»ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ» Η’ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Είναι βέβαιο ότι, εάν το 594 π.Χ. ο Σόλων δεν νομοθετούσε τον περίφημο νόμο περί «σεισάχθειας», δηλαδή του δραστικού «κουρέματος» των χρεών των Αθηναίων, δεν θα υπήρχε το πλαίσιο ανάπτυξης της μετέπειτα Αθηναϊκής Δημοκρατίας, που αποτελεί, μέχρι σήμερα, αξεπέραστη μορφή πολιτικής διακυβέρνησης, με άμεση συμμετοχή όλων των πολιτών στα κοινά και την κορυφαία περίοδο στην Ιστορία της ανθρωπότητας, ως προς τον ανυπέρβλητο πολιτισμό και την πνευματικότητα, που δημιούργησε.

Είναι, επίσης, βέβαιο ότι, εάν, αντίστοιχα, δεν υπήρχε η γιγαντιαία «σεισάχθεια» των υποχρεώσεων της μεταπολεμικής Γερμανίας, που αιματοκύλισε τον κόσμο, υπό την προστασία των Η.Π.Α., αυτή δεν θα μπορούσε να μετεξελιχθεί στην σημερινή ηγέτιδα οικονομική δύναμη στην Ευρώπη.

Χαρακτηριστική, τέλος, πρόσφατη εφαρμογή «σεισάχθειας», με άκρως θετικά αποτελέσματα, αποτελεί η Ισλανδία, στην οποία, η πολιτική ηγεσία της, μετά την χρεοκοπία της, προχώρησε σε γενναίο «κούρεμα» όλων των ιδιωτικών εσωτερικών δανείων, σε ποσοστό 30 – 70% του κεφαλαίου μετά των αντίστοιχων τόκων, με αποτέλεσμα, η Χώρα αυτή να έχει αρχίσει να «στέκεται και πάλι στα πόδια της» και η κοινωνία της να ξαναβρίσκει την συνοχή και την αξιοπρέπειά της.

Σε μία τέτοια, αντίστοιχη, εξαιρετική κατάσταση «ομηρίας του χρέους», βρίσκεται συνολικά η Ευρωζώνη, και ιδιαίτερα οι Χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, που, στην κυριολεξία, «φλέγονται», με προεξάρχουσα την Ελλάδα, από τις ολέθριες μνημονιακές πολιτικές απάνθρωπης λιτότητας, που κινούνται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, από την πολιτική, που θα έδινε την λύση στην Ευρωπαϊκή κρίση.

Δηλαδή, την εφαρμογή μιας σύγχρονης Ευρωπαϊκής «σεισάχθειας», που θα κινούνταν στους κάτωθι πυλώνες: Πρώτον, την διαγραφή όλων των σημερινών χρεών των Ευρωπαϊκών Χωρών, με εκτύπωση χρήματος αντίστοιχων ποσών ή ευρωομολόγων. Δεύτερον, την χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών, για ισχυρές αναπτυξιακές δράσεις στα Κράτη – μέλη, με αυστηρή επιλογή επενδύσεων στα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε Κράτους – μέλους. Τρίτον, την δημιουργία Ευρωπαϊκών θεσμών πλήρους διαφάνειας, ως προς την χορήγηση αυτών των αναπτυξιακών πόρων σε κάθε Κράτος – μέλος. Είναι βέβαιο, ότι μία τέτοια πρωτοπόρα, οραματική και ριζοσπαστική πολιτική, θα μπορούσε να ανατρέψει άμεσα την σημερινή προδιαγεγραμμένη διαλυτική πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ και να δώσει υπόσταση στο όραμα της «Ευρώπης των Λαών».

Ειδικότερα στην Ελλάδα, που έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο «πειραματόζωο» του μνημονιακού «Προκρούστη», εξελισσόμενη σε ιδιότυπη «αποικία χρέους», με καθημερινή διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και «ωρίμανση» σοβαρών κινδύνων στα εθνικά της θέματα, απαιτείται η άμεση θεσμοθέτηση γενναίου «κουρέματος» του εσωτερικού χρέους των, υπό την «δαμόκλειο σπάθη» του τραπεζικού συστήματος, νοικοκυριών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τόσο για λόγους στοιχειώδους κοινωνικής δικαιοσύνης, όσο και για λόγους οικονομικούς, αλλά και εθνικούς.

Από το 2008 έως σήμερα, συνυπολογίζοντας και αυτά, που θα δοθούν για την ανακεφαλαιοποίηση, τα κεφάλαια και οι εγγυήσεις του δημοσίου, που διοχετεύθηκαν στο τραπεζικό σύστημα, ξεπερνούν τα 200 δις ευρώ. Από αυτά τα κολοσσιαία κεφάλαια, σχεδόν τίποτα δεν διοχετεύθηκε για ρευστότητα στην πραγματική οικονομία. Αλλά και κατά την προηγούμενη περίοδο της εικονικής «ευημερίας», μετά την ένταξη της Χώρας στο Ευρώ, το τραπεζικό κεφάλαιο δανείζονταν τεράστια ποσά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα με επιτόκιο 1% και, στην συνέχεια, χρηματοδοτούσε το Ελληνικό δημόσιο με επιτόκιο 5%, αποκομίζοντας, έτσι, τεράστια και ανέξοδα κέρδη, που μετατράπηκαν, κατά μεγάλο μέρος, σε προσωπική περιουσία της παρασιτικής οικονομικής «ελίτ». Την ίδια περίοδο, αποτέλεσε και τον «δούρειο ίππο» της ιδιότυπης κοινωνικής «αιχμαλωσίας» μεγάλου τμήματος του πληθυσμού, στο οποίο χορήγησε, αφειδώς και χωρίς κανέναν τραπεζικό έλεγχο, δάνεια, κερδίζοντας πολλαπλώς, τόσο από τον ληστρικό τοκογλυφικό τόκο, ο οποίος στις πιστωτικές κάρτες και τα καταναλωτικά δάνεια έφθασε έως και στο ασύλληπτο τοκογλυφικό ποσοστό 15-20%, όσο και από το ότι η δανειακή αυτή επεκτατική πολιτική χρησιμοποιούνταν απ’ αυτές, προκειμένου να λαμβάνει μεγάλα χαμηλότοκα δάνεια, ως δείγμα οικονομικής επέκτασης και ευρωστίας.

Μέσα σε αυτό το τοπίο της τρομερής οικονομικής ύφεσης, της διάρρηξης του κοινωνικού ιστού και της «δαμόκλειας σπάθης» επάνω στα Ελληνικά νοικοκυριά, τα οποία αδυνατούν, στην κυριολεξία, να επιβιώσουν, απαιτείται, ως στοιχειώδης μηχανισμός κοινωνικής «ανακούφισης», αλλά και «παροχής οξυγόνου» στην πραγματική οικονομία, η εσωτερική «σεισάχθεια», με γενναίο «κούρεμα» των δανείων των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατά το Ισλανδικό πρότυπο, σε ποσοστό 30 – 70%, ανάλογα με την οικονομική δύναμη του καθενός, πριν επέλθει ανθρωπιστική κρίση.

Advertisements

ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ »ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ»

Η Ελλάδα βρίσκεται «στο κρεβάτι του Προκρούστη» εδώ και 3 περίπου χρόνια. Μέσω των μνημονίων, επιχειρούνται στο «σώμα» της, λεπτές, αλλά επώδυνες «χειρουργικές επεμβάσεις», που αφορούν όλο το πλέγμα των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων και εγγυήσεων, που κατακτήθηκαν μεταπολεμικά και, κυρίως, το μέλλον της, που διαγράφεται «θολό».

Το βασανιστικό ερώτημα, όμως, είναι, γιατί αυτή η δογματική εμμονή στην διάλυση του κοινωνικού ιστού της Χώρας, αλλά και του όποιου παραγωγικού μηχανισμού της, χωρίς κανένα αναπτυξιακό αντίβαρο, που οδηγεί μαθηματικά στον «ακρωτηριασμό» της.

Στο προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Θανατηφόρα λάθη», αναδείχθηκε η παραδοχή από τα επίσημα χείλη του επικεφαλής οικονομολόγου του Δ.Ν.Τ., Ολιβιέ Μπλανσάρ, στην Σύνοδο του Τόκιο, ότι η σκληρή δημοσιονομική πολιτική λιτότητας ως «θεραπεία» δεν έχει κανένα θετικό οικονομικό αποτέλεσμα, αφού διογκώνει δραματικά την οικονομική ύφεση, με συνέπεια, αφενός, την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας μέσω του «σοκ» της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης και, αφετέρου, την δημιουργία κοινωνικών «ερειπίων» και την συντριβή της κοινωνικής ισορροπίας, που «βυθίζεται στο σκοτάδι», μέσω του «θανατηφόρου δηλητηρίου», που δέχεται.

Την ώρα, που ο παραπάνω επικεφαλής οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ. έκανε λόγο ευθέως για το «mea culpa» του Δ.Ν.Τ., ως προς την κεντρική νεοφιλελεύθερη αντίληψή του περί βίαιης εσωτερικής υποτίμησης της οικονομίας, ιδιαίτερα σε Χώρες σαν την Ελλάδα, που είναι μέλη ενός ισχυρού αποθεματικού νομίσματος, όπως το Ευρώ, ο εδώ εκπρόσωπος του Δ.Ν.Τ. στην Τρόϊκα, κ. Τόμσεν, «εκπέμπει στο ακριβώς αντίθετο σήμα», εμφανιζόμενος ως άτεγκτος και σκληροπυρηνικός, ακόμα και στα εργασιακά θέματα. Μετά την οικονομική συντριβή των πολλών από τις συνεχείς και δραστικές οικονομικές «αφαιμάξεις», επιχειρείται η επιστροφή και στον εργασιακό «Μεσαίωνα», μέσω της κατάργησης όλων των εργασιακών δικαιωμάτων, που συνιστούν και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις του «Ευρωπαϊκού κεκτημένου», το οποίο, ολοένα και περισσότερο, αποτελεί «μακρινό παρελθόν». Αυτό, μάλιστα, που εντυπωσιάζει, αλλά και οργίζει, είναι το γεγονός ότι, από τα επίσημα στοιχεία των διεθνών Οργανισμών, αποδεικνύεται, ότι η Ελλάδα είναι στην προτελευταία θέση, από πλευράς κόστους εργασίας, εν σχέσει με την επίπτωση αυτού στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, η οποία είναι, όντως, τραγική, πρωτίστως όμως, λόγω της αποβιομηχάνισης της Χώρας και της διάλυσης του παραγωγικού της μηχανισμού, από την «προδοτική» παρασιτική οικονομική ολιγαρχία της και το ανεπαρκές και διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό, που την κυβέρνησε καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευση, δημιουργώντας ένα αμίμητο, για τον χώρο της Ευρώπης, κλεπτοκρατικό σύστημα.

Η απάντηση, συνεπώς, στο ερώτημα, γιατί, παρά τις δημόσιες ομολογίες, πλέον, των υπευθύνων του Δ.Ν.Τ., ότι η δημοσιονομική ισοπέδωση δεν έχει ούτε, καν, τα οικονομικά αποτελέσματα απ’ αυτό, ως θεματοφύλακα του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού, επιχειρείται αυτός ο συνεχής «ακρωτηριασμός» της Ελλάδας, μπορεί να δοθεί προς δύο κατευθύνσεις: Αφενός, η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως το παγκόσμιο «πειραματόζωο», ως Χώρα Ευρωπαϊκή, στην οποία επιχειρείται η συντριβή οποιωνδήποτε μορφών Κράτους Δικαίου και Κράτους Πρόνοιας, προς όφελος των διεθνών «τοκογλύφων», στην χορηγία των οποίων «φιγουράρει» και η ηγέτιδα οικονομική Ευρωπαϊκή δύναμη Γερμανία, η οποία, μέσω της «τοκογλυφίας» του δανεισμού, μόνο από την περίπτωση της Ελλάδας την τελευταία τριετία, υπολογίζεται ότι έχει κερδίσει άνω από 60 δις ευρώ (!!!), αντισταθμίζοντας, έτσι, τις απώλειες από τις εξαγωγές της προς την Χώρα μας. Αφετέρου, η σκληρότητα, η επιθετικότητα και η κυνικότητα των μέτρων σε βάρος στοιχειωδών δικαιωμάτων του Λαού, που πλήττουν την άμεση επιβίωσή του, οφείλεται στο γεγονός, ότι η ντόπια παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και το διεφθαρμένο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό, που αναπτύχθηκε μέσα από την στρεβλή «κομματοκρατία» της Μεταπολίτευσης, έχουν παραδώσει τα πάντα και είναι έτοιμοι να παραδώσουν τα πάντα, προκειμένου να εξασφαλίσουν την διατήρηση των προνομίων τους, μέσω της βοήθειας των ξένων «πλατών», αδιαφορώντας αν, έτσι, «ανοίγουν την πόρτα» του «ακρωτηριασμού» της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, αλλά και της ίδιας της Χώρας, η οποία βρίσκεται σε μια ιδιαιτέρως ασταθή περιοχή του πλανήτη και με ανοιχτά εθνικά θέματα.

»ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ» ΛΑΘΗ

Σε όλο το φάσμα της ζωής του ανθρώπου, διαπράττονται πολλές φορές λάθη, τα οποία έχουν και τις αντίστοιχες συνέπειες, σε βάρος αυτών, που τα κάνουν. Υπάρχουν, όμως, ορισμένες φορές, «λάθη», τα οποία γίνονται από κάποιους, που έχουν δραματικές συνέπειες, όχι για τον εαυτό τους, αλλά για τρίτους, οι οποίοι, μάλιστα, δεν έχουν και καμία συμμετοχή στην δημιουργία των συνθηκών για την διάπραξη αυτών των λαθών. Όταν, μάλιστα, τέτοια λάθη αποτελούν την αιτία «φτωχοποίησης» και οικονομικής «εξόντωσης» ενός Λαού, τότε, αναμφισβήτητα, πρόκειται για «θανατηφόρα» λάθη.

Ένα τέτοιο «θανατηφόρο» λάθος διέπραξε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σχετικά με τον υπολογισμό του για την οικονομική δραστηριότητα της Ελλάδος την διετία 2010 – 2011, όταν, δηλαδή, η Ελλάδα εισήλθε στο «μαύρο φάσμα» των μνημονίων. Το Ταμείο «έπεσε έξω» κατά 8-9 ποσοστιαίες μονάδες για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αφού, για το 2010 προέβλεπε, πως η ύφεση στην Χώρα μας θα κυμαινόταν σε ποσοστό 2%, ενώ, τελικά, έφθασε περίπου στο 5%, ενώ για το 2011 προέβλεπε, ότι η ύφεση θα πέσει στο 1,1%, ενώ αυτή ανήλθε στο ποσοστό του 7% περίπου, δηλαδή απόκλιση 6 ποσοστιαίων μονάδων !!!

Το «θανατηφόρο» αυτό λάθος συνομολόγησε ο επικεφαλής οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ., Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος, στα πλαίσια της παρουσίασης των προβλέψεων αυτού για την παγκόσμια οικονομία, που πραγματοποιήθηκε αυτές τις μέρες στο Τόκιο της Ιαπωνίας, κάνοντας αυτοκριτική, αποδέχθηκε ότι ήταν λανθασμένες οι προβλέψεις του Ταμείου, σχετικά με τις Χώρες, που εφαρμόζουν σκληρά μέτρα λιτότητας, όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, ως παγκόσμιο «πειραματόζωο». Μάλιστα, αυτός προχώρησε παραπέρα, θεωρώντας πως η πραγματική αιτία αυτού του «σπιράλ θανάτου» έγκειται στα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία, όμως, προτείνονται ως λύση από το Δ.Ν.Τ. και την Ευρωπαϊκή ηγεσία με απόλυτη εμμονή, όπως βλέπουμε και από το «τερατώδες πακέτο» των 13,5 δις, που καλείται να ψηφίσει και να προωθήσει η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση.

Είναι, πραγματικά, εφιαλτική αυτή η ομολογία, στην οποία προέβη ο επικεφαλής οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ., ο οποίος παραδέχθηκε, ότι το Δ.Ν.Τ. χρησιμοποίησε στις προβλέψεις του λανθασμένο κλάσμα, ως προς τον λεγόμενο «δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή», που χρησιμοποιείται για να υπολογισθεί το ποσοστό, κατά πόσο θα μειωθεί το ΑΕΠ μιας Χώρας, στην περίπτωση, που ληφθούν δημοσιονομικά μέτρα συγκεκριμένου ύψους. Για την Χώρα μας, ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής, που έχει χρησιμοποιηθεί στις περισσότερες προβλέψεις από τους νεοφιλελεύθερους «φωστήρες» του Δ.Ν.Τ. και της Τρόϊκα, είναι το 0,5, ενώ, σύμφωνα με τα αντικειμενικά δεδομένα, ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής αγγίζει το 0,9 – 1,7 !!! Απ’ αυτό, εξηγείται η μεγάλη διαφορά στην απόκλιση του Δ.Ν.Τ., για το τι πίστευε, ότι θα συμβεί στην Ελληνική οικονομία, με βάση τα μέτρα λιτότητας, που προτάθηκαν και επιβλήθηκαν με τα δύο μνημόνια και το μεσοπρόθεσμο, και τι γίνεται στην πραγματική οικονομία και στην κοινωνία. Το τραγικό στην υπόθεση, δεν είναι μόνο το «θανατηφόρο» λάθος του Δ.Ν.Τ., ως προς την χρησιμοποίηση του σωστού κλάσματος για τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, αλλά η αποδοχή, μέσω του κουραστικού, πλέον, «σωτηριακού» λόγου, από τις κυβερνήσεις του δικομματικού κλεπτοκρατισμού (ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ.) αυτών των «θανατηφόρων» οικονομικών πολιτικών, που παραμένουν κυρίαρχες και για την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση.

Γιατί, είναι βέβαιο, όπως συμφωνεί, άλλωστε, και ο προαναφερόμενος επικεφαλής οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ., ότι η εφαρμογή ενός νέου «πακέτου λιτότητας» ύψους 13,5 δις ευρώ, θα αυξήσει την ύφεση και θα οδηγήσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας σε απόγνωση.

Η λύση στο πρόβλημα είναι απλή: Με βάση την αυτοκριτική και ομολογία του επικεφαλής οικονομολόγου του Δ.Ν.Τ., Ολιβιέ Μπλανσάρ, η σημερινή τρικομματική Ελληνική κυβέρνηση οφείλει άμεσα, να προβεί σε σοβαρή πολιτική επαναδιαπραγμάτευση όλου του οικονομικού «πακέτου», και όχι να συνεχίσει τη «δόση του ισχυρού δηλητηρίου» σε βάρος της Ελληνικής οικονομίας, με βάση συγκεκριμένες αναπτυξιακές προτάσεις, οι οποίες θα «ξεφεύγουν» από τον αδιέξοδο και «θανατηφόρο μονόδρομο» της «συντριβής» των μισθών και των εισοδημάτων των μεσαίων και ασθενέστερων οικονομικών στρωμάτων, σε συνδυασμό με την πάταξη της παραοικονομίας και της φοροδιαφυγής του «ιδιοτελούς» κοινωνικού τμήματος, που συναποτελείται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού του δικομματικού κλεπτοκρατισμού, που μετεξελίχθηκε σε «σάρκα εκ της σαρκός» αυτής και διαφόρους κοινωνικούς «δορυφόρους» του Ελληνικού κλεπτοκρατικού συστήματος. 

ΔΗΜ.ΑΡ.: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η εποχή των ψευδαισθήσεων, την ώρα, που η Ελλάδα «βυθίζεται» από τους «σπασμούς» του κλεπτοκρατικού συστήματος, με την «εκτόξευση» της ανεργίας και της φτώχειας, από τη μια μεριά, και της ατιμωρησίας της παρασιτικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε τη Χώρα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, από την άλλη, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Αυτό αφορά και τους πολίτες, αλλά και τους κομματικούς φορείς, που δεν έχουν ευθύνη για την δόμηση του δικομματικού κλεπτοκρατικού συστήματος στην Ελλάδα, πλην, δηλαδή, του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. Ειδικότερα, αφορά την ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία χρησιμοποιείται ως το «αριστερό άλλοθι» στην σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, που, ολοένα και περισσότερο, μοιάζει ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων του δικομματικού «κλεπτοκρατισμού».

Οι ραγδαίες εξελίξεις, τόσο στο ζήτημα της αγριότητας της Τρόϊκας των «ληστάρχων» του εξωτερικού, όσο και στην ευκρινέστερη αποτύπωση των αθλιοτήτων των «ληστάρχων» του εσωτερικού, έχουν συμπαρασύρει και απειλούν να μετατρέψουν σε «χάρτινη κατασκευή» το ηθικό πλεονέκτημα, που «κουβαλάει στις αποσκευές της» η ΔΗΜ.ΑΡ. Η απόφαση για συμμετοχή στην σημερινή κυβέρνηση, αποδεικνύεται εσφαλμένη και ατελέσφορη. Γι’ αυτόν τον λόγο, απαιτείται ο άμεσος επαναπροσδιορισμός αυτής της θέσης, πριν η «μαύρη τρύπα» του δικομματικού κλεπτοκρατισμού στην Ελλάδα συμπαρασύρει και αυτήν, αφού ούτε, καν, οι θέσεις της προγραμματικής συμφωνίας δεν τηρούνται, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση την εκποίηση της Αγροτικής Τράπεζας, ως «δώρο» στον όμιλο που εκπροσωπεί ο κ. Σάλλας, «αντί πινακίου φακής» (97 εκατομμύρια ευρώ το τίμημα, την στιγμή, που μόνο η ακίνητη περιουσία της ΑΤΕ αξίζει 1,5 δις ευρώ).

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την δύσκολη θέση της Χώρας, η ΔΗΜ.ΑΡ. οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε τρεις σημαντικές πολιτικές πρωτοβουλίες, που θα βοηθήσουν την Χώρα, αλλά και θα προστατεύσουν το πολιτικό κεφάλαιο της ίδιας.

Πρώτον, κοινή δήλωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ότι θα καταψηφίσει τα προτεινόμενα μνημονιακά μέτρα των 13,5 δις και άνω, αφού η εφαρμογή τους θα γιγαντώσει την ύφεση και θα αποτελέσει το «θανάσιμο χτύπημα» στον κοινωνικό ιστό. Η επιθετικότητα και το ανελέητο κυνικό σκηνικό, που στήνει η Τρόϊκα, η οποία, πλέον, δεν ορρωδεί προ ουδενός, ως προς την ξεθεμελίωση στοιχειωδών δικαιωμάτων και εγγυήσεων των πολιτών, σε συνδυασμό με το αναποτελεσματικό και επιβλαβές οικονομικό σχέδιό της, που λειτουργεί ως «βραδύ και ισχυρό δηλητήριο» σε βάρος της Ελλάδος, απαιτεί, να δοθεί άμεσα ισχυρό πολιτικό μήνυμα στην πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι, δηλαδή, δεν θα επιτραπεί η Ελλάδα, από ισότιμο μέλος της Ε.Ε., να μετατραπεί σε μια απλή «αποικία χρέους». Και αυτό μπορεί να το κάνει σήμερα η ΔΗΜ.ΑΡ., καταψηφίζοντας τα επιχειρούμενα μνημονιακά μέτρα και καταθέτοντας, παράλληλα, ως βάση πολιτικής επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου με την πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο εθνικής ανάπτυξης της Χώρας, με βάση το Ευρωπαϊκό πλαίσιο και την αρχή της Κοινοτικής αλληλεγγύης.

Δεύτερον, άμεση θεσμοποίηση «διαφανούς» πλαισίου για την κάθαρση του πολιτικού συστήματος. Με βάση το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο και με ψήφιση νόμου, που θα το κάνει πιο λειτουργικό, να πραγματοποιηθεί, εντός του επόμενου τετραμήνου, σε βάθος οικονομικός έλεγχος όλου του προσωπικού, που διαχειρίσθηκε πολιτική εξουσία και δημόσιο χρήμα τα προηγούμενα 20 χρόνια και, στις περιπτώσεις, που υπάρχει αναντιστοιχία εισοδημάτων και περιουσίας, να υπάρξει άμεση δήμευση των μη δικαιολογούμενων περιουσιακών στοιχείων. Παράλληλα, θα πρέπει να υπάρξει άμεσος ισχυρός πολιτικός συμβολισμός, με την μείωση των προνομίων του πολιτικού προσωπικού της Χώρας, όπως κατά το ήμισυ μείωση των μισθών του, καθώς και άμεση κατάργηση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα. Τέλος, να δοθεί στην δημοσιότητα από την Τράπεζα της Ελλάδος, ο κατάλογος των Ελλήνων, που εξήγαγαν χρήματα στις τράπεζες του εξωτερικού κατά την περίοδο της κρίσης (1989 έως σήμερα), να υπάρξει άμεσος έλεγχος των διαφόρων λιστών, που «κυκλοφορούν» και να πιεσθεί η Ελβετική κυβέρνηση, και με βάση την «λίστα Λαγκάρντ», για να γίνει άμεση συμφωνία για φορολόγηση των Ελληνικών κεφαλαίων, που έχουν παραμείνει στις Ελβετικές τράπεζες.

Τρίτον, άμεση θεσμοθέτηση στιβαρής ρύθμισης του εσωτερικού χρέους της Χώρας, και ειδικότερα των χρεωμένων νοικοκυριών, αλλά και μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που ο συνδυασμός της ύφεσης και ο τοκογλυφικός τραπεζικός δανεισμός έχει μετατραπεί γι’ αυτά σε «θανάσιμη παγίδα ασφυξίας». Η εσωτερική αυτή «σεισάχθεια» μπορεί να γίνει με βάση το πρότυπο της Ισλανδίας, δηλαδή γενική διαγραφή των χρεών από ποσοστό 30-70%, ανάλογα με τα εισοδήματα και τον δανεισμό, κάτι που αποτέλεσε «βαθειά παροχή οξυγόνου» στην οικονομία της Χώρας αυτής. Οι, μέχρι τώρα, διαρροές περί ρύθμισης των στεγαστικών δανείων με απλή επιμήκυνση του χρόνου ή με βάση το μοντέλο leasing, βάσει των επιθυμιών της Ένωσης Τραπεζών, είναι προφανές, ότι δεν μπορεί να δώσει καμία λύση στο σοβαρό αυτό πρόβλημα, που απειλεί την κοινωνική ισορροπία της Χώρας και μπορεί να αποτελέσει την τελική «σπίθα» για κοινωνική έκρηξη.

Οι παραπάνω πρωτοβουλίες, αν αναληφθούν από την ΔΗΜ.ΑΡ., θα βοηθήσουν την Χώρα και την Ελληνική κοινωνία στην σημερινή κρίσιμη περίοδο.

Σε αντίθετη περίπτωση, οι ευθύνες, που αναλαμβάνει η ηγεσία της ΔΗΜ.ΑΡ. έναντι των πολιτών, που στήριξαν αυτόν τον χώρο και έναντι των προσδοκιών για λειτουργία της ως πόλου συγκρότησης της μεγάλης σοσιαλιστικής παράταξης στην Ελλάδα, θα είναι ιστορικές και μεγάλες.

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ «ΛΗΣΤΑΡΧΩΝ»

Η «βαρειά ασθμαίνουσα» Ελληνική κοινωνία βιώνει καθημερινά νέες οδυνηρές εκπλήξεις, που περιστρέφονται κυρίως, είτε στα προετοιμαζόμενα μνημονιακά μέτρα ισοπέδωσης και συντριβής των στοιχειωδών δικαιωμάτων και δυνατοτήτων για αξιοπρεπή διαβίωση, είτε στα «επιτεύγματα» ενός άθλιου πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε την Χώρα αυτή κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, μέσα από το «κέλυφος» της δικομματικής εξουσίας.

Η απόκρυψη της «λίστας Λαγκάρντ», που, σημειωτέον, αφορούσε Έλληνες μεγαλοκαταθέτες μόνο σε μία τράπεζα της Ελβετίας,από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, που ευθύνονται βαρύτατα για την επιβολή των αδιέξοδων και καταστρεπτικών μνημονιακών πολιτικών, που υπονόμευσαν βαρύτατα το παρόν και το μέλλον της Ελλάδος, με προσωπική εμπλοκή του σημερινού Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και, τότε, υπουργού Οικονομικών των δύο προηγούμενων κυβερνήσεων, αποτελεί την «κορυφή του παγόβουνου» των πολιτικών των δικομματικών κυβερνήσεων ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ., που «γονάτισαν» την Ελληνική κοινωνία και βύθισαν την Ελλάδα σε αξιοπιστία και σε κύρος στον διεθνή χώρο.

Οι ευθύνες αυτών των κυβερνήσεων του δικομματικού κλεπτοκρατισμού, που, ενώ κυβέρνησαν την Χώρα στην πιο ήρεμη πολιτικά περίοδο της νεότερης Ιστορίας, με τις μεγάλες δυνατότητες και ευκαιρίες, την μετέτρεψαν, από ισότιμο Ευρωπαϊκό μέλος, σε μία οιονεί «αποικία χρέους» (όπως εύστοχα εισήγαγε αυτόν τον όρο στον δημόσιο διάλογο ο Νίκος Κοτζιάς), είναι γιγαντιαίες, ξεπερνώντας, αναμφισβήτητα, και αυτές τις ευθύνες εκείνων, που οδήγησαν στην Μικρασιατική Καταστροφή.

Προβάλλουν και περιμένουν άμεσες απαντήσεις και πολλά αμείλικτα ερωτήματα, για την «βύθιση» της Χώρας μας. Αναμφισβήτητα, την σημαντικότερη ευθύνη γι’ αυτή την διάψευση των ελπίδων, φέρει το πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα, που κυβέρνησαν κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και, δυστυχώς, και σήμερα, καμώνονται ότι «σώζουν την Χώρα»!!! Αντί να εξαλείψουν τις διαχρονικές «πληγές» του Ελληνικού Κράτους, από την συγκρότησή του ως ανεξάρτητου Κράτους, που ήταν ο έντονος παρασιτισμός της οικονομικής ολιγαρχίας και η εξάρτησή της από ξένα κέντρα, καθώς και ο έντονος «πελατειακός» χαρακτήρας του Κράτους και της κοινωνίας, γιγάντωσαν αυτές τις στρεβλώσεις, εξαιτίας του «θανάσιμου εναγκαλισμού» τους με την παρασιτική εξαρτημένη ντόπια οικονομική ολιγαρχία, για ίδιο προσωπικό πλουτισμό, μέσω της ατιμωρησίας και των προνομίων, τα οποία συνεχώς «ενσωματώνουν» πολλούς, που συμμετέχουν στο πολιτικό εποικοδόμημα.

Έτσι, η Ελλάδα κατέχει την πρωτιά σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, ως προς τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου από την παρασιτική και «μαυραγορίτικη» οικονομική ολιγαρχία, με την συμμετοχή σ’ αυτό το «φαγοπότι» και μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού. Το υψηλό δημόσιο επαχθές χρέος της αντιστοιχεί στο ήμισυ περίπου του εθνικού πλούτου, που εξήχθη από αυτούς τους «άρπαγες μαυραγορίτες» στα ασφαλή «καταφύγια» του εξωτερικού. Είναι χαρακτηριστικό, ότι το έγκυρο Γερμανικό περιοδικό SPIEGEL δημοσίευσε, χωρίς να διαψευσθεί από κανέναν, ότι μόνο στις Ελβετικές τράπεζες είναι κατατεθειμένο από Έλληνες το ποσό των 600 δισ. ευρώ !!! Ποσό, αναμφισβήτητα, αστρονομικό, ακόμα και αν δεν αντιστοιχεί σε αυτό το νούμερο, για τα δεδομένα του μεγέθους της Ελλάδας.

Και, ενώ οι Χώρες του μητροπολιτικού καπιταλισμού (Γερμανία, Αγγλία κ.λπ.), μέσω αντίστοιχων CD τύπου «Λαγκάρντ», κατάφεραν και επέβαλαν συμφωνία με την Ελβετία, για φορολόγηση των καταθέσεων των υπηκόων τους στην Ελβετία, το εδώ πολιτικό προσωπικό του Ελληνικού κλεπτοκρατισμού, την ώρα, που εφάρμοζε πολιτικές «εξόντωσης» της μεσαίας τάξης και των ασθενέστερων στρωμάτων, τα οποία έχει, ήδη, οδηγήσει στην φτώχεια και το περιθώριο και «βύθιζε» την Ελληνική οικονομία σε μια τρομακτική ύφεση, «τις κρατούσε στο συρτάρι», προκειμένου, προφανώς, οι «φερέλπιδες» της παρασιτικής «μαυραγορίτικης» Ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας, να μπορέσουν να μεταφέρουν τα χρήματά τους σε άλλους «φορολογικούς παραδείσους» ανενόχλητοι, όπως, για παράδειγμα, τα νέα «καταφύγια» της Ινδίας, της Σιγκαπούρης κ.λπ.

Η εποχή και των τελευταίων ψευδαισθήσεων για τους πάντες, έχει παρέλθει. Αυτό αφορά και τους πολίτες, αλλά και για όλους τους κομματικούς φορείς, που δεν έχουν ευθύνη για την δόμηση του δικομματικού κλεπτοκρατικού συστήματος στην Ελλάδα, πλην, δηλαδή, του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. Αυτό, ειδικότερα, αφορά την ΔΗΜ.ΑΡ., η οποία χρησιμοποιείται ως το «αριστερό άλλοθι» στην σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, που φέρει, ήδη, σοβαρές πολιτικές ευθύνες, αφού, ολοένα και περισσότερο, μοιάζει ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων του δικομματικού κλεπτοκρατισμού. Επ’ αυτού, όμως, θα επανέλθουμε…