ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ «ΑΠΟΙΚΙΕΣ ΧΡΕΟΥΣ»

Ο εκρηκτικός συνδυασμός της διόγκωσης του Δημοσίου χρέους και της παραγωγικής αποσάθρωσης των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, ως αποτέλεσμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, που ξεκίνησε το 2008 και των εγκληματικών πολιτικών των ντόπιων πολιτικοοικονομικών «ελίτ», και της διαδικασίας «γερμανοποίησης» της Ε.Ε., εξαιτίας του έντονου Γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, που εκμεταλλεύεται την αντιδημοκρατική δομή της Ε.Ε. και την οικονομική του υπεροπλία, που στηρίχθηκε και στις τεράστιες εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών από τις χώρες του Νότου, οδηγεί στο ανήκουστο αποτέλεσμα της δημιουργίας ευρωπαϊκών χωρών ως «αποικίες χρέους». Το πείραμα αυτό μετατροπής μιας τυπικά ισότιμης Ευρωπαϊκής χώρας εντός του σκληρού πυρήνα του ευρώ σε «αποικία χρέους» στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, πραγματοποιείται ολοένα και συστηματικά μέσω των ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών στη χώρα μας. Ο όρος «αποικία χρέους», που εισήχθη στον δημόσιο διάλογο από τον καθηγητή Νίκο Κοτζιά, απεικονίζει πληρέστερα τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδος, αφού ο όρος «προτεκτοράτο» που συνήθως χρησιμοποιείται από πολλούς, αφορά χώρες που βρίσκονται σε σχέση εξάρτησης με ένα ισχυρότερο τρίτο που αναλαμβάνει να τις προστατεύει με βάση θεσμοποιημένες συνθήκες εξάρτησης. Αντίθετα, η «αποικία» εξακολουθεί να διατηρεί την τυπική ανεξαρτησία της αλλά επί της ουσίας η κυριαρχία της έχει υπονομευθεί μέσω του ειδικού μηχανισμού απώλειας της ανεξαρτησίας που είναι το χρέος της.

Πρόκειται για μια εθνικά επονείδιστη εξέλιξη για την Ελλάδα. Τεράστιες ευθύνες γι’ αυτήν έχει το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε της τύχης της στην ύστερη περίοδο της μεταπολίτευσης και η προδοτική οικονομική ολιγαρχία, αφού σε πλήρη συνεργασία και διαπλοκή διέλυσαν τον παραγωγικό ιστό και μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα κλεπτοκρατικό καθεστώς. Εγκληματικές επίσης ευθύνες έχουν αναμφισβήτητα οι μνημονιακές κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου, που ενέταξαν την χώρα στον μνημονιακό κηδεμόνα δημιουργώντας τις συνθήκες για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής ισορροπίας. Τέλος, βαρύτατες ευθύνες έχει και η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση που ως κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» παραβιάζοντας την προεκλογική δέσμευση για σοβαρή επαναδιαπραγμάτευση της μνημονιακής πρόσδεσης, έθεσε ως πρώτο όρο την πλήρη υποταγή στις ορέξεις των δανειστών και κυρίως του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, κάτι που οδηγεί σε απώλεια και αυτού του στόχου για κάποιας μορφής αναδιαπραγμάτευσης, όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τις πρόσφατες εξελίξεις στο Eurogroup.

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε πολύ μεγάλο πολιτικό, οικονομικό και εθνικό κίνδυνο. Η διαδικασία μετατροπής της χώρας μας σε ιδιότυπη ευρωπαϊκή «αποικία χρέους» πρέπει άμεσα να ανατραπεί. Απαιτείται μία άλλη προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική κυβέρνηση αντιμνημονιακού προσανατολισμού και με βάση τις Ευρωπαϊκές συνθήκες και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο σε συνδυασμό με την πολιτική συνεργασία των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, στις οποίες τελευταίως εντάσσεται και η Γαλλία να σταματήσουν την αντιευρωπαϊκή πολιτική της δημιουργίας ευρωπαϊκών «αποικιών χρέους» εντός της Ε.Ε. και τους ξεκάθαρους πλέον στόχους της γερμανικής οικονομικής ελίτ να επεκτείνει την οικονομική και εν συνεχεία την πολιτική της κυριαρχία σε όλη την Ευρώπη. Αν αυτό δεν ανατραπεί το συντομότερο τότε όπως η ιστορία πολλές φορές έχει καταδείξει, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μετατραπεί σε «ναυάγιο» και θα αναιρεθούν όλες οι κατακτήσεις του Ευρωπαϊκού πολιτισμού με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευρωπαϊκή Ήπειρο και τους λαούς της.

ΤΑ ΝΕΑ «ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ»

Είναι βέβαιο, ότι κανείς απ’ αυτούς, που είδε στην δεκαετία του ’80 την εξαιρετική ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Τα πέτρινα χρόνια», που αναφέρονταν στην σκληρή μετεμφυλιακή περίοδο, όπου μεγάλο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας βρίσκονταν στο περιθώριο, ως «ηττημένοι», δεν θα πίστευε, ότι η Ελλάδα, που φαίνονταν, τότε, ότι ισχυροποιούνταν ως Χώρα, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, θα επέστρεφε, με δραματικό τρόπο, στην σημερινή κατάσταση, που προοιωνίζει σκληρότερα «πέτρινα χρόνια» για την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού.

Μάλιστα, όσοι τόλμησαν, τότε, να κάνουν κριτικές προβλέψεις για την πορεία της Χώρας, εν μέσω της εικονικής ευημερίας και της καταναλωτικής «φούσκας», κατά τις δεκαετίες του ’90 και του ’00, εμφανίζονταν ως «γραφικοί» και «κινδυνολόγοι». Θα μου επιτραπεί, στο σημείο αυτό, μία χαρακτηριστική προσωπική εμπειρία: Όταν, το 2001, ως στέλεχος, τότε, του ΔΗ.Κ.ΚΙ., δημοσίευσα στον τοπικό Τύπο των Τρικάλων άρθρο με τίτλο «Ο κίνδυνος ’’Αργεντινοποίησης’’ της Ελλάδος», είχα δεχθεί ιδιότυπα «χλευαστικά» σχόλια, περί «λαϊκιστή» και «κινδυνολόγου».

Χρειάσθηκαν μόλις 3 χρόνια (2010 – 2012) κάτω από τον ιδεολογικό «μανδύα» της «σωτηρίας της πατρίδος» από το πολιτικό κατεστημένο και την παρασιτική «ολιγαρχία» της Ελλάδος και με πολιτικό «εργαλείο» την απόλυτη ευθυγράμμιση της Χώρας στα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων και δανειστών, με βάση την νεοφιλελεύθερη σκληρή μονεταριστική πολιτική της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, για να εξαφανισθεί όλο το εικονικό και ψεύτικο φαντασιακό κατασκεύασμα της «ισχυρής Ελλάδος» και της «άτρωτης Ελληνικής οικονομίας».

Σήμερα, η Ελλάδα, που, ως «πιστό διεθνές πειραματόζωο» του χρηματοπιστωτικού παγκόσμιου «γεροντικού» καπιταλισμού, μετατρέπεται, από ισότιμη Ευρωπαϊκή Χώρα, σε ιδιότυπη «αποικία χρέους», συνεχίζει αυτόν τον αδιέξοδο και καταστροφικό μνημονιακό «δρόμο» μετά την ψήφιση των σκληρών μέτρων του Μεσοπροθέσμου και του προϋπολογισμού, με συνέπεια να οδηγείται σε μία απροσδιόριστα μεγάλη «εθνική ήττα» σε κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό επίπεδο. Υπό ορισμένες, μάλιστα, απευκταίες προϋποθέσεις, είναι πιθανόν, η περίοδος των «πέτρινων χρόνων» της Μετεμφυλιακής περιόδου, να μοιάζουν για την σημερινή Ελληνική κοινωνία ως «ανοιξιάτικος περίπατος». Και αυτό, γιατί, τότε, η Χώρα ξεκινούσε σχεδόν «από το μηδέν», με την πλειοψηφία του Λαού να διακατέχεται από έντονα στοιχεία κοινωνικής αλληλεγγύης, μέτρου, στόχων και ελπίδας για την εμπέδωση της Δημοκρατίας και της δημιουργίας ενός πραγματικά Ευρωπαϊκού Κράτους Δικαίου και Πρόνοιας. Ενώ τώρα, μετά την περίοδο της εικονικής ευημερίας και της καταναλωτικής «φούσκας» της ύστερης περιόδου της Μεταπολίτευσης, η βίαιη πτώση του βιοτικού επιπέδου, η περιθωριοποίηση μεγάλων κοινωνικών τμημάτων και η διάρρηξη και καταπάτηση στοιχειωδών κατακτημένων δημοκρατικών δικαιωμάτων, σε συνδυασμό με την συνέχιση της λειτουργίας του κλεπτοκρατισμού, οδηγεί την Χώρα σε απροσδιόριστες και «αχαρτογράφητες» συνθήκες, που απειλούν άμεσα και το, ήδη, «τραυματισμένο» Δημοκρατικό πολίτευμα.

Γιατί, η διεύρυνση της ανισοκατανομής του πλούτου υπέρ μιας μικρής παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και μικρών «ιδιοτελών» κοινωνικών στρωμάτων, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το πολιτικό κατεστημένο και προσωπικό της Χώρας, του οποίου, σημειωτέον, τα προνόμια και οι απολαβές παραμένουν, ακόμα και σήμερα, πολλαπλάσια, εν σχέσει με τις αντίστοιχες Ευρωπαϊκές Χώρες (βλεπ. την εξοργιστική σχέση βουλευτικής αποζημίωσης και κατώτερου μισθού στην Ελλάδα), αποσυνθέτει, όχι μόνο την έννοια του «Δήμου», αλλά και την φαντασιακή του προσβολή στην Δημοκρατία. Η οικονομική κρίση, πλήττοντας και ακυρώνοντας τα κοινωνικά δικαιώματα, πλήττει ευθέως την έννοια του πολίτη, δηλαδή τον πυρήνα της Δημοκρατίας. Για την Ελλάδα αυτό δεν είναι, πλέον, θεωρία, αλλά, δυστυχώς, πράξη, όπως «φωτογραφίζεται» εύλογα από το ταχύτατα αναπτυσσόμενο κακέκτυπο ναζιστικό μόρφωμα, που στηρίζεται στα κοινωνικά «καύσιμα», που του παρέχουν αφειδώς οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας.

Η κατάσταση αυτή πρέπει άμεσα να ανατραπεί, γιατί, διαφορετικά, η κοινωνική «θρυαλλίδα» θα είναι οδυνηρή και καταστρεπτική. Έτσι, χρειαζόμαστε σήμερα μία άλλη προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική κυβέρνηση σωτηρίας, αντιμνημονιακού προσανατολισμού, η οποία να προβεί σε σοβαρή πολιτική επαναδιαπραγμάτευση, τόσο για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική στην Ελλάδα, με στόχο την υπέρβαση των στρεβλώσεων του κλεπτοκρατισμού, όσο και για την ανάγκη γενναίας αντιμετώπισης του δημοσίου χρέους των Χωρών του Νότου, αλλά και της δημοκρατικής ανάπτυξης όλης της Ευρώπης.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ «ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ»

Τελικά, πέραν πάσης αμφιβολίας, η Ελλάδα έχει επιλεγεί να αποτελέσει το ύψιστο «πειραματόζωο» ως Ευρωπαϊκό Κράτος, σε ένα έντονα ρευστό παγκόσμιο περιβάλλον, της εποχής, που ο καπιταλισμός εισήλθε στην «γεροντική του φάση», σύμφωνα με την επιτυχή έκφραση του Σαμίρ Αμίν, με κυρίαρχο στοιχείο την γενικευμένη επέκταση των χρηματοπιστωτικών μονοπωλίων.

«Δούρειο ίππο» γι’ αυτό αποτελεί το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, το οποίο, αφού διέλυσε την Χώρα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, προκειμένου να διατηρήσει τα προκλητικά προνόμιά του, στηριζόμενο στις «πλάτες» των ξένων κέντρων, αφενός, εκποιεί την δυνατότητα της Χώρας να παραμείνει ανεξάρτητο και κυρίαρχο Κράτος και, αφετέρου, δημιουργεί συνθήκες κοινωνικού «Αρμαγεδδώνα».

Το τρίτο Μνημόνιο, που ψηφίσθηκε προχθές στο κοινοβούλιο με οριακή πλειοψηφία, εν μέσω πλήθους προκλητικών δημοκρατικών παραβιάσεων, καθώς και ο προϋπολογισμός, που υλοποιεί τα οικονομικά μέτρα, όπου προβλέπεται η ισοπεδωτική και βίαιη περαιτέρω μείωση των εισοδημάτων των ασθενέστερων και μεσαίων στρωμάτων και η ουσιαστική «κατεδάφιση» των εναπομεινασών μορφών Κράτους Πρόνοιας, θα διαλύσει την Χώρα, σε κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Και αυτό, γιατί έχει αποδειχθεί, ότι το ακολουθούμενο ακραίο νεοφιλελεύθερο οικονομικό «πείραμα» στην Ελλάδα, το μόνο αποτέλεσμα που παρέχει, είναι η γιγαντιαία οικονομική ύφεση και τα κοινωνικά «ερείπια».

Αν ληφθεί υπ’ όψιν, ότι η ανεργία, ήδη, αγγίζει το 30% (στους νέους φθάνει το 60%), ότι το ΑΕΠ έχει, ήδη, μειωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών και προβλέπεται ότι θα ξεπεράσει, με βάση τα νέα ισοπεδωτικά μέτρα, το 50% (πτώση, που ξεπερνά κάθε όριο, ακόμα και αν συσχετισθεί με περιόδους πολέμου), είναι πρόδηλο και στον πλέον αδαή στα οικονομικά, ότι αυτή η καταστροφική και ισοπεδωτική πολιτική οδηγεί την Ελλάδα σε συνθήκες ιστορικής στρατηγικής εθνικής ήττας.

Πρόκειται για εθνικά εγκληματική πολιτική, η οποία δεν έχει το παραμικρό θετικό οικονομικό αποτέλεσμα, ακόμα και από την άποψη της νεοφιλελεύθερης αντίληψης, όπως «παπαγαλίζουν» οι υποστηρικτές αυτής, ότι, δηλαδή, πρόκειται για τις τελευταίες «βαριές» θυσίες του Ελληνικού Λαού, που θα βγάλουν, όμως, την Χώρα από την κρίση. Η άποψη αυτή καταρρίπτεται, όχι από κάποιους αντιμνημονιακούς οικονομολόγους, αλλά από το ίδιο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.), το οποίο, στην παγκόσμια Σύνοδο, που έγινε στο Τόκιο πριν λίγο καιρό, δια του επικεφαλής οικονομολόγου του, Ολιβιέ Μπλανσάρ, παραδέχθηκε, για το «θανατηφόρο» λάθος, που διέπραξε, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, εν σχέσει με το κλάσμα δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, συνομολογώντας, ότι η πραγματική αιτία του «σπιράλ θανάτου» οφείλεται στα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία «γιγαντώνουν» την οικονομική ύφεση και το δημόσιο χρέος επί του ΑΕΠ.

Συνεπώς, τα μέτρα των 13,5 δις, που ψηφίστηκαν από την τρικομματική κυβέρνηση, με βάση τον ορθό δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, ο οποίος, σύμφωνα με τις αποδοχές του Δ.Ν.Τ., από 0.5, που υπολογίζονταν έως τώρα, θα πρέπει να υπολογισθεί από 0.9 έως 1.7, θα έχουν «κατακλυσμιαίες» επιπτώσεις, αυξάνοντας την ύφεση σε εξωφρενικά ποσοστά και βυθίζοντας το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας, πλην της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και των άλλων ιδιοτελών κοινωνικών στρωμάτων, όπως και του πολιτικού κατεστημένου, σε απόγνωση. Πρόκειται για την έναρξη ενός κοινωνικού «Αρμαγεδδώνα», που θα πρέπει να ανατραπεί, πριν ολοκληρωθεί και διαλύσει την Χώρα.

Έτσι, απαιτείται, σήμερα και άμεσα, μία άλλη προοδευτική, δημοκρατική, πατριωτική κυβέρνηση αντιμνημονιακού προσανατολισμού, η οποία θα μπορούσε να προβεί σε σοβαρή πολιτική επαναδιαπραγμάτευση, τόσο για την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική στην Ελλάδα, με στόχο την υπέρβαση των σημερινών στρεβλώσεων του κλεπτοκρατισμού, όσο και για την ανάγκη γενναίας αντιμετώπισης του δημοσίου χρέους των Χωρών του Νότου και όλης της Ευρώπης, η οποία οδηγείται σήμερα σε μία «αυτοκρατορικού τύπου ένωση Κρατών και αποικιών».

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ «ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΑΣ» ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Η Χώρα μας, τρία χρόνια μετά την ένταξή της στο καθεστώς «υψηλής οικονομικής κηδεμονίας» της Ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής «ελίτ», οδεύει συνεχώς προς «τον πάτο του βαρελιού», όχι μόνο σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, αλλά και ως προς την εθνική της ανεξαρτησία και κυριαρχία.

Έτσι, ενώ παραμένει, τυπικά, ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέλος της ζώνης του Ευρώ, στην πραγματικότητα βρίσκεται υπό τον πλήρη οικονομικό και πολιτικό έλεγχο της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και, ειδικότερα, του Γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, που λειτουργεί υπέρ του παγκόσμιου τοκογλυφικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Εμφανίζει μία ιδιότυπη σχέση, που έχει την μορφή οιονεί «αποικίας χρέους», στην οποία το δημόσιο χρέος (επαχθές και μη) χρησιμοποιείται ως ο ειδικός μηχανισμός για την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας της. Πρόκειται για καθεστώς «ημιαποικίας» του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (βλεπ. Νίκος Κοτζιάς «Η Ελλάδα ως αποικία χρέους», περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τεύχος 155).

Η οδυνηρή αυτή εξέλιξη, για ένα κυρίαρχο Ευρωπαϊκό Κράτος, «καθρεφτίζεται» ιδιαίτερα από το κείμενο, που απέστειλε το Γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ενόψει της διαπραγμάτευσης στο Eurogroup της 12ης Νοεμβρίου, όπου θα συζητηθεί η εκταμίευση της δόσης και η επιμήκυνση, που προϋποθέτει νέα χρηματοδότηση, αφού άλυτο παραμένει το κρίσιμο ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους, μετά το κατηγορηματικό «όχι» της Γερμανίας, αλλά και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, να υπάρξει δεύτερο ουσιαστικό «κούρεμα» του Ελληνικού χρέους, που θα αφορούσε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τις άλλες Χώρες – δανειστές.

Ανεξαρτήτως εάν στην αποστολή αυτού του εγγράφου υπάρχει και πολιτική σκοπιμότητα για το εσωτερικό της Γερμανικής πολιτικής ζωής, ενόψει της ψήφισης των μέτρων στο Γερμανικό κοινοβούλιο και ενόψει των εθνικών εκλογών στις αρχές του επόμενου έτους, η υλοποίηση έστω και μέρους αυτών των μέτρων αποτελεί, στην κυριολεξία, «οδοστρωτήρα» της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδος.

Χαρακτηριστικά, μεταξύ των άλλων, με το έγγραφο Σόιμπλε προτείνεται: Πρώτον, να περάσει σε «εξωτερική διαχείριση» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και όχι από την Τράπεζα της Ελλάδος, ο ειδικός λογαριασμός, που είχε συμφωνηθεί στο Eurogroup του Φεβρουαρίου, ότι θα χρησιμοποιείται για όλες τις πληρωμές δόσεων των δανείων προς την Ελλάδα. Δεύτερον, σε περίπτωση, που η Ελλάδα αποκλίνει από τους στόχους του Μνημονίου και χρειάζεται πρόσθετη χρηματοδότηση, να ενεργοποιείται αυτομάτως μηχανισμός μείωσης του ελλείμματος, ανεξάρτητα από την βούληση της Ελληνικής κυβέρνησης. Αυτόματα, δηλαδή, θα επιβάλλονται περικοπές δαπανών σε όλα τα προγράμματα και δαπάνες του Κράτους, ανάλογα με την συμμετοχή τους στις συνολικές δαπάνες, που, όπως είναι γνωστό, οι μισθοί και οι συντάξεις αποτελούν την μεγαλύτερη κατηγορία. Τρίτον, σε ειδικό λογαριασμό, που θα τελεί υπό την διαχείριση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η Ελλάδα κάθε μήνα να καταθέτει την δική της συμφωνημένη συμβολή στην εξυπηρέτηση του χρέους. Εάν δεν υπάρχουν τα χρήματα για να γίνονται αυτές οι καταβολές, θα γίνονται οι αυτόματες περικοπές δαπανών. Τέταρτον, σε όλες τις κρίσιμες θέσεις της δημόσιας διοίκησης, να εγκατασταθούν, είτε Ευρωπαίοι τεχνοκράτες, είτε Έλληνες λειτουργοί, που θα μιλούν, όμως, «εξ ονόματι της Τρόικας», για να απομονώνονται από πολιτικές επιρροές !!! Δηλαδή, από τη νόμιμη κυβέρνηση της Χώρας και το εσωτερικό πολιτικό σύστημα !!!

Όπως γίνεται αντιληπτό, με τις Γερμανικές προτάσεις επιχειρείται η θεσμοθέτηση, μέσω των παραπάνω «εφιαλτικών» μέτρων, του απόλυτου ελέγχου από την Ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική «ελίτ», όχι μόνο της οικονομικής πολιτικής της Χώρας, αλλά συνολικά του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας διοίκησης.

Τελική στόχευση, είναι η μετατροπή της Ελλάδος, που χρησιμοποιείται, ήδη, ως το «παγκόσμιο πειραματόζωο», στην πρώτη «ημιαποικία χρέους» Ευρωπαϊκής Χώρας, στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου.