ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Ενώ η Χώρα «βυθίζεται» στην ανυποληψία, διογκώνεται η φτώχεια και το περιθώριο σε μεγάλα λαϊκά στρώματα και μετατρέπεται σε σύγχρονη «αποικία χρέους», όπως πιστοποιήθηκε με την ψήφιση την περασμένη Δευτέρα, των τεσσάρων επαίσχυντων πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, που νομιμοποιεί την μνημονιακή «δαμόκλειο σπάθη», οι μνημονιακές δυνάμεις συνεχίζουν να κυβερνούν με επικοινωνιακά «παιχνίδια», και μάλιστα να εμφανίζουν και τάσεις πολιτικής ενίσχυσης. Ενώ η σημερινή κυβέρνηση ασκεί μία άδικη κοινωνικά πολιτική, η «αντοχή» και η ανοχή της Ελληνικής κοινωνίας παραμένουν υψηλές. Πρόκειται, πραγματικά, για έναν πολιτικό «κλαυσίγελο» και, στην προκειμένη περίπτωση, σημαντικός παράγοντας γι’ αυτή την κατάσταση είναι και οι πολιτικές ελλείψεις της αντιμνημονιακής δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Ο τρόπος, που διεξήχθη η συζήτηση και η ψηφοφορία για την «λίστα Λαγκάρντ», επιβεβαιώνει πλήρως τα παραπάνω, αφού πιστοποίησε, αφενός, την δυνατότητα πολιτικής επιβίωσης του λεγόμενου «συστήματος παρακμής», όπως εύστοχα έχει ονομάσει ο Καθηγητής και Πρόεδρος της πολιτικής Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», Νίκος Κοτζιάς και, αφετέρου, τις πολιτικές αδυναμίες των κομμάτων της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης.

Ως προς το «σύστημα παρακμής», το οποίο συναποτελείται από το συντηρητικό Βερολίνο, τμήματα της τρικομματικής κυβέρνησης και της οικονομικής ολιγαρχίας και διαπλοκής, έχει ως στρατηγικό στόχο να εμφανισθούν οι δυνάμεις, που οδήγησαν την Χώρα στην κρίση και χρεοκοπία και την Ελλάδα σε πρωτοφανή παρακμή, ότι είναι οι δυνάμεις, που μπορούν να την οδηγήσουν σε ανάκαμψη. Επίσης, ότι οι εκπρόσωποι της διαπλοκής και οι πρωτεργάτες της σήψης και της διαφθοράς της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας είναι αυτοί, που μπορούν να μετατραπούν σε «εξυγιαντές» του πολιτικού συστήματος και της οικονομικής διαφθοράς. Έτσι, προς αυτόν τον στόχο της αναδιάταξης του πολιτικού και επιχειρηματικού τοπίου, επιλέγονται «θύματα», τα οποία εμφανίζονται ως «τρόπαια κάθαρσης», με βάση την πλήρη υποταγή του πολιτικού κατεστημένου και της οικονομικής ολιγαρχίας στις Γερμανικές επιλογές, με βασικό σημείο αναφοράς την «λίστα Χριστοφοράκου», την οποία έχουν στα χέρια τους οι Γερμανοί και γνωρίζουν ποιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί έπαιρναν συστηματικά «μίζες» από την Siemens.

Η παραπομπή μόνο του πολιτικά «νεκρού» πρώην υπουργού Παπακωνσταντίνου με την χθεσινή ψηφοφορία και η προστασία όλων των υπολοίπων και η επιλεκτική δίωξη διαφόρων εκπροσώπων της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, πιστοποιεί αυτόν τον επικοινωνιακό στρατηγικό πολιτικό στόχο του συστήματος παρακμής.

Από την άλλη πλευρά, οι ευθύνες της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης και του λαϊκού κινήματος γενικότερα, απέναντι σε αυτό το σχέδιο και τις κινήσεις αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, εν μέσω πλήρους εξελίξεως της μνημονιακής «λαίλαπας», που θα επιτρέψει την πολιτική επιβίωση αυτών, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «αποικία χρέους», με μειωμένα δικαιώματα εντός της Ευρωζώνης, δρομολογώντας την πλήρη εξάρτηση της Χώρας από τους δανειστές και την εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού, είναι μεγάλες. Επιβάλλεται άμεσα ο επαναπροσδιορισμός της αντιπολιτευτικής τακτικής, μέσα από την δημιουργία ενός μεγάλου αντιμνημονιακού μετώπου πατριωτικής, δημοκρατικής και παραγωγικής σωτηρίας της Χώρας, που μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο αντίστασης απέναντι στην παρακμή της Ελλάδας και του αμέσου κινδύνου ανθρωπιστικής κρίσης στην Χώρα.

«ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ»–ΤΟ «ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ» ΤΟΥ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

Η πρωτοφανής, για Ευρωπαϊκό Κράτος, απόκρυψη της «λίστας Λαγκάρντ», που αφορά τις καταθέσεις Ελλήνων μόνο σε μία από τις Ελβετικές τράπεζες, από τους πρώην υπουργούς Οικονομικών κ.κ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλο, και η μη άμεση αποστολή αυτής στο ΣΔΟΕ και τις αρμόδιες ΔΟΥ, έτσι ώστε να πράξουν τα αυτονόητα για την στοιχειώδη πάταξη της φοροδιαφυγής, που είναι ιλιγγιώδης, ιδιαίτερα από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία του τόπου, αποτελεί την «κορυφή του παγόβουνου» και χαρακτηριστική περίπτωση του θηριώδους κλεπτοκρατισμού στην Ελλάδα. Κλεπτοκρατισμός, που δομήθηκε στην Μεταπολίτευση από τις δυνάμεις του δικομματισμού και υπηρετείται και σήμερα από τις μνημονιακές δυνάμεις του τόπου.

Η προσπάθεια της τρικομματικής κυβέρνησης και της άρχουσας οικονομικής ολιγαρχίας, υπό την «υψηλή εποπτεία» των διεθνών «κηδεμόνων» τους (κυρίως της Γερμανίας), να εμφανισθούν ως «δυνάμεις της κάθαρσης», μέσω της παραπομπής μόνο του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, όχι μόνο απέκρυψε, αλλά αλλοίωσε για ίδιον όφελος τη λίστα, έχει δύο κύριους στόχους: Τον βραχυπρόθεσμο στόχο, που είναι η διατήρηση της κυβερνητικής ισορροπίας, μέσω της προστασίας του κ. Βενιζέλου, που αποτελεί βασικό παράγοντα της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης και τον μακροπρόθεσμο στόχο, που είναι η αναδιάρθρωση και «ανακύκλωση» του σημερινού «σαπισμένου» πολιτικού συστήματος, μέσω μιας επιλεκτικής «εικονικής κάθαρσης» του βαρύτατα εκτεθειμένου πολιτικού προσωπικού και των τμημάτων διαπλοκής στην συνείδηση του Λαού, προκειμένου να εμφανισθούν οι υπεύθυνοι για την χρεοκοπία της Χώρας, ως οι «εξυγιαντές» και οι «σωτήρες» της.

Είναι, όμως, προφανές, ότι στην σημερινή εποχή της χρεοκοπίας της Χώρας, οι ποινικές ευθύνες, με πρόδηλες ενδείξεις τέλεσης κακουργημάτων από τους πρώην υπουργούς Οικονομικών Παπακωνσταντίνου (αδικήματα πλαστογραφίας, απιστίας, νόθευσης δημοσίου εγγράφου και παράβασης καθήκοντος) και Βενιζέλο (αδικήματα απιστίας και παράβασης καθήκοντος), αλλά και οι μείζονες πολιτικές ευθύνες των πρώην πρωθυπουργών, που τους διόρισαν, κ.κ. Παπανδρέου και Παπαδήμου, καθώς και του σημερινού πρωθυπουργού κ. Σαμαρά και του υπουργού Οικονομικών κ. Στουρνάρα, που, μέχρι σήμερα, δεν έχουν κινηθεί για την πάταξη της φοροδιαφυγής, έστω μέσω της «λίστας Λαγκάρντ», δεν μπορούν να «παραχαραχθούν» και να ξεχαστούν απ’ αυτή την προσπάθεια επιλεκτικής πολιτικής «κάθαρσης».

Αντιθέτως, στην σημερινή μνημονιακή κατάπτωση της Χώρας και της εξαθλίωσης της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, απαιτείται η πλήρης και παραδειγματική τιμωρία των παραπάνω, αλλά και όλων εκείνων, οι οποίοι «φιγουράρουν» στην περίφημη «λίστα Χριστοφοράκου», που βρίσκεται στα χέρια των Γερμανών και αποτελεί ένα εκ των βασικών πολιτικών «εργαλείων» χειραγώγησης του πολιτικού προσωπικού της Χώρας, για μετατροπή της σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους».

Το ελάχιστο χρέος και καθήκον της Δικαιοσύνης, αλλά και της σημερινής Βουλής, απέναντι στον δοκιμαζόμενο Ελληνικό Λαό από την μνημονιακή «λαίλαπα», απαιτεί το «σπάσιμο του κελύφους» της ατιμωρησίας και της προστασίας των αυτουργών, συνεργών και ηθικών αυτουργών του κλεπτοκρατισμού και της σήψης και της διαφθοράς στη Χώρα μας. Σε διαφορετική περίπτωση, οι ευθύνες, που αναλαμβάνουν για την διατήρηση της κοινωνικής ισορροπίας στην Ελλάδα, είναι κολοσσιαίες, αφού , έτσι, το 2013 πιθανόν, από τέταρτη χρονιά «ανοχής» και «αντοχής» του Λαού στο Μνημόνιο, θα μετατραπεί σε πρώτο έτος ανεξέλεγκτων κοινωνικών «εκρήξεων». 

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ «ΑΝΤΟΧΗΣ»;

Σε πρόσφατη συνέντευξή της, η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά, σε σχετική ερώτηση, πώς θα χαρακτήριζε τη σημερινή εποχή, πρόταξε δύο στίχους της «να αντέξεις είναι το ζητούμενο, όχι να καταλάβεις». Αναμφισβήτητα, αυτό ταιριάζει περισσότερο στους σημερινούς «θρυμματισμένους» καιρούς και στην προϊούσα δυστυχία και καταστροφή, που έχει απλωθεί πάνω από την Ελλάδα.

Ακόμα, όμως και έτσι όπως τίθεται το ζήτημα, τρία χρόνια μετά τον μνημονιακό «Αρμαγεδδώνα» τίθεται πλέον εν αμφιβόλω και αυτή η έννοια της «αντοχής», αφού το εύρος των προβλημάτων ως προς την κοινωνική κατάσταση, την οικονομία και την πολιτική, ξεπερνά κάθε όριο και δημιουργεί απειλητικές συνθήκες ανθρωπιστικού «ολοκαυτώματος».

Το 2013, αναμφισβήτητα, θα αποτελέσει «σημείο καμπής» για τις αντοχές της κοινωνίας. Εάν, δηλαδή, θα είναι η τέταρτη μνημονιακή χρονιά κοινωνικής «αντοχής» ή θα αποτελέσει την «θρυαλλίδα» ανεξέλεγκτων κοινωνικών «εκρήξεων» των πληττομένων κοινωνικών στρωμάτων, που συνεχώς διευρύνονται και εκτείνονται στα 2/3 της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία έχουν υποστεί ανελέητη επίθεση στην αγοραστική τους δύναμη, αλλά και στα στοιχειώδη ατομικά και κοινωνικά τους δικαιώματα. Γιατί, η σκληρή νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, που επιβλήθηκε από την «θλιβερή» Ευρωπαϊκή ηγεσία και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με «εργαλείο» το υποταγμένο ντόπιο πολιτικό προσωπικό και την ντόπια μεταπρατική οικονομική ολιγαρχία, για να περισώσουν τα δικά τους προνόμια, επέφερε συντριπτικό πλήγμα στην ζωή και τις ελπίδες της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, με εξαίρεση το «ιδιοτελές τμήμα», που συναπαρτίζεται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, την πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, που αποτελεί πλέον «σάρκα» αυτής και διάφορα παρασιτικά στρώματα, τα συμφέροντα των οποίων προωθούνται από την αδιέξοδη και καταστροφική μνημονιακή πολιτική.

Ως προς το υποταγμένο και τρομώδες πολιτικό προσωπικό, αποτελεί κόλαφο η πρόσφατη απάντηση του Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων της Ε.Ε. Όλι Ρεν προς τον ευρωβουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Νίκο Χουντή, σύμφωνα με την οποία, η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, η οποία, υποτίθεται, θα έκανε και επαναδιαπραγμάτευση της προηγούμενης καταστροφικής μνημονιακής διετίας (!!!), έκανε μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απ’ ό,τι η ίδια η Τρόϊκα είχε προβλέψει στον προϋπολογισμό του 2012 !!!

Είναι προφανές, ότι η υποταγή στα κελεύσματα ή, ακόμα χειρότερα, στις πιθανολογούμενες προθέσεις των δανειστών, αγγίζει τα όρια της υστερίας και η μετατροπή των κυβερνήσεων της Ελλάδος σε «βασιλικότερους του βασιλέως», την ώρα, που η κοινωνική συνοχή της Χώρας βρίσκεται στα όρια του «βαράθρου», αποτελεί προσπάθεια «δελεασμού» των δανειστών, προκειμένου να αποφευχθεί ο στοιχειώδης έλεγχος στον συνεχιζόμενο κλεπτοκρατισμό, από το ευνοούμενο παρασιτικό «ιδιοτελές τμήμα» της Ελληνικής κοινωνίας. Η «λίστα Λαγκάρντ» αποτελεί ένα μικρό δείγμα στο διαρκές εθνικό έγκλημα της κλεπτοκρατίας και ατιμωρησίας στην Ελλάδα, καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Αυτή, όμως, η εγκληματική, πλέον, πολιτική μετατρέπει το 2013 σε χρονιά «αντοχής» του πολιτικού συστήματος και, συνολικά, του πολιτικού εποικοδομήματος, το οποίο «ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί», αφού η Ελλάδα, από ανεξάρτητη Χώρα, κινείται στις προδιαγραφές μιας σύγχρονης «αποικίας χρέους», απροετοίμαστη πολιτικά, οικονομικά και τεχνολογικά, μπροστά στις σημερινές κρίσιμες συγκυρίες και μεγάλες αλλαγές, που επέρχονται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και στις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, με άμεσες «αναταράξεις» και επιρροές στα μείζονα εθνικά θέματα.

«ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ»

Από την περίφημη «Αινειάδα» του μεγάλου Ρωμαίου ποιητή Βιργιλίου, προήλθε η διάσημη φράση «timeo Danaos et dona ferentes» και στα Ελληνικά «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας».

Αυτή η μνημειώδης φράση, και μάλιστα παραφρασμένη, προέκυψε από την πρόσφατη είδηση, ότι η Γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, η οποία αποτελεί το έγκυρο δημοσιογραφικό όργανο του Γερμανικού Κεφαλαίου, ανακήρυξε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά, ως «Ευρωπαίο πολιτικό για το 2012». Στο σχετικό άρθρο της εφημερίδας, μεταξύ άλλων, αναφέρεται, ότι «ο Σαμαράς προτίμησε να θέσει τον δάκτυλο στην πληγή της εσφαλμένης ελληνικής πολιτικής του παρελθόντος. Αυτό του προσέδωσε τον σεβασμό του λαού του, ο οποίος διανύει μαζί του τον δύσβατο δρόμο μιας νέας αρχής».

Κατ’ αρχήν, είναι σημαντικό και ευπρόσδεκτο να τιμώνται Έλληνες, πόσω μάλλον ο πρωθυπουργός της Χώρας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, όταν, όμως, τιμώνται για κάτι, το οποίο έχει υπαρκτά θετικά «αποτυπώματα» για τον Ελληνικό Λαό, είτε αυτό αφορά το εσωτερικό της Χώρας, είτε τις διεθνείς σχέσεις της ή τυχόν προσφορά σε παγκόσμια θέματα. Όταν, όμως, η τιμή γίνεται γιατί ο σημερινός πρωθυπουργός μετατράπηκε σε «πιστό υπηρέτη» της αδιέξοδης και καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής, που καθορίζεται από τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό και οικονομικό εθνικισμό της Γερμανικής οικονομικοπολιτικής «ελίτ», τότε πρόκειται για «κάλπικη» τιμή, που περισσότερο ομοιάζει με τον «Δούρειο Ίππο των Δαναών», μέσω του οποίου αλώθηκε η Τροία.

Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε, ότι ο πρωτεργάτης της εισαγωγής της Χώρας στην «ατσάλινη μνημονιακή κηδεμονία», Γιώργος Παπανδρέου, τιμήθηκε «μετά βαΐων και κλάδων» στο Βερολίνο, με το Γερμανικό βραβείο «Γκουάντριγκα», το οποίο, μάλιστα του παραδόθηκε από τον διοικητή της Ντόιτσε Μπανκ, Γ. Ακερμαν. Και εκείνο το βραβείο δόθηκε τότε, για τους ίδιους περίπου λόγους, δηλαδή τιμήθηκε ο άνθρωπος, που «είχε την τόλμη» να ακολουθήσει την σωστή, σκληρή νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή πολιτική». Μόνο, όμως, που αυτή η πολιτική, που ακολουθιέται πιστά και από την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση και τον κ. Σαμαρά, έχει εξαθλιώσει την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού και μετατρέπει την Ελλάδα, από ισότιμο Ευρωπαϊκό Κράτος, σε ιδιότυπη «αποικία χρέους».

Μεσολάβησε, βέβαια, και ο έτερος πρωθυπουργός, ο κ. Λουκάς Παπαδήμος. Αυτός δεν τιμήθηκε απλά, αλλά «δαφνοστεφανώθηκε» από την Γερμανική «ελίτ», που τον επέβαλε ως πρωθυπουργό της Χώρας. Είναι αυτός, που ως αντιπρόεδρος της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας το 2010, όταν η Ελλάδα έπρεπε να απαιτήσει το «κούρεμα» του δημοσίου χρέους, και μάλιστα με βάση το Ελληνικό δίκαιο, αφού οι ξένες τράπεζες είχαν Ελληνικά ομόλογα πάνω από 70 δις ευρώ, μετά βδελυγμίας αρνούνταν και την παραμικρή συζήτηση για «κούρεμα» του Ελληνικού χρέους. Το 2012 όμως, ως διορισμένος πρωθυπουργός, επέβλεψε το «κούρεμα» (PSI), το οποίο, όμως, έγινε σε βάρος των Ελληνικών τραπεζών, των ασφαλιστικών ταμείων και των κυπριακών τραπεζών, κάτι που οδήγησε τον «δεύτερο πόλο του Ελληνισμού» στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου στην μνημονιακή «δαγκάνη».

Δικαίως, λοιπόν, οι Έλληνες, μακρινοί απόγονοι των Δαναών, σήμερα μπορούν να ανακράζουν «Φοβού τους Γερμανούς και δώρα φέροντας».