ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ»

Η Ευρώπη έχει, ήδη, εισέλθει, με την καταστροφική νεοφιλελεύθερη πολιτική της «σιδηράς» δημοσιονομικής πειθαρχίας, που έχει επιβάλει ο Γερμανικός δεσποτισμός και τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, κυρίως του Βορρά, στον «σκοτεινό θάλαμο» της αβεβαιότητας και της απροσδιοριστίας.

            Η συνέχιση της «χορήγησης του ιδίου φαρμάκου», δηλαδή της νεοφιλελεύθερης σκληρής πολιτικής λιτότητας, που, σημειωτέον, ακολουθείται, σε πλανητικό επίπεδο, μόνο στην περιοχή της Ευρώπης, αποτελεί και το κύριο αίτιο για την σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση στον Ευρωπαϊκό χώρο, είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει σε πλήρη «πτωματοποίηση» των Ευρωπαϊκών κοινωνιών και θα «αποστεώσει» το Ευρωπαϊκό «κεκτημένο» στο επίπεδο του Κράτους πρόνοιας και του Κράτους δικαίου. Η πολιτική αυτή της λιτότητας δεν είναι καταστρεπτική μόνο για την περιφέρεια και τον Ευρωπαϊκό Νότο, ο οποίος «φλέγεται» στην κυριολεξία, με προεξάρχουσα την Ελλάδα, αλλά και την Ισπανία, η οποία βρίσκεται σήμερα σε δραματική αντίστοιχη αναλογική κατάσταση, αλλά και για τον Βορρά.

            Η εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας στο τραπεζικό σύστημα, το οποίο, πλέον, απαιτεί, για την πληρωμή του δημοσίου χρέους, που δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό, προκειμένου να αποσοβηθεί η χρεοκοπία του, μετά την κατάρρευση των μητροπολιτικών «φουσκών» στις Η.Π.Α., όχι μόνο σε χρήμα, αλλά και σε είδος, δηλαδή τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία και τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των εθνικών πόρων, αποτελεί μια διαστροφική πολιτική σύλληψη. Και αυτό γιατί, ακόμα και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφύγει την διάσπαση, το αποτέλεσμα αυτής της αδιέξοδης πολιτικής, δηλαδή η εξόφληση μέχρι κεραίας όλων των τοκογλυφικών δανείων στους παγκόσμιους κερδοσκόπους και πιστωτές, είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει δραματικά αποτελέσματα στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες, με ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

            Η αυτοκαταστροφική πολιτική του Ευρωπαϊκού «ιερατείου», αλλά και η είσοδος του παγκόσμιου καπιταλισμού στην φάση, που αυτός έχει καταστεί ανεξέλεγκτος και επικίνδυνος για την ανθρωπότητα, η «δαμόκλειος σπάθη», που επιβάλλεται στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες από τους διεθνείς κερδοσκόπους, οι οποίες, αρχής γενομένης από τον Ευρωπαϊκό Νότο και την Ελλάδα, μετατρέπονται σε «κοινωνίες του 1/3», οδηγούν, αντικειμενικά, στην ριζοσπαστικοποίηση αυτών. Απ’ αυτό το πλαίσιο, μπορεί να προκύψει ένα ισχυρό Ευρωπαϊκό προοδευτικό λαϊκό κίνημα, το οποιο μπορεί να πιέσει για την εφαρμογή της μοναδικής πολιτικής, που θα μπορούσε να σώσει την Ευρωπαϊκή πορεία και που είναι η εφαρμογή μιας σύγχρονης «σεισάχθειας», υπό τις εξής προϋποθέσεις: Πρώτον, την διαγραφή όλων των σημερινών χρεών των Ευρωπαϊκών Χωρών, με έκδοση αντίστοιχων ευρωομολόγων χρημάτων. Δεύτερον, την χορήγηση επιπλέον αντίστοιχων ποσών, για ισχυρές αναπτυξιακές δράσεις στα Κράτη – μέλη, επιλέγοντας την ανάπτυξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε Κράτους – μέλους. Τρίτον, την δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού θεσμού πλήρους διαφάνειας, ως προς την χορήγηση αυτών των αναπτυξιακών πόρων σε κάθε Κράτος – μέλος και την επιβολή αυστηρών, εξοντωτικών κυρώσεων στους υπεύθυνους για την εκτέλεση των προγραμματισμένων αναπτυξιακών δομών, σε περίπτωση υστέρησης ή διασπάθισης. Είναι βέβαιο, ότι μία τέτοια πρωτοπόρα, οραματική και ριζοσπαστική πολιτική, θα μπορούσε να ανατρέψει την σημερινή προδιαγεγραμμένη διαλυτική πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ.

            Σ’ αυτή την κρίσιμη και ιδιαίτερα ρευστή περίοδο, η Ελλάδα πορεύεται ακυβέρνητη, με άγνωστη πορεία, ως αποτέλεσμα των εγκληματικών εθνικών ευθυνών του δικομματικού κλεπτοκρατισμού, όπως ανέδειξαν και οι κάλπες στις 6 Μαΐου. Γι’ αυτό, αυτό που επιβάλλεται στις νέες κάλπες στις 17 Ιουνίου, είναι η ισχυροποίηση των προοδευτικών αριστερών δυνάμεων, που θα μπορούσαν να θέσουν αυτά τα ζητήματα και να πρωτοστατήσουν στην δημιουργία ενός προοδευτικού πανευρωπαϊκού κινήματος και να δώσουν τη μάχη εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για αλλαγή κατεύθυνσης αυτής, αλλά και για την απαγκίστρωση του Ελληνικού Λαού από τις δραματικές αρνητικές συνθήκες των μνημονιακών πολιτικών. Και ο βασικός εκφραστής αυτών, όπως αποδείχθηκε κατά την προεκλογική περίοδο και στο προηγούμενο μεσοδιάστημα, είναι προεχόντως η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ.