«ΚΑΛΠΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ ΕΥΦΟΡΙΑΣ»

Το τελευταίο διάστημα, δεχόμαστε επικοινωνιακό «καταιγισμό», για την δημιουργία «ευφορίας», περί δήθεν επιτυχίας της κυβερνητικής πολιτικής και αναστροφής της κατάστασης της Χώρας. Ότι, δηλαδή, τρία χρόνια μετά τον μνημονιακό «οδοστρωτήρα», που «σμπαράλιασε» μεγάλα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας και διέλυσε τον, ήδη στρεβλό, καπιταλιστικό παραγωγικό μηχανισμό της Χώρας, αυτή, πλέον, έχει εισέλθει στο στόχαστρο του ενδιαφέροντος μεγάλων ξένων επενδυτών, ότι υπάρχει ανάσχεση της ανεργίας και ότι, εν γένει, έχει τεθεί ένας ισχυρός «πάτος» στην κρίση, αποτελώντας αυτός την βάση για την άμεση ανάκαμψη.

Στην προσπάθεια αυτή της τρικομματικής κυβέρνησης Σαμαρά, έχουν συμμετοχή τα κεντρικά Μ.Μ.Ε., αλλά και τα διεθνή κερδοσκοπικά funds, που βλέπουν αυτή τη Χώρα ως «Ελντοράντο» απόκτησης των κερδοφόρων δημοσίων επιχειρήσεων και κρατικών «φιλέτων», «αντί πινακίου φακής». Επίσης, και η Γερμανική κυβέρνηση, που, σ’ αυτή τη φάση, μεσούντος του προεκλογικού αγώνα, θέλει να εμφανίζεται, έστω και εικονικώς, ότι δήθεν το μνημονιακό «σχέδιο διάσωσης» της Ελλάδος βαίνει καλώς.

Η πραγματική, όμως, κατάσταση της Χώρας, είναι παντελώς διαφορετική, αγγίζοντας τα όρια του τραγικού.

Η οικονομία, τρία χρόνια μετά την μνημονιακή «λαίλαπα», με τις πολιτικές της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης και την «πολεμικού τύπου» ύφεση, όχι μόνο είναι, ως προς τους αριθμούς, στα ίδια επίπεδα προ των μνημονίων, που, υποτίθεται, θα τους βελτίωναν, αλλά σε πολύ χειρότερη θέση, αφού έχει παραλύσει και υπονομευθεί και η στοιχειώδης παραγωγική εσωτερική βάση, η, δε, εξάρτηση, με «εργαλείο» το χρέος, έχει μεγεθυνθεί, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ιδιότυπη Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους». Έτσι, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε, από 120% του Α.Ε.Π. στις αρχές του 2010, σε 160% στις αρχές του 2013, το, δε, δημοσιονομικό έλλειμμα παραμένει γύρω στο 10% του Α.Ε.Π., ενώ σε αυτή την τριετία έχει εξανεμιστεί το 25% της Ελληνικής οικονομικής βάσης. Η ανεργία έχει εκτοξευθεί στο 27% με αυξητικές τάσεις, με συντριπτικά ποσοστά στην νεολαία (60% της νεολαίας είναι άνεργοι). Σε πρόσφατη έκθεση, που δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών για λογαριασμό της UNICEF, προκύπτει ότι, τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στην Ελλάδα ανέρχονται σε 597.000 και 322.000 εξ αυτών στερούνται και τα ελάχιστα βασικά αγαθά διαβίωσης, θυμίζοντας Χώρα της υποσαχάριας Αφρικής.

Παράλληλα με την οικονομική και κοινωνική λαίλαπα, έχει γιγαντωθεί και ο κρατικός αυταρχισμός και η «λυσσαλέα επίθεση» σε βάρος των στοιχειωδών ατομικών, συλλογικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Τραγική, εξάλλου, είναι και η κατάσταση στον χώρο της διαφθοράς και του «πελατειασμού», όπου, αντί να μειώνεται, γιγαντώνεται, στο χαμηλότερο, μάλιστα, δυνατό επίπεδο, δηλαδή στη βάση ατομικών «μικροδιευθετήσεων», αποτελώντας αυτή η εθνική διαχρονική «γάγγραινα», σε συνδυασμό με τον φόβο και την έλλειψη οραμάτων και ισχυρής εναλλακτικής λύσης, το «αναισθητικό» των κοινωνικών στρωμάτων, που, ενώ πλήττονται άμεσα, σιωπούν.

Δυστυχώς για την Χώρα, η πραγματικότητα, όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με την επιχειρούμενη «κάλπικη φούσκα ευφορίας», που προσπαθεί να εμφανίσει, κερδίζοντας και πολιτικό χρόνο εξουσίας, η τρικομματική κυβέρνηση, αλλά, αντίθετα, είναι οδυνηρή, αφού συνεχίζουμε, προσποιούμενοι μάλιστα, οι κυβερνώντες και τους «ανέμελους», στον «δρόμο της μνημονιακής αβύσσου» και το σύστημα της αδηφάγου κλεπτοκρατίας. Μοναδική λύση είναι η πλήρη ανατροπή και η συντριβή της, από ένα ισχυρό πολιτικό αντιμνημονιακό μέτωπο των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων της Χώρας.

ΕΛΛΑΔΑ: ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ

«Ελλάδα, αποικία χρέους – Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και Γερμανική πρωτοκαθεδρία» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και Προέδρου της Κίνησης Ιδεών και Δράσης Κ.Ι.Δ. «ΠΡΑΤΤΩ», Νίκου Κοτζιά, που κυκλοφόρησε απ τις εκδόσεις Πατάκη πριν λίγες μέρες. Ο όρος «αποικία χρέους», που εισήχθη στον δημόσιο διάλογο της χώρας από τον Νίκο Κοτζιά, απεικονίζει πληρέστατα την σημερινή κατάσταση της Ελλάδος, αφού η «αποικία» εξακολουθεί να διατηρεί την τυπική ανεξαρτησία της, αλλά επί της ουσίας η κυριαρχία της έχει υπονομευθεί μέσω του ειδικού μηχανισμού απώλειας της ανεξαρτησίας, που είναι το χρέος.

Ο τίτλος αυτός συμπυκνώνει με τον πιο καταλυτικό τρόπο τη νέα μεγάλη ελληνική τραγωδία, που συντελείται από την ένταξη της χώρας στη μνημονιακή «δαγκάνη» και τις πολλαπλές δεσμεύσεις, επιτηρήσεις και εξαρτήσεις που προβλέπονται στις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια. Παράλληλα, καταδεικνύονται και οι νέες τεκτονικές αλλαγές στον ευρωπαϊκό χώρο με κινητήρια δύναμη τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό (και όχι μόνο), που αποτελεί «βόμβα μεγατόνων» στα θεμέλια του ευρωπαϊκού οράματος, το οποίο αποσυντίθεται ραγδαία, με θύματα τους λαούς του Νότου κατ’ αρχήν, αλλά και όλο το θεσμικό «οπλοστάσιο» του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, του Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας, που οικοδομήθηκε στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το βιβλίο του Νίκου Κοτζιά αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο κατανόησης των αιτιών και των μέσων της ανάπτυξης των πολιτικών της γερμανικής πολιτικοοικονομικής ελίτ και των παρενεργειών αυτών των πολιτικών, που είναι η δημιουργία ευρωπαϊκών «αποικιών χρέους» και η διάλυση του ευρωπαϊκού οράματος.

Ο όρος «αποικία χρέους» ενώ περιγράφει με εναργή τρόπο την νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στον πυρήνα της Ε.Ε. εξαιτίας των γερμανικών επιδιώξεων και αναβίωσης ενός «τέταρτου οικονομικού Ράιχ», κλονίζοντας ισχυρά και ενδεχομένως μη αναστρέψιμα το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, αποτελεί και οδυνηρή αποτύπωση της εθνικά επονείδιστης εξέλιξης της Ελλάδος και των τεραστίων ευθυνών γι’ αυτή την εξέλιξη, που έχει το πολιτικό προσωπικό, που διαχειρίστηκε τις τύχες αυτής της ύστερης φάσης της μεταπολίτευσης, ως θεραπαινίδα της προδοτικής, οικονομικής, παρασιτικής ολιγαρχίας. Σε πλήρη συνεργασία και διαπλοκή διέλυσαν τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό, υπονόμευσαν τους θεσμούς και την δημοκρατία και μετέτρεψαν την χώρα σε ένα αδηφάγο κλεπτοκρατικό καθεστώς, που θυμίζει το στάδιο της πρώτης άγριας καπιταλιστικής συσσώρευσης, χωρίς στοιχειώδεις κανόνες και αρχές.

Η κατάσταση αυτή, άλλωστε, αποτέλεσε την βάση και το πλαίσιο που εκμεταλλεύθηκε ο Γερμανικός οικονομικός εξτρεμισμός και προχώρησε στο πείραμα και την εφαρμογή της μετατροπής μιας τυπικά ισότιμης Ευρωπαϊκής χώρας εντός του σκληρού πυρήνα του ευρώ, σε «αποικία χρέους».

Το βιβλίο του Νίκου Κοτζιά και η διεισδυτική, επιστημονική και πολιτική ανάλυση αυτών των νέων συνθηκών, δεν αποτελεί μόνο μία σπουδαία συνεισφορά στον δημόσιο διάλογο, αλλά μπορεί να αποτελέσει το επιστημονικό και πολιτικό «εργαλείο» για την άμεση αποτροπή αυτού του μεγάλου πολιτικού οικονομικού και εθνικού κινδύνου, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, αλλά και ευρύτερα η Ε.Ε., μέσω της ενίσχυσης των Ευρωπαϊκών προοδευτικών κινημάτων και της ενεργοποίησης των Ευρωπαϊκών Λαών.

Ειδικότερα, όμως, για την Ελλάδα, που επιβάλλεται η άμεση συγκρότηση ενός πατριωτικού, δημοκρατικού, προοδευτικού, αντιμνημονιακού Μετώπου, για την πλήρη ανατροπή των διαδικασιών μετατροπής της σε «αποικία χρέους», η κατανόηση των πραγματικών στοχεύσεων του Γερμανικού Κεφαλαίου, για την οικονομική και πολιτική ηγεμονία στην Ευρώπη και την μετατροπή της σε ιδιότυπο αυτοκρατορικό σύστημα, αποτελεί εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση. Και προς αυτή την κατεύθυνση, το βιβλίο του Νίκου Κοτζιά αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη.

ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Τρία χρόνια περίπου από το διάγγελμα Γ. Παπανδρέου στο Καστελλόριζο, που σηματοδότησε την ένταξη της Ελλάδας στον μνημονιακό «Προκρούστη», με βάση πλέον τα αποτελέσματα αυτών των «θανατηφόρων μνημονιακών πειραμάτων», ο απολογισμός είναι καταστρεπτικός.

Η χώρα μας καθημερινά περιέρχεται σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης με μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να φτωχοποιούνται ραγδαία και να εξαθλιώνονται.

Οι σωτηριακές επικλήσεις και αναφορές του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, είτε πρόκειται γι’ αυτούς που μας οδήγησαν και τελικά μας έβαλαν σε αυτό το «φρενοκομείο», είτε πρόκειται γι’ αυτούς που εφαρμόζουν εως σήμερα πιστά την «θανατηφόρα μνημονιακή δόση», έχουν πλέον καταστεί άνευ περιεχομένου, ακόμα και αυτών των «επιχρυσωμένων» ψευδαισθήσεων, αφού οι αριθμοί και η πραγματικότητα βοούν.

Η οικονομία που υπήρξε ο χώρος των «ακρωτηριασμών» και «πειραμάτων» μέσω της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, προκειμένου δήθεν να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της και να μειωθούν τα ελλείμματα και το χρέος, λόγω ακριβώς αυτής της πολιτικής που επέφερε πολεμική ύφεση, βρίσκεται σε χειρότερα επίπεδα σήμερα, τρία χρόνια μετά. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 120% του Α.Ε.Π. στις αρχές του 2010 σε 160% στις αρχές του 2013. Το δημοσιονομικό έλλειμμα παραμένει γύρω στο 10% του Α.Ε.Π., ενώ σε αυτή την τριετία έχει εξανεμιστεί το 25% της ελληνικής οικονομικής βάσης. Η ανεργία από το 10% έχει εκτοξευθεί στο 27% με αυξητικές τάσεις και συντριπτικά ποσοστά στην νεολαία (60% της νεολαίας είναι άνεργοι), ενώ ο κατώτερος μισθός βρίσκεται πλεόν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Παράλληλα με την οικονομική και κοινωνική λαίλαπα, η βίαιη φτωχοποίηση συνδυάστηκε και με σφοδρή επίθεση σε βάρος των στοιχειωδών ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων. Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων είναι ολοκληρωτική. Η στοιχειώδης πρόσβαση των πολιτών στο ελλειμματικό κράτος Πρόνοιας (υγεία-παιδεία) καθίσταται προβληματική για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και η καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων στο δημόσιο και ιδιωτικό βίο είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη με βάση τις πολιτικές και τους νόμους του «μνημονιακού οδοστρωτήρα», που υπηρετεί η οικονομική ολιγαρχία και το παραδοσιακό κλεπτοκρατικό δικομματικό προσωπικό με την προσθήκη και νεόκοπων μνημονιακών δυνάμεων, που προσέδωσαν αρχικά σε αυτό ένα ηθικό επίχρισμα, όπως για παράδειγμα η ΔΗΜ.ΑΡ.

Απέναντι σε αυτήν την καταστροφική πορεία για την χώρα απαιτείται η άμεση παύση της χορήγησης του «θανατηφόρου μνημονιακού φαρμάκου» και παράλληλα χτύπημα και ανατροπή της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του φαύλου πολιτικού εποικοδομήματος, που υπηρετεί αυτήν. Αυτό σημαίνει την καταγγελία των μνημονίων και την παύση καταβολής τόκων στο διακρατικό χρέος λόγω της επελθούσης ήδη ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα, και την επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους μέσα από διεθνή διάσκεψη έτσι, ώστε να καταστεί βιώσιμο κατά το πρότυπο της συμφωνίας του Λονδίνου το 1953 για το γερμανικό χρέος.  Παράλληλα απαιτείται  σχέδιο εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης με χρησιμοποίηση των πόρων που θα εξοικονομηθούν απ’ αυτό και η προστασία και ενίσχυση των βασικών οικονομικών, ατομικών και συλλογικών  δικαιωμάτων του λαού. Αυτή η προοπτική που μπορεί να φέρει την «ανάσταση» στην Ελλάδα, απαιτεί την άμεση ανατροπή του σημερινού πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού αδιεξόδου μέσα από τη συγκρότηση ενός ισχυρού δημοκρατικού, προοδευτικού, πατριωτικού, αντιμνημονιακού Μετώπου, ενός δηλαδή νέου Ε.Α.Μ. με πυρήνα τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και άλλες μικρότερες πολιτικές δυνάμεις (όπως για παράδειγμα το ΠΡΑΤΤΩ ή ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ και άλλες).

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ «ΘΙΑΣΟΣ»

Την ώρα, που η Ελλάδα βυθίζεται στην παρακμή, την ύφεση και την κοινωνική απόγνωση, η τρικομματική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, επιδίδεται σε επικοινωνιακές «πιρουέτες».

Στην προσπάθειά του αυτή, το κυβερνητικό «σκάφος» δεν ορρωδεί προ ουδενός, ως προς τα ψεύδη, που «εκτοξεύει», όπως, για παράδειγμα, ότι υπάρχει δήθεν αντιστροφή της δραματικής πορείας της ανεργίας και «φως στο τούνελ» της ανάπτυξης!!! Παράλληλα, είναι πανέτοιμο για την ψήφιση οποιασδήποτε αντισυνταγματικής «εκτρωματικής» διάταξης, όπως ήταν αυτή, που προβλέπονταν η ακύρωση όλων των προσωρινών διαταγών των Δικαστηρίων για τους εργαζομένους, που διεκδικούν την κατοχύρωση της εργασιακής τους σχέσης.

Αλλά και η απόλυτη υποταγή στις εντολές της Τρόϊκας ξεπερνά, πλέον, κάθε όριο. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, αποτελούν, αφενός, το θέμα των απολύσεων των δημοσίων υπαλλήλων, όπου, από τις διαπρύσιες δηλώσεις, ότι δεν θα απολυθεί κανείς, καταλήξαμε στα τρικομματικά συμφωνηθέντα περί μαζικών απολύσεων 15.000 δημοσίων υπαλλήλων έως το 2014 (και βλέπουμε…) και, αφετέρου, η μείωση του μείωση του Φ.Π.Α. στο χώρο της εστίασης, που, από προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού και των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης, παραπέμπεται και πάλι «στις καλένδες», την ώρα, που σε όλες τις ανταγωνιστικές μας τουριστικά Χώρες στην Λεκάνη της Μεσογείου, το ποσοστό αυτού είναι στο 1/3 του ποσοστού της Χώρας μας !!!

Τραγική, είναι η κατάσταση στον χώρο της διαφθοράς και του «πελατειασμού», όπου, αντί να μειώνεται, γιγαντώνεται στην βάση «μικροδιευθετήσεων» ως προς την κοινωνία και της πλήρους παράδοσης του εθνικού πλούτου, ως προς την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία. Η προσπάθεια αντικατάστασης του Διοικητή του ΟΑΕΔ, από τον υπουργό Εργασίας, που ανήκει στον «σκληρό πυρήνα» της Ν.Δ. και του περιβάλλοντος Σαμαρά, με την κατηγορία ότι αυτός επιδίδεται σε «πελατειακή» πολιτική υπέρ της ΔΗΜ.ΑΡ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στο άκρως ευαίσθητο κομμάτι των ανέργων, που ξεπερνά το 1,5 εκατομμύριο, προφανώς διότι δεν εξυπηρετούσε αμιγώς τις «πελατειακές κομματικές ανάγκες» της Ν.Δ., επιβεβαιώνει πως το φαύλο πολιτικό σύστημα του πάλαι ποτέ δικομματικού κλεπτοκρατισμού «ζει και βασιλεύει» και υπό τον σημερινό «τρίχρωμο μανδύα». Από την άλλη πλευρά, η παράδοση του κερδοφόρου ΟΠΑΠ «αντί πινακίου φακής», σε «επιφανή» μέλη της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας, φίλα, μάλιστα, προσκείμενα στον ίδιο τον πρωθυπουργό, δείχνει τον «ολισθηρό δρόμο» της κυβέρνησης.

Έτσι, δέκα μήνες από την ανάληψη της εξουσίας από την τρικομματική κυβέρνηση (Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΔΗΜ.ΑΡ.), η Ελλάδα συνεχίζει τον «δρόμο της αβύσσου», που ξεκίνησε εδώ και τρία χρόνια, από την ένταξή της στην μνημονιακή «λαιμητόμο». Μοναδικοί ωφελημένοι είναι το διεθνές κερδοσκοπικό κεφάλαιο, η ντόπια παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και το δικομματικό πολιτικό προσωπικό, στο οποίο προσετέθη και αυτό της ΔΗΜ.ΑΡ.

Ο τρικομματικός αυτός κυβερνητικός «θίασος», που το μόνο που πράττει, είναι να οδηγεί την Ελλάδα «στον γκρεμό», αποτελώντας τον «δογματικό φύλακα» των καταστρεπτικών μνημονιακών επιταγών και τον «πιστό υπηρέτη» των παρασιτικών οικονομικών ολιγαρχικών στρωμάτων – οικογενειών της Χώρας, πρέπει, το συντομότερο, να ανατραπεί, πριν εκποιηθούν και τα «εργαλεία» εκείνα, τα οποία μία άλλη λαϊκή προοδευτική κυβέρνηση Σωτηρίας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για την αντιστροφή της σημερινής παρακμιακής πορείας και για την αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση της Χώρας.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ «ΟΛΕΘΡΟΣ»

Η Ευρώπη «φλέγεται απ’ άκρη σ’ άκρη», με εντονότερες τις «φλόγες» στον Νότο, αλλά και εμφανή, πλέον, τα σημάδια μεταφοράς της «φωτιάς» και στον Βορρά.

Αιτία αυτής της διαλυτικής Ευρωπαϊκής πορείας, είναι η συνέχιση της χορήγησης του ίδιου «δηλητηριώδους φαρμάκου», της σκληρής, δηλαδή, δημοσιονομικής λιτότητας και των δογματικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που επιβάλλονται από την Γερμανική πολιτικοοικονομική «ελίτ».

Είναι, πλέον, πασιφανές στον οποιονδήποτε καλόπιστο παρατηρητή, ότι πίσω από αυτές τις πολιτικές κρύβεται η προσπάθεια του Γερμανικού Κεφαλαίου να επεκτείνει την οικονομική, και εν συνεχεία την πολιτική της κυριαρχία σε όλη την Ευρώπη, μέσω της μετατροπής των ισότιμων Ευρωπαϊκών Κρατών, σε ιδιότυπες Ευρωπαϊκές «αποικίες χρέους», αρχής γενομένης από τις Χώρες του Νότου, και ειδικότερα τις δύο κρατικές οντότητες του Ελληνισμού, την Ελλάδα και την Κύπρο.

Βιώνουμε, στην κυριολεξία, την υλοποίηση του σχεδίου της «γερμανοποίησης» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της επιβολής του «Γερμανικού Ράιχ» (Deutsches Reich). Ο απώτερος και ανομολόγητος στόχος της Γερμανικής πολιτικοοικονομικής «ελίτ», είναι η επίτευξη, με βάση την οικονομία, του στόχου της «Μεγάλης Γερμανίας του Ράιχ», εκεί που απέτυχαν το Πρώτο, Δεύτερο και Τρίτο Ράιχ, μέσω της χρησιμοποίησης του κοινού Ευρωπαϊκού νομίσματος και του δημοσίου χρέους των Ευρωπαϊκών Χωρών.

Η κατάληξη αυτή δεν είναι ούτε μονόδρομος, ούτε προδιαγεγραμμένη, αφού θα μπορούσε, με αντιστροφή αυτής της πολιτικής, να αποτραπεί ο Ευρωπαϊκός «όλεθρος». Μια άλλη ριζοσπαστική πολιτική προς αυτή την κατεύθυνση, θα είχε τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής «σεισάχθειας», που θα εμπεριείχε την διαγραφή όλων των σημερινών χρεών των Ευρωπαϊκών Χωρών, με έκδοση αντίστοιχων Ευρωομολόγων (τύπωση χρήματος, κατά την τακτική της FED και των άλλων παγκόσμιων καπιταλιστικών πόλων), την χορήγηση επιπλέον ποσών για ισχυρή αναπτυξιακή δράση στα επιμέρους Κράτη – μέλη, με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα αυτών, την δημιουργία ενός κεντρικού Ευρωπαϊκού θεσμού για την επιβολή πλήρους διαφάνειας, εν σχέσει με αυτούς τους αναπτυξιακούς πόρους.

Και αν αυτή την πολιτική δεν θα την δέχονταν η Γερμανία, τότε θα έπρεπε να της υποδεχθεί ο δρόμος της εξόδου από το Ευρώ σήμερα. Γιατί, διαφορετικά, η ακολουθούμενες πολιτικές, είναι βέβαιο ότι θα έχουν την ίδια κατάληξη, δηλαδή την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ ή την διάλυση του ευρώ, όταν, όμως, θα έχει επέλθει ο «θάνατος» της Ευρώπης και η «πτωματοποίηση» των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Σ’ αυτό το συμπέρασμα οδηγεί η λογική εξέλιξη των πραγμάτων, αφού υφίστανται σοβαρές υπόνοιες, ότι το πραγματικό «σχέδιο Β» της Γερμανίας είναι η αποχώρησή της από το ευρώ και η υιοθέτηση του μάρκου, όταν, όμως, θα έχει ολοκληρώσει την πλήρη οικονομική υποδούλωση των άλλων Ευρωπαϊκών Χωρών και θα τις έχει μετατρέψει σε Ευρωπαϊκές «αποικίες χρέους.

Είναι προφανές, ότι απαιτείται η άμεση αφύπνιση του Ευρωπαϊκού λαϊκού κινήματος και η πολιτική ενίσχυση των ριζοσπαστικών αριστερών και δημοκρατικών κινημάτων και κομμάτων, αφού οι σημερινές θλιβερές πολιτικές Ευρωπαϊκές ηγεσίες είναι απούσες και «έρμαια» του Βερολίνου, πριν ολοκληρωθεί ο «όλεθρος» της Ευρώπης.

ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ «ΩΔΗ» ΣΤΟΝ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΣΜΟ

H υπερψήφιση της «ντροπολογίας», που απαλλάσσει τις διοικήσεις των τραπεζών (κυρίως της εκποιημένης Αγροτικής Τράπεζας), που έδωσαν «θαλασσοδάνεια» 250 εκατομμυρίων ευρώ τουλάχιστον στα κόμματα του δικομματισμού, που συνεχίζουν να κυβερνούν αυτόν τον τόπο από το 1974, και μαζί με αυτές, τους προέδρους και τους ταμίες των κομμάτων αυτών, καθώς και όλου του υπολοίπου «εσμού» των «χρυσοκανθάρων» των μη κυβερνητικών οργανώσεων, αποτελεί, χωρίς υπερβολή, το απόγειο της παρακμής, αλλά και του αμοραλισμού του πολιτικού συστήματος σ’ αυτή την Χώρα.

Πολιτικό σύστημα, που επί σαράντα χρόνια κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, αργά αλλά σταθερά στην αρχή, και στην συνέχεια με επιτάχυνση στην ύστερη Μεταπολιτευτική περίοδο, δόμησε το πιο άθλιο κλεπτοκρατικό σύστημα στην Ευρώπη, με διάχυση της σήψης και της διαφθοράς παντού, σε όλους τους θεσμούς και σε όλα τα επίπεδα, με μοναδικό στόχο την συγκάλυψη και την ευχέρεια στην «λεηλασία» του εθνικού πλούτου της Χώρας από τα «τρωκτικά» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, την πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, που την εξέφραζε πολιτικά, και διάφορα ιδιοτελή κοινωνικά στρώματα, που αποτέλεσαν την «συμμαχία της μεγάλης αρπαγής».

Αυτή η πορεία, σε συνδυασμό με την επιθετικότητα των διεθνών τοκογλύφων του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, είναι που οδήγησε την Χώρα στην σημερινή κατάπτωση και εθνική ταπείνωση και την κοινωνία σε απόγνωση.

Ακόμα και σήμερα, μετά από τρία χρόνια μνημονιακής «καταιγίδας», που εξανδραπόδισε το 1/3 του Ελληνικού πληθυσμού, που έχει φτωχοποιήσει και περιθωριοποιήσει μεγάλα, δυναμικά και ζωτικά κοινωνικά τμήματα της Χώρας, που έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε Χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας μιας ιδιότυπης Ευρωπαϊκής «αποικίας χρέους», το ίδιο πολιτικό προσωπικό, που είναι υπεύθυνο γι’ αυτή την μεγάλη εθνική «κατρακύλα», δεν ορρωδεί προ ουδενός, προκειμένου να προστατεύσει τα προνόμιά του και την διαπλοκή.

Με κυνικό, ανήθικο και αμοραλιστικό τρόπο, προχώρησαν στην ψήφιση της «ντροπολογίας» – σκάνδαλο, δίνοντας, παράλληλα, την «χαριστική βολή» στην όποια αξιοπιστία του Κοινοβουλίου, με στόχο την απαλλαγή του δότη, έτσι ώστε να αποφύγουν την ποινική δίωξη οι υπεύθυνοι των κομμάτων, που ήταν οι αποδέκτες αυτών των «θαλασσοδανείων» («δανεικών και αγύριστων»), δηλαδή οι τέσσερις πρωθυπουργοί, που ήταν επικεφαλής στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την Ν.Δ., οι υπεύθυνοι οικονομικών και οι ταμίες, που εισέπρατταν και διαχειρίζονταν τα χρήματα.

Η θλιβερή αυτή εξέλιξη «φωτίζει» και την σκανδαλώδη παραχώρηση της Αγροτικής Τράπεζας στον Όμιλο της Πειραιώς από την τρικομματική κυβέρνηση, αντί 97 εκατομμυρίων ευρώ, την στιγμή, που μόνο η ακίνητη περιουσία της Αγροτικής Τράπεζας ανέρχονταν σε 1,5 δις ευρώ και η ρευστότητά της ήταν πολλαπλάσια της Πειραιώς.

Ο «κατηφορικός δρόμος» της τρικομματικής κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος συνολικά, συνεχίζεται αμείωτος και, επειδή έχει χαθεί πλέον το μέτρο, ακόμα και με βάση τα μέτρα και τα σταθμά της Ελληνικής κλεπτοκρατίας, επιδίδονται και σε προκλητικά αυταρχική επίδειξη βίας και καταστολής, όπως διαπιστώσαμε με την επαναφορά «μαύρων», παλαιών ημερών, στην Ιερισσό της Χαλκιδικής. Είναι βέβαιο, ότι ο συνδυασμός του αμοραλισμού, της ανηθικότητας και της αυθαιρεσίας του αστυνομικού Κράτους, που «κονιορτοποιεί» το Σύνταγμα και την δημοκρατική ευαισθησία, αποτελεί έναν «εκρηκτικό συνδυασμό», που διογκώνει την αγανάκτηση και την αμφισβήτηση και μπορεί να μετατραπεί σε «φωτιά», που θα «κατακάψει τα πάντα».