«ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ Η’ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ;»

Αν η πασίγνωστη έκφραση «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», που χρησιμοποιήθηκε, αρχικά, από την σπουδαία Ρόζα Λούξεμπουργκ και, στην συνέχεια, αποτέλεσε τον τίτλο του ομώνυμου περιοδικού στο Παρίσι, με βασική συμμετοχή του Κορνήλιου Καστοριάδη, απηχούσε τις υψηλού επιπέδου διανοητικές ιδεολογικές συνθέσεις και την δύναμη των οραμάτων για μια ουμανιστική κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης, σήμερα, το δίλημμα «καπιταλιστική βαρβαρότητα ή σοσιαλιστική ουτοπία» ξεφεύγει από την θεωρητική προσέγγιση των πραγμάτων και προσδιορίζει το υπαρκτό δραματικό αδιέξοδο του σημερινού μανιακού και καταστροφικού καπιταλισμού. Καπιταλισμού, που, από σύστημα προόδου στην Ανθρώπινη Ιστορία, εν σχέσει με το σύστημα, που αυτός αντικατέστησε, την Φεουδαρχία, κατέληξε, σήμερα, στην νεοφιλελεύθερη παγκόσμια χρηματοπιστωτική του έκφραση, να αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σύστημα για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και, συνολικά, τον πλανήτη.

            Η γιγαντιαίων διαστάσεων παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, που εμφανίσθηκε το 2008 στην Μέκκα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, με την κατάρρευση των πολυεθνικών χρηματοπιστωτικών συμβόλων αυτού, διαχύθηκε, ήδη, σε όλες τις οικονομικές ζώνες του πλανήτη και, ιδιαίτερα, στον Νότο της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, όπως, με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο, βιώνουμε και ως Ελλάδα, ήταν απλώς η απαρχή μιας συστηματικής και δομικής κρίσης, η οποία φαίνεται να έχει και κάποια πρόσθετα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, εν σχέσει με αυτά, που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τις κυκλικές καπιταλιστικές κρίσεις.

            Έτσι, πέραν της βασικής, θεμελιακής αιτίας, που είναι η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους εν σχέσει με την παραγωγική διαδικασία, σε συνδυασμό με την κατανάλωση, όντας αυτό, ουσιαστικά, το επαναλαμβανόμενο «προπατορικό αμάρτημα» του καπιταλιστικού συστήματος, όπως έξοχα ανέλυσε ο Καρλ Μαρξ στο «Κεφάλαιο», προστέθηκε και η υπέρμετρη και ανεξέλεγκτη επέκταση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, εν σχέσει με το παραγωγικό, με αποτέλεσμα τον άκρατο παρασιτισμό και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία σε πλανητικό επίπεδο.

            Η γιγάντωση της παγκοσμιοποίησης, που επήλθε μετά την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», κάτω από τον «μανδύα» της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, «νομιμοποίησε» την πλήρη διάρρηξη κάθε πολιτικού και κοινωνικού ελέγχου στην καπιταλιστική συσσώρευση, που είχε επιβληθεί στον Δυτικό κόσμο μεταπολεμικά, υπό την μορφή της Δυτικής Σοσιαλδημοκρατίας, εξαιτίας της δράσης ισχυρών εργατικών κινημάτων στην βάση των κοινωνικών και οικονομικών ερειπίων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διάρρηξη, όμως, κάθε κοινωνικού ελέγχου στην καπιταλιστική συσσώρευση δεν ισοπέδωσε μονάχα τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος», αλλά αποτέλεσε δυναμικό παράγοντα για την βίαιη μεταλλαγή του ιδίου καπιταλιστικού συστήματος στον πυρήνα του, με «απόλυτο νικητή» τον χρηματοπιστωτικό τομέα, που παράγει εικονικό και «νεκρό» παγκόσμιο πλούτο τεραστίων διαστάσεων, χωρίς να αναλογεί στοιχειωδώς σα μεγέθη της παραγωγικής οικονομίας. Πλούτος, που δημιουργεί, πλέον, φεουδαρχικές συνθήκες και δυνάμεις στους κατόχους αυτού, που, σήμερα, επιτίθενται ανελέητα στα έθνη, τις κοινωνίες και τους λαούς, υπερκεράζοντας την πολιτική και κάθε στοιχειώδη δημοκρατικό έλεγχο.

            Η μεταλλαγή αυτή του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος είναι ο βασικός παράγοντας, που το καθιστά, πλέον, επικίνδυνο για τις κοινωνίες, τα έθνη και τον πλανήτη, ο οποίος, άναρχα και βίαια, καταστρέφεται στην βάση της αναζήτησης περαιτέρω κέρδους αυτού του «νεκρού» εικονικού παγκόσμιου πλούτου. Το εάν βρισκόμαστε στην απαρχή του τέλους του καπιταλιστικού συστήματος, ως στάδιο της Ιστορίας του ανθρωπίνου γένους, για το οποίο ο Καρλ Μαρξ προέβλεψε την υπέρβαση, όταν ωριμάσουν οι συνθήκες, και την αντικατάστασή του από μια ανώτερη βαθμίδα, που είναι ο σοσιαλισμός, μένει να διαφανεί, στην ιστορική διαδρομή. Γιατί είναι αλήθεια ότι, το καπιταλιστικό σύστημα έχει δείξει πολλές φορές «τα δόντια του», να «αναγεννάται», δηλαδή, «από τις στάχτες του».

            Ανεξάρτητα, όμως, από τις «αντοχές» του στο μέλλον, οι λαοί και η ανθρωπότητα, συνολικά, που βιώνει σήμερα, με δραματικό και άμεσο τρόπο, την καπιταλιστική «βαρβαρότητα», είναι βέβαιο ότι, θα αναζητήσει και θα επιβάλει, στο τέλος, την σοσιαλιστική «ουτοπία», που αποτελεί το ανώτερο στάδιο της Ιστορίας του ανθρωπίνου γένους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s