό οικονομικό εθνικισμό, προκειμένου να περισώσουν τα προνόμιά τους, σε βάρος του Λαού.

Στην περίπτωση της Ελλάδος, συνυπάρχουν και συλλειτουργούν εκ παραλλήλου, αφενός, η γενικότερη παγκόσμια δομική καπιταλιστική κρίση, σε συνδυασμό με τον ληστρικό χαρακτήρα του εσωτερικού καπιταλιστικού κλεπτοκρατικού καθεστώτος της Χώρας, που εξυπηρετεί καθαρά τα συμφέροντα της παρασιτικής Ελληνικής ολιγαρχίας και τα προνόμια του πολιτικού κατεστημένου και, αφετέρου, τα ιδιαίτερα συμφέροντα του Γερμανικού οικονομικού εθνικισμού και των σταθερών ηγεμονικών επιδιώξεων του Βερολίνου. Το Γερμανικό κεφάλαιο, που έχει σημαντικό ρόλο στην υπερεθνική οικονομική καπιταλιστική «ελίτ» μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, εμφανίζει έντονο οικονομικό εθνικισμό στον χώρο της Ευρώπης, όπου, λόγω της ισχυρής θέσης του στο σαθρό οικοδόμημα της Ε.Ε., αργά, αλλά σταδιακά, επιχειρεί όχι μόνο την οικονομική, αλλά και την πολιτική ηγεμονία, λαμβάνοντας χαρακτηριστικά ιδιότυπης «Αυτοκρατορίας», όπου, τον ρόλο της «Ιφιγένειας» για την ευόδωση αυτού του σχεδίου, παίζει η Χώρα μας, με μετατροπή της σε «αποικία χρέους», όπως έξοχα ανέπτυξε στο τελευταίο του βιβλίο «Ελλάδα, αποικία χρέους – Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και Γερμανική πρωτοκαθεδρία» ο Καθηγητής και Πρόεδρος του «ΠΡΑΤΤΩ» Νίκος Κοτζιάς. 

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ: ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ;

Το συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που η Ιστορία τον έχει φέρει στο προσκήνιο ως πρωταγωνιστή, στην πιο κρίσιμη περίοδο, αφορά όχι μόνο τα μέλη και τους συνέδρους, που συμμετέχουν σ’ αυτό, εκπροσωπώντας την οργανωμένη κομματική του βάση, αλλά πρωτίστως την Ελληνική κοινωνία, που τελεί σε ιδιότυπη ανθρωπιστική κρίση και ελπίζει σε πολιτική αλλαγή και ανατροπή της σημερινής πολιτικής παρακμής. Μια κοινωνία, που «βυθίζεται» στο μνημονιακό «σκοτάδι», αφού οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι εγχώριες «θεραπαινίδες» του άθλιου δικομματικού κλεπτοκρατισμού, που βρίσκονται, δυστυχώς, ακόμα στην εξουσία, παρά το γεγονός, ότι διέλυσαν και εξουθένωσαν αυτόν τον τόπο τις προηγούμενες δεκαετίες, αποτελειώνουν ό,τι έχει απομείνει από το Κράτος Δικαίου και το Κράτος Πρόνοιας.

Οι συνθήκες για την Ελλάδα, τρία χρόνια μετά την μνημονιακή «επέλαση» και σαράντα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση, είναι εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς ότι, κατ’ αναλογία, βρισκόμαστε προ μιας σύγχρονης Μικρασιατικής Καταστροφής. Η «δηλητηριώδης θανατηφόρα μνημονιακή θεραπεία» οδηγεί ραγδαία την Ελλάδα σε μετατροπή της από ισότιμο Ευρωπαϊκό Κράτος, σε «αποικία χρέους», όπως εύστοχα έχει αναλύσει στο ομώνυμο βιβλίο του, ο Πρόεδρος του «ΠΡΑΤΤΩ», Νίκος Κοτζιάς.

Μέσα σ’ αυτό το «πνιγηρό» πολιτικό και εθνικό κλίμα, το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την δημιουργία ενός ενιαίου κόμματος των μελών, αποκτά κρίσιμα πολιτικά χαρακτηριστικά. Η πολιτική και ιδεολογική ενοποίησή του, ως νέο στάδιο μετά την πολιτική αυτοδιάλυση των συνιστωσών, που, αναμφισβήτητα, έχουν συνεισφορά στην πολιτική του άνοδο, αλλά, παράλληλα, αποτελούν και την «αχίλλειο πολιτική του πτέρνα» στην σημερινή κατάσταση ως κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αποτελεί βασικό παράγοντα για την άνοδό του στην εξουσία. Αυτή, όμως, η πορεία, που θα συνιστά και ριζική πολιτική ανατροπή του κλεπτοκρατισμού στην Ελλάδα και της «αποικιακής» εξάρτησης της Χώρας, προϋποθέτει σωρευτικά, αφενός, την πολιτική και ιδεολογική του ενοποίηση και, αφετέρου, την άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών, για την δημιουργία ενός ισχυρού πατριωτικού προοδευτικού αντιμνημονιακού μετώπου Σωτηρίας της Χώρας από τον μνημονιακό «Αρμαγεδώνα».

Από το ιδρυτικό του αυτό συνέδριο, θα πρέπει να προέλθει μία νέα ενοποιημένη πολιτική δύναμη, που θα έχει «θάψει» τον «μεγαλοϊδεατισμό» και τον ιδιότυπο ιδεολογικό και πολιτικό «αυτισμό», που κατά καιρούς, έχει επιδείξει η Αριστερά στην Ελλάδα. Αντίθετα, απαιτείται πολιτική μεγαλοψυχία και συλλογικό πλαίσιο πολιτικής λειτουργίας για την δημιουργία αυτού του ισχυρού αντιμνημονιακού μετώπου, μέσα από διαδικασίες πολιτικής ενότητας. Γιατί, πρέπει να γίνει κατανοητό απ’ όλους, ότι οι κρίσιμες συνθήκες, που βρίσκεται η Χώρα και ο Λαός μας, πρέπει να αποτελέσουν ισχυρό κίνητρο αποβολής όλων των ελαττωμάτων του παρελθόντος. Και αυτό αφορά και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που βρίσκεται στην προμετωπίδα του νέου αυτού πολιτικού προτάγματος της Ιστορίας. Χωρίς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή στην Ελλάδα, αλλά και μόνος του ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν μπορεί να φέρει σε πέρας την μεγάλη αυτή αποστολή.

Έχοντας την τιμή να είμαι ένας από αυτούς, που εκπροσώπησαν στην εναρκτήρια συνεδρίαση του ιδρυτικού του συνεδρίου την «Κίνηση Ιδεών και Δράσης ΠΡΑΤΤΩ», είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω, ότι η ομιλία του Προέδρου του, Αλέξη Τσίπρα, έδωσε επαρκείς απαντήσεις σε όλα αυτά τα μεγάλα ζητήματα και παρείχε ελπίδες, ότι ο οφειλόμενος αυτός πολιτικός δρόμος της δημιουργίας ισχυρού προοδευτικού αντιμνημονιακού μετώπου, με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., θα ακολουθηθεί.

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ «ΓΡΥΛΙΣΜΑΤΑ»

Μία από τις συνέπειες της ριζοσπαστικοποίησης στην Ελληνική κοινωνία μετά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών το 1974, υπήρξε η πολιτική «σμίκρυνση» της Ακροδεξιάς. Πολλά, βέβαια, χουντικά «σταγονίδια» ενσωματώθηκαν και «μεγαλούργησαν» μέσα στο κομματικό πλαίσιο της Μεταπολίτευσης, αναμένοντας τις «καλύτερες μέρες», που, ήδη, έχουν έρθει, αφού η ηθική απονομιμοποίηση του πολιτικού και κομματικού μεταπολιτευτικού συστήματος είχε αρχίσει εδώ και αρκετά χρόνια και γιγαντώθηκε το τελευταίο διάστημα. Η σφοδρή, δε, οικονομική και κοινωνική κρίση, που πλήττει την Ελληνική κοινωνία, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της μνημονιακής «ισοπέδωσης», αποτελεί το καλύτερο «λίπασμα» για την ανάπτυξη των ακροδεξιών και νεοφασιστικών «αστέρων».

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, είμαστε, τελευταία, μάρτυρες πολλαπλών και καθημερινών ακροδεξιών – φασιστικών «γρυλισμάτων».

Προηγήθηκε η άθλια λεκτική επίθεση Βορίδη στο Συνέδριο της Ν.Δ., κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, όπου, πέραν των προσωπικών πολιτικών επιδιώξεων Βορίδη στο ευρύτερο ακροδεξιό ακροατήριο, είχε σαν στόχο να πληγούν και τα τελευταία «υπολείμματα» του κοινωνικού Κράτους, που θεμελίωσαν οι πρώτες κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. του Ανδρέα Παπανδρέου στην δεκαετία του ’80 και τα οποία βρίσκονται στην «Προκρούστεια χειρουργική κλίνη» της Τρόικας, με πρωτεργάτες – «εκτελεστές» τα συγγενή μ’ αυτόν ακροδεξιά «δεκανίκια» στην σημερινή δικομματική κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως του ότι, η οποιαδήποτε άθλια «λάσπη» κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, και ιδιαίτερα κατά των πρώτων κυβερνήσεων αυτού, όπου επιβλήθηκε η στοιχειώδης πολιτική και κοινωνική ισοτιμία και ήρθη η μετεμφυλιακή διαίρεση «νικητών και ηττημένων» στην Ελληνική κοινωνία, δεν μπορεί να «μείνει πάνω του», η στόχευση είναι προφανής.

Ακολούθησαν, αμέσως μετά, οι δηλώσεις Πολύδωρα, ότι η Ν.Δ. οφείλει να συνεργασθεί με τις «εθνικές δυνάμεις της Χρυσής Αυγής», προκειμένου να αντιμετωπισθεί ο «εχθρός», που είναι η Τρόικα !!! Πρόκειται, αντικειμενικά, για πολιτικό παραλογισμό, αφού η Ν.Δ., όπου ηγετικό στέλεχός της είναι ο κ. Πολύδωρας, «εκτελεί κατά γράμμα» το μνημονιακό «δολοφονικό, δηλητηριώδες» πρόγραμμα, η, δε, Τρόικα και το μνημόνιο επιβλήθηκαν, με ιδιαιτέρως σκληρό τρόπο, στην Ελλάδα, γιατί η παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, αλλά και το πολιτικό προσωπικό, που αποτελεί «θεραπαινίδα» της, «παρέδωσαν τα πάντα», προκειμένου να περισώσουν τα προνόμιά τους. Μεταξύ, βέβαια, αυτών είναι και ο κ. Πολύδωρας και το κόμμα του, η, δε, «Χρυσή Αυγή» αποτελεί το «μακρύ χέρι» του συστήματος, που θα την «αξιοποιήσει», όταν του χρειαστεί.

Και, τέλος, ακολούθησε το «γρύλισμα» Μιχαλολιάκου, ο οποίος, με χυδαίο τρόπο, αποκάλεσε «χιμπαντζή» τον Γιάννη Αντετοκούμπο, ο οποίος, με την Ελληνική σημαία στην πλάτη του και με συνεχείς αναφορές, σε άψογα Ελληνικά, για την Ελλάδα, προσέδωσε αίγλη στην Χώρα μας, στον υψηλού παγκοσμίως επιπέδου χώρο του NBA, που αποτελεί «άπιαστο όνειρο» γι’ αυτόν και τους οπαδούς του.

Βρισκόμαστε μπροστά σε «ορυμαγδό ακροδεξιών γρυλισμάτων», τα οποία δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελούν το «ψηφιδωτό» ενός ευρύτερου σχεδίου δημιουργίας ανοχής της κοινωνίας απέναντι στο «φασιστικό τέρας», το οποίο, δυστυχώς, στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης, αποκτά ολοένα και περισσότερο οικεία χαρακτηριστικά. Ο κεντρικός τους στόχος, είναι αυτός της υπονόμευσης της ηθικής και ιδεολογικής ηγεμονίας των αριστερών ιδεών, της προσωπικής αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων κάθε πολίτη και της επανόδου του καθεστώτος των διακρίσεων και της εθνικοφροσύνης, όπως ορθά τόνισε ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας, στην προχθεσινή του ομιλία στην Πάτρα.

ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ «ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Έναν χρόνο ακριβώς μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα δύο πάλαι ποτέ αντίπαλα κόμματα «έσονται εις σάρκαν μίαν», σε μία «καρικατούρα» μεγάλου συνασπισμού, προκειμένου να προστατεύσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα της παρασιτικής ολιγαρχίας και τα πολιτικά τους προνόμια, τα οποία «καλά κρατούν», ακόμα και σήμερα, που βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο της «γάγγραινας» ενός πολιτικού συστήματος, που δομήθηκε με βάση τον ισχυρό δικομματικό κλεπτοκρατισμό, ιδιαίτερα στην ύστερη φάση της Μεταπολίτευσης.

Το εντυπωσιακό στοιχείο στην παρούσα «νεκρανάσταση» του δικομματισμού, είναι ο πρωτοφανής πολιτικός αμοραλισμός και κυνισμός τους, αφού δεν έχουν, καν, την ανάγκη να προτάξουν, έστω για επικοινωνιακά «πυροτεχνήματα», κάποιους ψευδεπίγραφους στόχους, όπως, για παράδειγμα, οι «μεταρρυθμίσεις» και η «απαγκίστρωση από το μνημόνιο, που αποτέλεσαν το επικοινωνιακό «κάλυμμα» της συγκρότησης της προηγούμενης τρικομματικής κυβέρνησης, ελέω της ηγεσίας της ΔΗΜ.ΑΡ., που προσέδωσε με την παρουσία της «άλλοθι» και «ανάσα κυβερνητισμού» στα δύο αυτά κόμματα, που αποδείχθηκαν οι καταστροφείς της Ελλάδος.

Το μόνο που προβάλλουν, ως στόχο της συγκυβέρνησής τους, είναι η πιστή και απαρέγκλιτη τήρηση του καταστροφικού μνημονίου, που, ήδη, έχει μετατρέψει τη Χώρα σε «αποικία χρέους» και την Ελληνική κοινωνία σε «Κόλαση του Δάντη», παρά το γεγονός ότι, ακόμα και το Δ.Ν.Τ. έχει, με κάθε τρόπο, συνομολογήσει, ότι η ακολουθούμενη μνημονιακή πολιτική είναι «δολοφονικά δηλητηριώδης» για τη Χώρα. Μέσα σε τρία χρόνια, αυτή έχασε το 25% της εθνικής της παραγωγής, «κατέχει την πρωτιά» στην Ευρώπη σε επίπεδο ανεργίας, με το εφιαλτικό ποσοστό, που αγγίζει το 30%, εντείνεται η «φτωχοποίηση» και η περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού και η ύφεση έχει λάβει χαρακτηριστικά πολεμικής περιόδου.

Είναι προφανές, ότι ο μονεταρισμός των μνημονιακών πολιτικών, σε συνδυασμό με την πολιτική και διαχειριστική ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων του δικομματισμού, οδηγούν την Ελλάδα στα πιο χαμηλά σημεία του «σπιράλ θανάτου» και της υπερχρέωσης. Έχει, πλέον, περίτρανα αποδειχθεί, ότι αυτοί, που «έριξαν τη Χώρα στα βράχια» και διέφθειραν το σύνολο των θεσμών, οικοδομώντας ένα άθλιο κλεπτοκρατικό καπιταλιστικό σύστημα, δεν μπορούν να τη σώσουν. Αυτό, που γνωρίζουν πολύ καλά, συνεχίζουν να το πράττουν και σήμερα. Μαζί δημιούργησαν, κατά την εναλλαγή τους στην εξουσία τα προηγούμενα σαράντα χρόνια, το ισχυρό πλέγμα πελατειακών σχέσεων, τόσο στην κορυφή, όπου πολιτικές και οικονομικές «ελίτ» αλληλοσυμπληρώνονται σε ένα τρίγωνο «νόμιμης» διαφθοράς, που ενώνει κόμματα, μεγαλοεργολάβους και Μ.Μ.Ε., «στο πιθάρι με το μέλι» του δημοσίου χρήματος, όσο και στη βάση, όπου πρωτοστατούν στην πολιτική «πατρωνία», μέσω των διορισμών και ευνοϊκών ρυθμίσεων των «εκλεκτών» τους – «πελατών». Μαζί, πλέον, ως μία δύναμη, σήμερα αγωνίζονται «με νύχια και με δόντια», να διατηρηθούν στην εξουσία και να μην απωλέσουν τα προνόμιά τους.

Είναι βέβαιο, ότι ο δρόμος αυτός θα είναι πολύ σύντομος. Ο άθλιος αυτός «σύγχρονος» παλαιοκομματισμός και οι διαφθορείς, που, υποτίθεται, «πολεμούν την διαφθορά», δεν μπορούν, πλέον, να πείσουν κανέναν. Τους αναμένει η γενικευμένη λαϊκή απαξίωση. Αυτό είναι βέβαιο. Η ιστορική καταγραφή θα είναι αμείλικτη γι’ αυτούς. Ο μεγάλος, όμως, κίνδυνος, είναι να «παρασύρουν πιο κάτω» τη Χώρα, στην πτώση και την πολιτική τους εξαφάνιση. Γι’ αυτό, το λαϊκό κίνημα και οι δημοκρατικές πατριωτικές προοδευτικές αντιμνημονιακές δυνάμεις, πρέπει, μέσω της συλλογικής αντίστασης και δράσης, να επισπεύσουν το πολιτικό τους τέλος, πριν είναι πολύ αργά για την Ελλάδα.