ΜΕΙΖΟΝΕΣ ΕΘΝΙΚΟΙ «ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΙ»;

Η εισδοχή της Κύπρου στην μνημονιακή «λαιμητόμο» της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., ακολουθώντας την Ελλάδα, η οποία έχει μετατραπεί στα τρία χρόνια της μνημονιακής «δαγκάνης», σε παγκόσμιο «πειραματόζωο», αποτελεί, αντικειμενικά, τεράστια οπισθοδρόμηση, με μεγάλους κινδύνους για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού.

Ο συνδυασμός της ριζικής επιδείνωσης της θέσεως των μισθωτών και των μικρομεσαίων στρωμάτων, που οδηγεί στην εξαθλίωση και μπορεί να φθάσει σε σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, με την συνεχιζόμενη υπονόμευση των δομών εθνικής κυριαρχίας, με χαρακτηριστικά της μετατροπής αυτών σε «αποικίες χρέους», συνιστά ένα ιδιαιτέρως επικίνδυνο υπόστρωμα, που μπορεί να οδηγήσει σε μείζονες εθνικούς «ακρωτηριασμούς» των διαχρονικών συμφερόντων του Ελληνισμού στην ευρύτερη περιοχή της Λεκάνης της Μεσογείου και των Βαλκανίων.

Τελικά, η αποφυγή της «θανάσιμης παγίδας» για την αυτοτέλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω του Σχεδίου Ανάν πριν λίγα χρόνια και η οποία απετράπη, εξαιτίας της πατριωτικής και γενναιόφρονος στάσης του αείμνηστου Προέδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου, δεν ήταν οριστική. Επανέρχεται η στόχευση αυτή εκ πλαγίου, μέσω της μνημονιακής κηδεμονίας από τις δυνάμεις του Ευρωπαϊκού μητροπολιτικού καπιταλισμού και του Δ.Ν.Τ.

Εξοργιστικό και εξωφρενικό είναι το γεγονός ότι, για τη «θηλιά στο λαιμό» της Κυπριακής Δημοκρατίας, επαίρεται ηλιθιωδώς η πολιτικοοικονομική «ελίτ» της Αθήνας (!!!), με την απίστευτη επιχειρηματολογία, ότι η ένταξη της Κύπρου στο Μνημόνιο καταδεικνύει, ότι η πορεία αυτή είναι μονόδρομος και ότι δεν αποτελεί η Ελλάδα μια εξαίρεση. Αναρωτιέται κανείς, αν αυτοί, που ισχυρίζονται στα Μ.Μ.Ε. το παραπάνω επιχείρημα, «έχουν σώας τας φρένας», αφού, τελικά, από τον Ευρωπαϊκό Νότο, που βρίσκεται σε μεγάλη κρίση, με «εργαλείο» το δημόσιο χρέος, μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν εισέλθει στην μνημονιακή «δαγκάνη», δηλαδή το σύνολο των Χωρών του Ελληνισμού !!!

Πρόκειται για την πλέον άφρονα και εγκληματική μεταπολεμική πράξη του Ελληνικού κεφαλαίου, το οποίο διέπεται διαχρονικά από έντονο «παρασιτισμό» και «μαυραγοριτισμό» και της «θεραπαινίδας» αυτού, που είναι η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού της Χώρας (κατά κύριο λόγο του δικομματισμού), που ενήργησε σε βάρος του Ελληνικού και Κυπριακού Λαού και των διαχρονικών συμφερόντων του Ελληνισμού στην περιοχή. Εξάλλου, πρόκειται και για τρομακτικά «μυωπική» πολιτική και πράξη του Ελληνικού κεφαλαίου, το οποίο κινδυνεύει να υποστεί και το ίδιο «πανωλεθρία», εξαιτίας της ένταξης στο Μνημόνιο και να χάσει τα προνόμια, την δύναμη και κύρος, που είχε, μέσω της αξιοποίησης του Ελληνικού πελατειακού Κράτους, στον εθνικό Ελληνικό χώρο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Από το επικίνδυνο «άλμα» της εισόδου στην Ο.Ν.Ε., άρα στον πυρήνα του μητροπολιτικού καπιταλισμού, εξαιτίας της πρόδηλης ανικανότητας και της «μαυραγορίτικης» αντίληψής του, αφού δημιούργησε έναν αμίμητο κλεπτοκρατισμό τις προηγούμενες δεκαετίες, μετατρέπεται σε υποτελή «νάνο» έναντι του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, παρασύροντας την Ελλάδα, αλλά και τον Κυπριακό Ελληνισμό, στην «δίνη» της υποβάθμισης, της απαξίωσης, της εξαθλίωσης και της επανάληψης πιθανών νέων εθνικών «ακρωτηριασμών».

ΤΡΙΚΑΛΙΝΗ «ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ»

Μέσα στη γενική παρακμή και κατάπτωση της Ελλάδας, η οποία μετατρέπεται γοργά και σταθερά σε Ευρωπαϊκή «αποικία χρέους», με τις επιβαλλόμενες μνημονιακές πολιτικές, με κύρια χαρακτηριστικά την υπονομευμένη εθνική κυριαρχία και την συντριβή του βιοτικού επιπέδου και των κοινωνικών κατακτήσεων των μεσαίων και ασθενέστερων στρωμάτων, τον τελευταίο καιρό, τα Τρίκαλα, εξαιτίας των επιεικώς απαράδεκτων δηλώσεων και συμπεριφορών αιρετών πολιτικών εκπροσώπων τους, περιέπεσαν στην πανελλήνια «χλεύη».

«Χλεύη», που επαναφέρει στο συνειδητό των Ελλήνων (πλην αυτών, που γνωρίζουν τον Νομό), εντελώς λανθασμένα, την εικόνα, που υπήρχε για τα Τρίκαλα στην εποχή των δεκαετιών ’60 – ’70, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί από τις ταινίες του αείμνηστου κωμικού Κώστα Χατζηχρήστου, με χαρακτηριστικότερη αυτή «Ο Δήμος απ’ τα Τρίκαλα». Η εικόνα αυτή δεν ανταποκρίνεται στην ποιότητα του Νομού μας, την ιστορία και τους αγώνες των ανθρώπων του, με τις ισχυρές πνευματικές, πολιτιστικές, παραγωγικές και αγωνιστικές παραδόσεις.

Σήμερα, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται η διατυπωμένη άποψη και αίσθηση, ότι ο Νομός μας, για πολλές δεκαετίες, παρουσίαζε σοβαρό έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης στην κεντρική πολιτική σκηνή, κάτι, που είχε, ως δραματικό αποτέλεσμα, την αναπτυξιακή «βύθιση» και υποβάθμισή του.

Αυτό οφείλονταν, σε έναν συνδυασμό παραγόντων, όπως η πελατειακή λειτουργία της «μετριοκρατίας» των τοπικών κομματικών μηχανισμών, η παγιωμένη δύναμη των τοπικών «τζακιών», αλλά και η εύκολη επικράτηση «εισαγόμενων αστέρων» ενός επιφανειακού «λάϊφ – στάϊλ», που απείχαν παρασάγγας από τα πραγματικά προβλήματα των Τρικάλων. Συνέπεια όλων αυτών, ήταν η ανάδειξη και η «ανακύκλωση» πολιτικών, που, ενώ είχαν δοκιμασθεί επί χρόνια σε σοβαρές θέσεις ευθύνης, όπως είναι αυτές του βουλευτή, του νομάρχη, του δημάρχου κ.λπ., είχαν «πενιχρά» έως τραγικά αποτελέσματα για τον Νομό, ρίχνοντας, παράλληλα και σταθερά, το πολιτικό επίπεδο και τον «πήχη» των κριτηρίων για την ανάδειξη του πολιτικού προσωπικού.

Φυσική συνέπεια αυτού, είναι το γεγονός ότι, αν και όλοι τους είναι νεοεκλεγόμενοι βουλευτές, κάποιοι απ’ αυτούς αναδεικνύονται σε «εθνικά γραφικούς αστέρες», από ένα αδυσώπητο κεντρικό σύστημα πληροφόρησης, το οποίο «δεν ορρωδεί προ ουδενός». Στην προσπάθειά του να έχει επιφανειακή ακροαματικότητα, αλλά και να δημιουργεί «αποδιοπομπαίους τράγους», χρησιμοποιώντας ορισμένες απαράδεκτες δηλώσεις και συμπεριφορές συγκεκριμένων προσώπων, τις μετασχηματίζει σε αντιπροσωπευτικές συμπεριφορές ενός ολόκληρου Νομού, παραβλέποντας την βαθειά απαξιωμένη μορφή του σημερινού πολιτικού εποικοδομήματος και τον «χαοτικό» χαρακτήρα του Ελληνικού κλεπτοκρατικού περιφερειακού καπιταλισμού.

Ειδικότερα, η κεντρική πολιτική σκηνή, στην προσπάθειά της να ελέγξει κάθε ανεξάρτητη πολιτική «φωνή», που πιθανόν θα μπορούσε να εκλεγεί στο Ελληνικό κοινοβούλιο, φροντίζει να «επιλέγει», μέσω της προώθησης με διάφορα μέσα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πάντα το «κατάλληλο» πολιτικό προσωπικό, που θα εκπροσωπήσει την Ελληνική περιφέρεια. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την τοπική εμπειρία, μπορούμε να πούμε, ότι τα κριτήρια επιλογής σκιαγραφούν δύο, κυρίως, τυπολογίες προσωπικοτήτων, «κατάλληλες» να εκπροσωπήσουν την περιφέρεια, χωρίς ταυτόχρονα να θίξουν ή να θέσουν σε κίνδυνο τις πολιτικές ισορροπίες της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Στην πραγματικότητα, τα δύο αυτά διαφορετικά προφίλ αποτελούν τις «δύο όψεις του ιδίου νομίσματος», δηλαδή τα «δύο πρόσωπα του Ιανού», που οδηγούν στην απαξίωση και στην πολιτική υποβάθμιση της περιφέρειας.

Από την μια πλευρά, ο «γραφικός επαρχιώτης», που εύκολα τον εμφανίζουν ως τον συμπαθή «Τραμπάκουλα» και, από την άλλη, ο «κοσμογυρισμένος», που επιστρέφει να βοηθήσει τον τόπο του. Συνήθως, αφορά προσωπικότητες, που διαθέτουν αναγνωρίσιμο προφίλ, ακόμα καλύτερα αν είναι celebrities, γνωστές φυσιογνωμίες, που έχουν επαφή με τον τηλεοπτικό φακό, που φιλοξενούνται στις σχετικές με τα κοινωνικά νέα σελίδες εφημερίδων και περιοδικών και, κατά προτίμηση, έχουν αποκοπεί από την καθημερινότητα της ζωής στην περιφέρεια εδώ και πολλά χρόνια, έτσι ώστε να μην αποτελούν «κίνδυνο» εάν επιλεγούν, γιατί δεν διαθέτουν χειροπιαστή κοινωνική δυναμική και στέρεες προσβάσεις στην τοπική κοινωνία.

Η προώθηση και η ανάδειξη αυτού του επιπέδου, ως αιρετού πολιτικού προσωπικού, έχει αποδειχθεί, έως σήμερα, για τις, μεν, πολιτικές ηγεσίες και το κεντρικό πολιτικό εποικοδόμημα, μία διασφάλιση ότι οι ισορροπίες δεν θα θιγούν, για τον, δε, Λαό της περιφέρειας, άλλη μία χαμένη εκπροσώπηση στο εθνικό κοινοβούλιο.

Η κατάσταση αυτή, που σήμερα δημιουργεί αισθήματα «χαρμολύπης» στους Τρικαλινούς, πρέπει να αποτελέσει βαθειά τομή στην προσωπική κριτική στάση και ανοχή μας απέναντι στους σημερινούς, αλλά και στους μελλοντικούς «εκκολαπτόμενους γραφικούς τηλε – αστέρες» στην πανελλήνια «Ρωμαϊκή αρένα», που έχει «στηθεί» στην Ελλάδα, στην εποχή της μεγάλης κρίσης.