«Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΖΑΛΟΓΓΟΥ»

Η μεγάλη καπιταλιστική παγκόσμια κρίση, που ξέσπασε στις ΗΠΑ το 2007 και διοχετεύθηκε σε όλο τον πλανήτη, βρήκε την Ευρωπαϊκή Ένωση με μία ιδιαιτέρως ασθενή πολιτικά Ευρωπαϊκή ηγεσία, η οποία, με κεντρική «σημαία» την σκληρή λιτότητα σε βάρος των Ευρωπαϊκών Λαών, οδηγεί τις Ευρωπαϊκές κοινωνίες σε απόγνωση και την Ευρωπαϊκή ιδέα της ενοποίησης «στα τάρταρα».

            Η πολιτική και οικονομική αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους όλων των Ευρωπαϊκών Χωρών και, κυρίως, αυτών του Νότου, που ήλθε, κυρίως, ως αποτέλεσμα, από την κρατικοποίηση των χρεών του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο κινδύνευσε με συντριβή, μετά την κατάρρευση των πολυεθνικών συμβόλων της καπιταλιστικής «Μέκκας» στις ΗΠΑ, καταδεικνύει το «μικρό δέμας» των σημερινών Ευρωπαίων ηγετών, που έχουν μετατραπεί σε ξεδιάντροπη «θεραπαινίδα» του αντιδραστικού και αντικοινωνικού χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού καπιταλισμού.

            Πρόκειται για απίστευτη εμμονή σε σκληρά νεοφιλελεύθερα δόγματα, τα οποία έχουν εγκαταλείψει οι ΗΠΑ και οι άλλοι πόλοι του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίοι εφαρμόζουν ιδιότυπες νεοκεϊνσιανές πολιτικές, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις κοινωνικές εκρήξεις, από την λαίλαπα του μανιακού καπιταλισμού, που έχει μετατρέψει τον πλανήτη και τις κοινωνίες σε ένα άναρχο και άνυδρο τοπίο, με ισχυρή ανισότητα και ανελέητη σκληρότητα. Είναι χαρακτηριστικό το ποσοστό της συγκέντρωσης του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια λίγων νεοφεουδαρχών – καπιταλιστών, όπου το 0,01% του πληθυσμού του πλανήτη κατέχει χρήμα, ίσο με αυτό που αντιστοιχεί στο υπόλοιπο 99,9% της ανθρωπότητας!!!

            Η επιμονή της Ευρωπαϊκής ηγεσίας στις πολιτικές της σκληρής λιτότητας και στην έλλειψη γενναίων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών μέτρων, για την πραγματική ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής οικονομίας και την στήριξη του Ευρωπαϊκού Κράτους Πρόνοιας, οδηγεί, αναμφισβήτητα, στην υπονόμευση της Ευρωπαϊκής ιδέας και στην σταδιακή κατάρρευση και διάλυση της Ευρώπης.

            Η Ελλάδα, η οποία χρησιμοποιείται ως «πειραματόζωο» και ως «ο σάκκος του μποξ» παγκοσμίως, αντιμετωπίζει αυτή την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, αλλά και την Ευρωπαϊκή «μυωπική» πολιτική, με τις χειρότερες δυνατές συνθήκες. Από την μια πλευρά, βιώνει την προδοτική συμπεριφορά της παρασιτικής και κερδοσκοπικής της οικονομικής ολιγαρχίας και του ιδιοτελούς κοινωνικού τμήματος των πάσης φύσεως «λαμογίων», που, για μια ακόμα φορά, επέλεξαν την φυγή, αφού ρήμαξαν, τις προηγούμενες δεκαετίες, τον εθνικό πλούτο της Χώρας, αποδεικνύοντας ότι όσοι, στο παρελθόν, τους είχαν χαρακτηρίσει ως «μαυραγορίτες», είχαν δίκιο. Από την άλλη πλευρά, έχει την ατυχία να διευθύνεται από ένα πολιτικό προσωπικό, που είναι, αφενός, απολύτως υπεύθυνο για την «κατρακύλα» της Χώρας και την επικράτηση αυτού του κλεπτοκρατικού σημερινού συστήματος και, αφετέρου, παντελώς ανίκανο να αντιμετωπίσει την σημερινή λαίλαπα, που οδηγεί την Ελληνική κοινωνία και την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού στον «χορό του Ζαλόγγου».

            Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αφού ενέδωσε, χωρίς καμία αντίσταση, στους διεθνείς δανειστές μας, χωρίς αναπτυξιακό σχέδιο, αδυνατεί να βγάλει την οικονομία από το τέλμα, με συνέπεια, οι κοινωνικές ομάδες να βρίσκονται στα πρόθυρα της παράκρουσης. Αλλά και στην πλευρά της αντιπολίτευσης, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη Από την πλευρά της Δεξιάς, παρατηρούμε την θλιβερή ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας να επιδίδεται σε «θεατρινισμούς», ισχυριζόμενη ότι ο «αχταρμάς» των προτάσεών της, που τους εμφανίζει ως ολοκληρωμένο πρόγραμμα, θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, όταν οι πολιτικοί αυτοί και η πολιτική τους το 2004 – 2009, διπλασίασαν το δημόσιο χρέος μέσα σε πέντε χρόνια, γιγάντωσαν το δύσμορφο πελατειακό Ελληνικό Κράτος και έστειλαν τη Χώρα «στην ξέρα». Από την πλευρά της ευρύτερης Αριστεράς, παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί κανείς να της προσάψει ότι συμμετείχε στην διακυβέρνηση του τόπου, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, πλην της μικρής περιόδου της συγκυβέρνησης, η ατταβιστική της πολιτική συμπεριφορά, με απουσία συγκεκριμένων προτάσεων ανάπτυξης της Χώρας και, κυρίως, η εμμονή στην απόλυτη διαίρεση των δυνάμεών της και στην άρνηση των πολιτικών της ηγεσιών να δημιουργηθεί ένας προοδευτικός τρίτος πολιτικός πόλος στη Χώρα, δεν την εξαιρεί από το «κάδρο» των ευθυνών της σημερινής κατάστασης της Ελλάδος. Πρωτίστως, όμως, της αφαιρεί το προνόμιο και τη δυνατότητα να αποτελέσει την ελπίδα για την έξοδο από την κρίση και την αποτροπή της τελικής φάσεως «του χορού του Ζαλόγγου».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s