«ΠΑ.ΣΟ.Κ.: ΤΟ ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟ ΕΙΔΩΛΟ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΑΙΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ»

Δύο σχεδόν χρόνια μετά τον εκλογικό «θρίαμβο» του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 2009, η εικόνα, που εμφανίζει σήμερα, της πολιτικής αναξιοπιστίας και απαξίωσης, μόνο θλίψη και οργή προκαλεί, ακόμα και στους πιο πιστούς του οπαδούς.

            Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., που ξεκίνησε ως ριζοσπαστικό κίνημα διαμαρτυρίας, αναδείχθηκε, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, ως ηγεμονικό πολιτικό κόμμα, αξιοποιώντας, κυρίως, τους πολιτικούς και κοινωνικούς δεσμούς, που ανέπτυξε, κυρίως στην πρώτη φάση, με τα ευρύτατα κοινωνικά στρώματα των μη προνομιούχων, στον ιδιαίτερα ρευστό, από κοινωνικής βάσης, περιφερειακό Ελληνικό καπιταλισμό. Πέραν αυτού, κατέδειξε, ως κυβέρνηση, ικανότητα να διαχειρίζεται τις κρατικές υποθέσεις, μέσα, κυρίως, από την χρησιμοποίηση των δομών και θεσμών του Κράτους, από τις οποίες ωφελούνταν η πλατιά κοινωνική βάση.

            Στην δεύτερη περίοδό του, χρησιμοποιώντας το «όχημα» του εκσυγχρονισμού, συνέχισε την πολιτική του «ηγεμονία», χάνοντας, όμως, σημαντικά κοινωνικά ερείσματα, λόγω της απόκλισης από τις διακηρύξεις του και δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην ικανότητα να διαχειρίζεται τις κρατικές υποθέσεις και το Κράτος, με στήριξη στις δυνάμεις, που αναπτύχθηκαν στο οικονομικό επίπεδο, μέσω της αξιοποίησης των δημοσίων πόρων και του εθνικού πλούτου.

            Στην τρίτη περίοδό του, μετά από ένα επιφανειακό ιδεολογικό «λίφτινγκ», που προσέγγιζε τα στοιχεία ενός προοδευτικού σοσιαλδημοκρατικού λόγου και αξιοποιώντας την τραγική διακυβέρνηση της Χώρας από την εξαετία των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας (2004 – 2009) και τις οξύτατες, πλέον, στρεβλώσεις του κλεπτοκρατικού συστήματος, που δομήθηκε στην Ελλάδα, ανέλαβε την εξουσία το 2009, με κύριο σύνθημα την εκ των βάθρων «αλλαγή», για να μην «βουλιάξει η Χώρα». Πλην όμως, η διετία 2009 – 2011 αποδείχθηκε καταστροφική για το ίδιο και την Χώρα, αφού, ως κόμμα διαχείρισης του Κράτους, έχασε κάθε συγκριτικό πλεονέκτημα, που είχε, έως τότε, να ανταποκρίνεται στα κοινωνικά αιτήματα μέσω των γραφειοκρατικών ή των πελατειακών διαδικασιών. Αυτό είχε, ως επακόλουθο, την διάρρηξη της κοινωνικής του βάσης, αλλά και την δραματική πολιτική απαξίωσή του, αφού η μονομερής πολιτική του Μνημονίου και η τραγική ανικανότητά του να χτυπήσει την φοροδιαφυγή, αλλά και να εξαλείψει την ατιμωρησία των πάσης φύσεως εθνικών «λαμογίων», ανέτρεψαν ραγδαία τα μεταπολιτευτικά κεκτημένα, στα οποία, παρά τις επιφυλάξεις, που μπορεί να διατυπώσει κανένας, είχαν σημαντική συμβολή οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ιδιαίτερα της πρώτης περιόδου, όπως, άλλωστε, αναμφισβήτητη ήταν και η προσφορά τους στην εμπέδωση του δημοκρατικού πλουραλιστικού δημοκρατικού και κοινωνικού κεκτημένου της μεταπολιτευτικής περιόδου.

            Έτσι, σήμερα, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν πάσχει μόνο από πλήρη ιδεολογική «γύμνια», αφού οι διακηρύξεις του περί κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης βρίσκονται ακριβώς στο αντίθετο άκρο, βάσει των συνεπειών της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, αλλά και από την «θρυμματισθείσα» εικόνα του περί πλήρους ανικανότητάς του να διαχειρισθεί την κρίση, με στοιχειώδη δημοκρατικό και αλληλέγγυο τρόπο προς τα κοινωνικά λαϊκά στρώματα. Αυτός ο συνδυασμός αποτελεί τον «θεμέλιο λίθο» της δημοσκοπικής «καταβαράθρωσής» του, με ποσοστά, που αγγίζουν τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του, το 1974.

            Η σημερινή διαλυτική κρίση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συνδέεται συμβολικά με την ήττα της πολιτικής και την διάλυση του μεταπολιτευτικού μοντέλου. Η Χώρα μας, που βρίσκεται εν μέσω μιας θανάσιμης, βαθύτατης πολιτικής κρίσης, πέραν της οικονομικής, χρειάζεται προοδευτικούς δημοκρατικούς πολιτικούς κομματικούς σχηματισμούς. Υπ’ αυτή την έννοια, αν κανείς μιλήσει για αυτοδιοργάνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αυτό προϋποθέτει την αυτοκατάλυσή του και την επαναδιατύπωση, μέσα από σκληρή αυτοκριτική, ενός νέου σχεδίου πολιτικής δράσης, που να συνδέεται με την αντίσταση των χειμαζόμενων λαϊκών τάξεων απέναντι στην επιθετικότητα του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού καπιταλισμού, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Πλην όμως, αυτό βρίσκεται στον αντίποδα της σημερινής αντίληψης, που υπάρχει στον σημερινό κομματικό μηχανισμό εξουσίας αυτού, που είναι εγκλωβισμένος στο παλαιό πρότυπο, που τον ανέδειξε και τον υπηρέτησε πιστά. Αυτή η κατάσταση, τελικά, αποτελεί το «γόρδιο δεσμό» αυτού του πολιτικού χώρου και, κυρίως, των αγνών φίλων του, που πίστεψαν στις διακηρύξεις και βρίσκονται, σήμερα, μετέωροι απέναντι στο «ανεστραμμένο είδωλο» εκείνου του πάλαι ποτέ δυναμικού ριζοσπαστικού φορέα της αυτοοργάνωσης, που κατάφερε να ενοποιήσει ιδεολογικά και πολιτικά τα συμφέροντα των λαϊκών τάξεων, στις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s