«ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ»

Η πρωτοφανής, ακόμα και για τα δεδομένα της σημερινής τοκογλυφικής Ευρωπαϊκής «ελίτ», απόφαση του Eurogroup για «κούρεμα» των καταθέσεων στην Κύπρο, την στιγμή, που το ποσό των 17 δις ευρώ, που απαιτείται για την στήριξη του τραπεζικού της τομέα, είναι ασήμαντο για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα, αποτέλεσε, αναμφισβήτητα, μία σχεδιασμένη «δολοφονική οικονομική επίθεση» σε βάρος της οικονομίας και της κοινωνίας της Κύπρου.

Πρόκειται για πολιτικές, που έχουν ως στόχο την διάλυση της Κυπριακής οικονομίας, με απώτερο στόχο τα ενεργειακά αποθέματα αυτής, τα οποία αποτελούν το «χρυσόμαλλο δέρας» για την Γερμανική οικονομική «ελίτ», η οποία τελεί σε οικονομικό εθνικιστικό «παροξυσμό», προκειμένου να αποκτήσει έλεγχο στις πρώτες ενεργειακές ύλες, καθώς και πρόσβαση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, μέσω του «αβύθιστου αεροπλανοφόρου», που αποτελεί για την ευρύτερη περιοχή το νησί της Αφροδίτης.

Τα φληναφήματα και τα γελοία «ηθικολογικά» επιχειρήματα, περί δήθεν «μεταρρύθμισης του πλυντηρίου μαύρου χρήματος» της Κύπρου, λόγω των Ρωσικών καταθέσεων, δεν αποτελούν τίποτε άλλο, παρά ένα υποκριτικό «φύλλο συκής», αφού είναι γνωστό στους πάντες, ότι στα μικροσκοπικά Ευρωπαϊκά κρατίδια Λιχτενστάιν και Λουξεμβούργο έχουν συσσωρρευθεί ιλιγγιώδη ποσά μαύρου χρήματος, με προεξάρχοντες Γερμανούς καταθέτες και πρωτοστατούσα την Deutsche Bank !!!

Η επιθετική αυτή «οικονομική δολοφονική επίθεση» κατά της Κύπρου από την Γερμανοκρατούμενη σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση, μετατρέπει την οικονομική κρίση, στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που έχει «γονατίσει» από τις αδιέξοδες μνημονιακές εξοντωτικές πολιτικές, σε μείζονα γεωπολιτική κρίση, προοιωνίζοντας πιθανούς νέους μείζονες εθνικούς «ακρωτηριασμούς».

Η αποφυγή της «θανάσιμης παγίδας» του σχεδίου Ανάν, που επιχειρήθηκε πριν λίγα χρόνια και αποκρούσθηκε από τον περήφανο Κυπριακό Λαό, όχι μόνο δεν ήταν οριστική, αλλά, μέσω της μνημονιακής κηδεμονίας από τις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μητροπολιτικού καπιταλισμού και του επικυρίαρχου Γερμανικού κεφαλαίου, επανέρχεται με σκληρότερο τρόπο. Ήδη, η «δολοφονική δολιοφθορά», παρά το ηρωικό «όχι» του Κυπριακού Λαού, έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη οικονομική και πολιτική ζημιά στην Κύπρο, η οποία βρίσκεται σήμερα μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας, με «τραυματισμένη θανάσιμα» την, μέχρι τώρα, οικονομική της δομή, που ήταν κυρίως οι υπηρεσίες και οι τραπεζικές διαμεσολαβήσεις.

«Θλιβερή παρωδία» απέναντι σ’ αυτή την μείζονα κρίση του Ελληνισμού, αποτελεί η πολιτικοοικονομική «ελίτ της Αθήνας», η οποία, για μια ακόμα φορά, δημιούργησε τετελεσμένα σε βάρος της Κύπρου, μέσω του PSI, όπου «έδωσε τη χαριστική βολή» στις Κυπριακές τράπεζες. Σήμερα, αφού συναίνεσε και πρωτοστάτησε στην κατάπτυστη απόφαση του Eurogroup περί «κουρέματος» των τραπεζικών καταθέσεων, παραβιάζοντας τους πολυετείς διεθνείς κανόνες τραπεζικών εγγυήσεων και το «δίχτυ ασφαλείας» των καταθέσεων έως 100.000 ευρώ, νομιμοποιώντας αυτή, αλλά και η Κυπριακή πολιτική ηγεσία, τους «οικονομικούς δολοφόνους» της Κύπρου, «παρακολουθεί εκ του μακρόθεν» τις εξελίξεις. Είναι, δε, τόσο «μυωπική», που πιθανότατα εύχεται την αποτυχία του ηρωικού «όχι» του Κυπριακού Λαού, προκειμένου να «συσκοτισθούν» οι δικές της εγκληματικές ευθύνες για την κατάπτωση και την «βύθιση» της Ελλάδας μέσω της παθητικής αποδοχής των μνημονιακών «εκτρωμάτων», παρά το γεγονός ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, οι αρνητικές συνέπειες για την Χώρα μας και τον Κυπριακό Ελληνισμό θα είναι μεσομακροπρόθεσμα οδυνηρές.

ΙΔΕΕΣ, «ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ» ΚΑΙ «ΚΑΤΣΑΡΙΔΟΚΤΟΝΟ»

Μαίνεται, στην κυριολεξία, ο «πόλεμος» μεταξύ του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν και του Όλι Ρεν, επιτρόπου για τα δημοσιονομικά θέματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η εμμονή του τελευταίου στην άτεγκτη εφαρμογή των σκληρών μονεταριστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ευρωπαϊκής «ελίτ» του Βορρά, την ώρα που ο Ευρωπαϊκός Νότος εξαθλιώνεται ραγδαία, οδήγησε τον Κρούγκμαν να πει την περίφημη φράση, ότι «οι ιδέες του Όλι Ρεν είναι σαν τις κατσαρίδες, που ενώ τις διώχνεις, αυτές επιστρέφουν».

Η ιδεολογική και πολιτική αυτή αντιπαράθεση έχει τεράστια σημασία για το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η σκληρή μονεταριστική δημοσιονομική λιτότητα, που επιβάλλεται από το Βερολίνο έχει επιφέρει, ήδη, σοβαρές «ρωγμές», όχι μόνο στον «αδύναμο κρίκο», που είναι η Ελλάδα, στην οποία τα μνημονιακά αποτελέσματα είναι, ήδη καταστροφικά, αλλά και στις άλλες Χώρες, όπως η Ιταλία, το ισχυρό εκλογικό μήνυμα της οποίας προσπαθεί το Ευρωπαϊκό «ιερατείο» να γελοιοποιήσει, η Ισπανία, η Πορτογαλία, αλλά και ισχυρότερες οικονομικά Χώρες, όπως η Γαλλία.

Οι «ιδέες – κατσαρίδες» αποτυπώνονται εύγλωττα και στην εμμονή των εκπροσώπων της Τρόϊκας, που μας εποπτεύουν. Είναι, πραγματικά, εξοργιστική η συμπεριφορά τους απέναντι στον Ελληνικό Λαό και τις τρομακτικές θυσίες, που έχει υποστεί η πλειοψηφία αυτού, πλην του «ιδιοτελούς» κοινωνικού τμήματος, που συναπαρτίζεται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της Χώρας, που έχει ενσωματωθεί σ’ αυτήν και διάφορα άλλα συναφή κοινωνικά τμήματα, λόγω και της απουσίας πολιτικών από την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, δίκαιας κατανομής των βαρών και προστασίας των κοινωνικών στρωμάτων, που πλήττονται βάναυσα.

Η συμπεριφορά τους, δε, αυτή μετατρέπεται σε οργή, γιατί δεν είναι μόνο η κυνική τους αδιαφορία για τα κοινωνικά «ερείπια» και την ανθρωπιστική κρίση, που επιφέρουν οι μνημονιακές πολιτικές τους, αλλά και το γεγονός, ότι ο παγκόσμιος «μέντορας» του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, το Δ.Ν.Τ., από τον Οκτώβριο του 2012 στην Σύνοδο του Τόκιο, δια του επικεφαλής οικονομολόγου του Μπλανσάρ, έχει, ήδη, παραδεχθεί, ότι έκανε λάθος στον πολλαπλασιαστή υφέσεως και ότι οι υφεσιακές αυτές πολιτικές είναι απλώς καταστρεπτικές.

Εξίσου, όμως, εξοργιστική είναι και η πολιτική στάση της τρικομματικής κυβέρνησης, η οποία εμφανίζεται «με λεοντή», που δήθεν διαπραγματεύεται «σκληρά» με την Τρόϊκα, στο εάν, δηλαδή, θα καταργήσει το «χαράτσι της ΔΕΗ», που είναι προεκλογική της δέσμευση, αλλά και επιταγή του Συμβουλίου της Επικρατείας, και στο εάν θα υπάρξουν περισσότερες δόσεις είσπραξης των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών (!!!), δηλαδή προτάσεις – «ασπιρίνες», που αφορούν την διευκόλυνση των βαρειά φορολογουμένων Ελλήνων να αποπληρώσουν τα χρέη τους, χωρίς να μεριμνά για το 1.500.000 ήδη ανέργων και την διάλυση όλων των θεσμών του Κράτους Προνοίας.

Είναι προφανές, ότι απαιτείται ανατροπή αυτής της αδιέξοδης και καταστροφικής πορείας της Χώρας. Κατ’ αναλογία του τίτλου, χρειάζεται ισχυρό λαϊκό «κατσαριδοκτόνο», για την συντριβή των νεοφιλελεύθερων μονεταριστικών πολιτικών, που επιβάλλονται από το «ιερατείο» των παγκοσμίων δανειστών – τοκογλύφων και υπηρετούνται πιστά ως «πιόνι» από την τρικομματική κυβέρνηση, πριν η οικονομία διαλυθεί και η Ελληνική κοινωνία «γονατίσει» παντελώς.

ΤΡΙΚΑΛΑ: ΑΠΟ ΤΗΝ «ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ» ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ

Η Ελλάδα, αφού βίωσε μια επίπλαστη «ευμάρεια» κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, με ευθύνη της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που συμμετείχε στην διακυβέρνηση της Χώρας, που όλα αυτά τα χρόνια δόμησαν ένα σκληρό, ανελέητο κλεπτοκρατικό σύστημα, έχοντας μετατραπεί σε «διεθνές πειραματόζωο» μέσω των μνημονιακών πολιτικών, οδηγείται σήμερα, στην κυριολεξία, «ως πρόβατο επί σφαγή».

Τα αποτελέσματα είναι, ήδη, δραματικά, αφού μεγάλα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και πολλά άλλα «φτωχοποιούνται» ταχύτατα, οι δομές του Κράτους Πρόνοιας βρίσκονται σε διαδικασία διάλυσης και, κυρίως, καταστρέφονται τα «εργαλεία» εκείνα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στο μέλλον τη βάση για ανατροπή της κατάστασης αυτής (εκποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, διάλυση του πρωτογενούς τομέα, εκχώρηση του τραπεζικού συστήματος στους ξένους δανειστές κ.λπ.).

Παράπλευρη συνέπεια αυτής της συστηματικής και δομικής κρίσης, είναι και η «βύθιση» του πνευματικού και πολιτιστικού έργου στη Χώρα και η υποβάθμιση του δημόσιου πολιτικού λόγου. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες του ελλειμματικού επιπέδου των συνεδριάσεων στη Βουλή.

Εν μέσω αυτής της βαθειάς κρίσης, συνεχίζεται η συστηματική απαξίωση των Τρικάλων, με αφορμή τις «φαιδρές» δηλώσεις και ανεπίτρεπτες συμπεριφορές αιρετών εκπροσώπων του Νομού. Είναι γεγονός, ότι αυτός παρουσίαζε, διαχρονικά, ισχυρό έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης, πλην όμως, ουδέποτε είχε φθάσει σε αυτό το επίπεδο, να αποτελεί ένα εκ των κεντρικών θεμάτων γέλωτος και διαπόμπευσης των κεντρικών πανελλαδικών Μ.Μ.Ε. Ανεξαρτήτως, όμως, της αξιοποίησης και διόγκωσης απ’ αυτά τέτοιων θεμάτων, υπάρχει, αντικειμενικά, σοβαρότατη προσωπική ευθύνη αυτών, οι οποίοι αναπαράγουν με την συμπεριφορά τους, σε πανελλήνιο ακρόαμα, τον οίκτο ή την χλεύη των συνελλήνων κατά των Τρικάλων.

Φαίνεται ξεκάθαρα, ότι μέσα στην τραγικότητα της κατάστασης που ζούμε, υπάρχουν κάποιοι «επιβάτες» της πολιτικής και, δυστυχώς, φορείς λαϊκής εντολής, που αντί να λυγίζουν από το βάρος της ευθύνης, αντίθετα προκαλούν δίκαια οργή, είτε με την γελοιότητα της δημόσιας εικόνας τους, είτε με τον χλευαστική τους συμπεριφορά.

Αυτό που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν, είναι ότι η συμπεριφορά τους προσβάλλει τον τόπο μας, που στην σύγχρονη ιστορία έχει συνδέσει το όνομα του με εμβληματικές μορφές, που προσέφεραν, είτε ως δημόσιοι άνδρες, είτε ως καλλιτέχνες. Ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος, ο Παπαθύμιος Βλαχάβας, ο Νικόλαος Στουρνάρης, ο Στέφανος Σαράφης, έρχονται χωρίς προσπάθεια στην μνήμη και, αντίστοιχα, στον χώρο της τέχνης, η εμβληματική μορφή του Βασίλη Τσιτσάνη, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Μπάμπης Μπακάλης, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Κώστας Βίρβος και πόσοι άλλοι, που έγιναν γνωστοί με το έργο τους, και όχι ως «διανομείς αναπαραγωγικών οργάνων», επιδεικνύοντας δημόσια, και μάλιστα σε βάρος εργαζομένων, τον καθυστερημένο μετεφηβικό τους οίστρο ή ως δημόσιο θεατρικό «μπουλούκι», επαναφέροντας στο προσκήνιο τον συμπαθή «Τραμπάκουλα» του Χάρρυ Κλυνν.

Η κατάσταση αυτή, που αρχικά δημιούργησε αισθήματα «χαρμολύπης», έχει μετατραπεί, πλέον, σε οργή των Τρικαλινών έναντι των αυτόβουλων και «εκκολαπτόμενων γραφικών αστέρων των μίντια», αιρετών τους, μάλιστα, εκπροσώπων, στην «Ρωμαϊκή αρένα», που έχει «στηθεί» στην σημερινή Ελλάδα της μεγάλης κρίσης.

«ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

Χωρίς τέλος αποδεικνύεται ο κατηφορικός δρόμος της οικονομικής και κοινωνικής «περιδίνησης», στον οποίο έχει εισέλθει η Ελλάδα στα τρία τελευταία χρόνια της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών. Οι συνέπειες αυτών είναι ιδιαίτερα καταστρεπτικές για την κοινωνία και τη Χώρα, αλλά και την θέση της στον διεθνή χώρο, καθόσον έχει αποδεχθεί τον ρόλο του παγκόσμιου «πειραματόζωου» και της μετατροπής της, από ισότιμη Ευρωπαϊκή Χώρα, σε οιονεί «αποικία χρέους».

Είναι, πλέον, πασιφανές, ότι το ακολουθούμενο ακραίο νεοφιλελεύθερο οικονομικό «πείραμα», το μόνο που προσφέρει, είναι η γιγαντιαία οικονομική ύφεση και τα κοινωνικά «ερείπια». Η εφαρμογή του «θανατηφόρου μνημονιακού φαρμάκου» έχει δημιουργήσει συνθήκες ιστορικής ήττας για την Χώρα, αφού το 30% του ενεργού δυναμικού της και το 60% των νέων είναι άνεργο, τα μισά και πλέον νοικοκυριά έχουν κηρύξει στάση πληρωμών, ο πρωτογενής τομέας βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, ενώ η παραγωγική βιομηχανική βάση της Χώρας σε πλήρη αποδιοργάνωση. Το μόνο «αντίδοτο», που προτείνεται ως λύση για τη Χώρα από το σύστημα παρακμής, είναι το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου μέσω των αποκρατικοποιήσεων και των υπολοίπων «φιλέτων», δηλαδή των «ασημικών» της Χώρας, χωρίς, καν, ένα στοιχειώδες σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, το σύστημα παρακμής, που κυβερνά τη Χώρα και συναποτελείται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού του δικομματικού κλεπτοκρατισμού της Μεταπολίτευσης, που υπηρετείται σήμερα από την τρικομματική κυβέρνηση, στην προσπάθειά του να περισώσει τα προνόμιά του με τις «πλάτες» των διεθνών τοκογλύφων, αφενός, επιδεικνύει συνεχή αυταρχισμό στην άσκηση της εξουσίας και, αφετέρου, είναι διατεθειμένο να ακολουθήσει μέχρι τέλους αυτή την «θανατηφόρα» πολιτική για την Ελλάδα, ανεξαρτήτως κοινωνικού και εθνικού κόστους.

Αυτή η κατάσταση της «βύθισης» της Χώρας πρέπει να ανατραπεί. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η δημιουργία ενός ισχυρού παλλαϊκού δημοκρατικού αντιμνημονιακού μετώπου, που θα έχει ως στόχο τη σωτηρία της χώρας και του Λαού. Σ’ αυτό το πατριωτικό, δημοκρατικό, κοινωνικό μέτωπο, θα πρέπει να συμμετέχουν όλες οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, στη βάση ενός ελάχιστου προγράμματος, που θα επαναφέρει την Ελλάδα σε μια νέα πορεία, απαλλαγμένη από την διαδικασία «αποικιοποίησής» της, την «παρασιτική» ολιγαρχία και την «κηδεμονία» της Τρόικας και των μνημονιακών πολιτικών, που οδηγούν στην «συντριβή» των ασθενέστερων στρωμάτων και των μικρομεσαίων και δημιουργούν συνθήκες πιθανών εθνικών «ακρωτηριασμών» του Ελληνισμού.

Προϋπόθεση για την δημιουργία αυτού του μετώπου, που πρέπει να αποτελέσει την πρώτιστη προτεραιότητα όλων των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων της Χώρας, που, ενώ σήμερα αποτελούν την πλειοψηφία του Λαού, λόγω του κατακερματισμού τους, δεν μπορούν να παίξουν τον άμεσα εθνικό ρόλο τους, να αποτρέψουν, δηλαδή, την ολική καταστροφή της Χώρας και να δώσουν ελπίδα και προοπτική στον χειμαζόμενο σήμερα Ελληνικό Λαό, είναι η συγκρότηση, αναλογικά, ενός νέου πολιτικού ΕΑΜ, με την δημιουργία ενός συμμαχικού πολιτικού μετώπου στη βάση ενός ελαχίστου πολιτικού προγράμματος σωτηρίας. Μέτωπο, το οποίο θα δώσει ελπίδα στον Λαό, θα παρακινήσει τις απενεργοποιημένες δυνάμεις του από την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη και θα το φέρει στην κυβερνητική εξουσία για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος σωτηρίας της Ελλάδας.

Οι καιροί ου μενετοί.

«ΝΕΟΚΟΛΛΗΓΟΠΟΙΗΣΗ»

Μία από τις βασικές αιτίες της χρεοκοπίας της Ελλάδος ήταν οι εγκληματικές πολιτικές της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε αυτή τη Χώρα, έναντι της αγροτικής τάξης και της εν γένει ανάπτυξης του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Η αγροτική τάξη, που αποτέλεσε επί χρόνια το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό στήριγμα και το «μαξιλάρι» του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της Χώρας, υπήρξε, αντικειμενικά, πάντα το «αποπαίδι» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, με ελάχιστες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη μεταξύ του φυτικού, κτηνοτροφικού, αλιευτικού και δασικού τομέα.

Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, ήταν η δημιουργία του φαινομένου του «αγροτικού παραδόξου», που εμφανίζεται, κυρίως, στις εξαρτημένες καπιταλιστικές Χώρες της περιφέρειας, και ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο. Δηλαδή, πώς μία Χώρα, με τον μεγαλύτερο αριθμό αγροτών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι μόνο να μην μπορεί να καλύπτει τις διατροφικές της ανάγκες, αλλά να ξοδεύει για εισαγωγή αγροτικών προϊόντων (κυρίως κτηνοτροφικών παλαιότερα και τελευταία και φυτικών), περισσότερα χρήματα, απ’ αυτά που χρειάζεται για την εισαγωγή της ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ. !!!).

Οι τελευταίες κινητοποιήσεις στον Θεσσαλικό κάμπο και σε άλλες περιοχές, πιστοποιούν με τον πλέον δραματικό τρόπο το αδιέξοδο και την τραγωδία, που βιώνει σήμερα ο εναπομείναν αγροτικός πληθυσμός της Χώρας, όπου, πέρα από τις μόνιμες στρεβλώσεις, η δραματική αύξηση του κόστους παραγωγής, με τον υπερδιπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου και των εφοδίων και της σχεδιαζόμενης υπερφορολόγησης της αγροτικής γης από την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση της μνημονιακής διαχείρισης, οδηγεί την κατάσταση στο απροχώρητο.

Έναν περίπου αιώνα από την εξέγερση των αγροτών στο Κιλελέρ, για την κατάργηση των τσιφλικιών στην Θεσσαλία, η αγροτική τάξη οδηγείται σήμερα σε συνθήκες σύγχρονης «νεοκολληγοποίησης». Γιατί, πέραν της έλλειψης στρατηγικού παραγωγικού προσανατολισμού, των αρνητικών συνεπειών της αναθεωρημένης ΚΑΠ σε βάρος των Χωρών του Νότου, των απροκάλυπτων κυβερνητικών πολιτικών «εξαργύρωσης» πολιτικών «γραμματίων» προς την παρασιτική μεταπρατική ολιγαρχία, οι έξωθεν ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές δημιουργούν κλίμα «ασφυξίας» και βίαιης «φτωχοποίησης» του αγροτικού κόσμου, που, πλέον, αδυνατεί να παράγει αγροτικά προϊόντα για την επόμενη χρονιά.

Πίσω απ’ αυτές τις εξελίξεις υποκρύπτονται στρατηγικά συμφέροντα αξιοποίησης, για αλλότριους σκοπούς, της αγροτικής γης, είτε για μη παραγωγική χρήση, είτε για εκμετάλλευση από μεγάλες μονάδες, που θα λειτουργήσουν ως «οιονεί νεοτσιφλικάδες». Τυχόν ολοκλήρωση αυτών των επιδιώξεων θα αποτελέσει εθνικό πλήγμα για τη Χώρα, αφού ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα αποτελεί προνομιακό συγκριτικό πλεονέκτημά της, εάν προσανατολισθεί στην ανάπτυξη προϊόντων ποιότητας, με στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την τυποποίηση για εξαγωγή τους.

Η σημερινή κατάσταση επαναφέρει στο προσκήνιο και έναν βασικό πυλώνα, που, αφενός, εξηγεί την, μέχρι τώρα, πορεία και, αφετέρου, αποτελεί βασική προϋπόθεση για καλύτερο μέλλον της αγροτιάς. Είναι η δημιουργία ενός ισχυρού πολιτικού, ακομμάτιστου αγροτικού κινήματος, που να εκπροσωπεί τον αγροτικό κόσμο, να θέτει τις νέες στρατηγικές και, παράλληλα, να συμβάλλει στην πραγματοποίησή τους. Δηλαδή, την αντίθετη ακριβώς εικόνα της, μέχρι τώρα, εκπροσώπησής της.