ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ;

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου πραγματοποιήθηκαν μέσα σε ένα περιβάλλον έντονης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, που δημιουργήθηκε σταδιακά, από τις πολιτικές της δικομματικής εξουσίας κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης έως το 2009 και, εν συνεχεία, από τις καταστροφικές και αδιέξοδες μνημονιακές πολιτικές της περιόδου 2010 – 2012.

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτέλεσε, στην κυριολεξία, πολιτικό «σεισμό» κατά του δικομματισμού και του πολιτικού προσωπικού της Χώρας, το οποίο, αφού μετέτρεψε, αρχικά, την Ελλάδα σε «Τιτανικό», συνυπέγραψε τα «θανατηφόρα» οικονομικά μνημόνια ύφεσης, δανεισμού και τοκογλυφίας, μετατρέποντας έτσι, την Χώρα σε οιονεί «αποικία» και «προτεκτοράτο».

Η συρρίκνωση των δύο πάλαι ποτέ μεγάλων παρατάξεων του δικομματισμού, στο ποσοστό του 32%, αποτελεί, αναμφισβήτητα, «μαγική εικόνα», εν σχέσει με τα εκλογικά τους αποτελέσματα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης (εποχή της απόλυτης αυτοδυναμίας του ενός ή του άλλου). Η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος κινήθηκε προς τα αριστερά, δίνοντας συνολικά στα κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς ποσοστό 32%, καθώς επίσης και προς τα άκρα του δεξιού «τόξου», σε πολιτικούς σχηματισμούς, που τοποθετήθηκαν αντιμνημονιακά και εκμεταλλεύθηκαν και το υπαρκτό σοβαρό μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα (Ανεξάρτητοι Πολίτες, Χρυσή Αυγή).

Η εντυπωσιακή αύξηση των ποσοστών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του έδωσε τον πρώτο λόγο στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, εν σχέσει με τα πάγια εκλογικά ποσοστά του Κ.Κ.Ε. και την αξιοπρόσεκτη εκλογική επίδοση της ΔΗΜ.ΑΡ., με ποσοστό 6,1%, για κόμμα μόλις δύο ετών. Με δεδομένη την απόλυτη άρνηση της ηγεσίας του Κ.Κ.Ε., για οποιασδήποτε μορφής συνεργασία για αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και η ΔΗΜ.ΑΡ., έχοντας, μάλιστα, κοινή στόχευση, σε διακηρυκτικό επίπεδο, την παραμονή της Χώρας στο Ευρώ και την διασφάλιση της Ευρωπαϊκής πορείας, την τροποποίηση και απαγκίστρωση από το Μνημόνιο και τις αρνητικές πολιτικές απ’ αυτό, θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση μίας κυβέρνησης αριστερών προδιαγραφών, με ευρύτερη κοινοβουλευτική στήριξη, η οποία θα μπορούσε να προχωρήσει σε τροποποίηση των μνημονιακών δεσμεύσεων και ριζική επανατοποθέτηση του «Ελληνικού προβλήματος», μέσα στο πλαίσιο των νέων συσχετισμών, τόσο στην Ελλάδα, όσο και την Ευρώπη.

Γιατί, δεν πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι, στον παρόντα ιστορικό χρόνο, το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα, που αποτέλεσε «τσουνάμι» για τις δυνάμεις του δικομματισμού και της μνημονιακής «προσήλωσης», καθώς και οι πολιτικές ανακατατάξεις και διεργασίες στην Ευρώπη, εν σχέσει με την άκαμπτη σιδηρά πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας, που έχει επιβάλει το Γερμανικό κεφάλαιο και η οποία οδηγεί τις Χώρες του Νότου σε οικονομική ύφεση και δραματική κοινωνική εξαθλίωση, αλλά και τις Χώρες του Βορρά σε μία επικίνδυνη οικονομική στασιμότητα, δημιούργησαν δύο παράλληλες, σημαντικές και ενδιαφέρουσες πολιτικές μετατοπίσεις, που η άμεση αξιοποίησή τους θα μπορούσε, ενδεχομένως, να αποτελέσει μία ιστορική ευκαιρία για την Χώρα, αλλά και τις δυνάμεις της κυβερνώσας Αριστεράς.

Από την μια πλευρά, στο εσωτερικό της Χώρας, οι πανικόβλητες μνημονιακές δυνάμεις δήλωναν, ότι είναι πρόθυμες να στηρίξουν πολιτικές πλήρους τροποποίησης και αναθεώρησης του Μνημονίου και της δανειακής σύμβασης, που αποτελεί «δαμόκλειο σπάθη» για την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού και, από την άλλη πλευρά, στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξαν έντονες ανακατατάξεις και διεργασίες και «δειλές» διακηρύξεις, ότι είναι διαθέσιμες να συζητήσουν τον επανακαθορισμό του πλαισίου, με σκοπό να βγει η Ελλάδα από το «θανατηφόρο» οικονομικό «σπιράλ» της ύφεσης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, που θυμίζει την εποχή της Βαϊμάρης.

Μία κυβέρνηση, συνεπώς, που θα σχηματίζονταν με βάση αυτό το πλαίσιο, θα μπορούσε, αξιοποιώντας αυτή την συγκυρία, να πετύχει την επίτευξη αυτού του κεντρικού στόχου, που αποτελεί και διακηρυκτικό στόχο των φιλοευρωπαϊκών αριστερών δυνάμεων (ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ.). Η άρνηση της ηγεσίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να αδράξει αυτή την ευκαιρία, όπως προτάθηκε και με κάθε τρόπο επιχειρήθηκε από τον Πρόεδρο της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτη Κουβέλη, λόγω της έντονης ρευστότητας, αλλά και των δυσμενών για την Χώρα διεθνών εξελίξεων, μπορεί ιστορικά να θεωρηθεί ως μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς, αλλά και της Χώρας, που μπαίνει σε μια προεκλογική περίοδο, με πολλά ανοιχτά και επείγοντα ζητήματα στην οικονομία και την κοινωνία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s